Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΕ.Δ.Α.Β.


Την Δευτέρα 27 Αυγούστου το απόγευμα, το Δ.Σ. του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων Βόλου «Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕ-ΝΟΣ» θα πραγματοποιήσει μια έκτακτη καλοκαιρινή εκδήλωση προς τιμήν των εθελοντών – συνεργατών του Κέντρου Διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας και του Σταθμού Πρώτων Κοινωνικών Βοηθειών «ΔΙΑΚΟΝΙΑ» της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος) – Παραρτήματα του «Ε». Στόχος της σύναξης – που θα περιλαμβάνει: φαγητό, μουσική και συζήτηση - είναι η φιλική αναστροφή των συνεργατών και ο νέος προγραμματισμός λειτουργίας του ΚΕ.Δ.Α.Β. για τη νέα ιεραποστολική χρονιά. Ήδη, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, πραγματοποιήθηκαν στο κτήριο (Θουκυδίδου 10, στο Βόλο) νέες βελτιωτικές εργασίες ανακαίνισης και άλλαξε ο τρόπος αποθήκευσης των προσφορών (ενδύματα, υποδήματα, κλινοσκεπάσματα, παιχνίδια κ.α.) προς διευκόλυνση της υπηρεσίας.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αυλή του ΚΕ.Δ.Α.Β. 

ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ
οι εθελοντές - συνεργάτες  του ΚΕ.Δ.Α.Β. και της «ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ»
να δηλώσουν συμμετοχή στον κ. Παναταζή Γερμάνη
και στο τηλέφωνο 2421310021, κατά τις πρωϊνές ώρες 8:30 – 13:00

ΕΥΧΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ"


Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σ.Σ.Κ.Βόλου "Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ"
απευθύνει τις ολόθερμες ευχές του προς όλες και όλους του εορτάζοντες
συνεργάτες, εθελοντές, μέλη και φίλους. 
Η Παναγία Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να τους σκεπάζει με τη χάρη της και την αγάπη της. 
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ
Για το Δ.Σ. 
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ιερεύς Θεόδωρος Μπατάκας

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

ΟΤΑΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΘΟΤΑΝ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΑΣ


π. Δημητρίου Μπόκου
Κατά το Μάιο του 1929, τα λίγα χωράφια του χωριού και τα αμπέλια του κινδύνευαν να καταστραφούν τελείως από την επιδρομή αμέτρητων παμφάγων ακρίδων. Τρόπος να τις διώξουν δεν υπήρχε, ούτε μέσο να τις καταστρέψουν. Τα χτήματα ήταν στην απόλυτη κυριαρχία της φοβερής ακρίδας. Όλοι οι χωρικοί έβλεπαν με δέος, πόνο και απελπισία την επικείμενη καταστροφή. Μόνο ο πανάγαθος Θεός μπορούσε να βοηθήσει με το άπειρο έλεός του και με τις ικεσίες της προστάτιδάς μας Παναγίας της Πυρσόγιαννης.
Το ίδιο απόγευμα οι κάτοικοι του χωριού, με πρώτο τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, πηγαίνουν ασθμαίνοντας να φέρουν τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας για να γλυτώσει η Χάρη της τα χτήματα από την ολική καταστροφή και εξαφάνιση.
Όλο το βράδυ έψαλαν με κατάνυξη και με ιδιαίτερη προσοχή τη μεγάλη Παράκληση και πουρνό-πουρνό, ψάλλοντας σε όλο τον δρόμο το «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε…», τη μετέφεραν στο χωριό μας και στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Γονατιστοί μέσα στο ναό έψαλαν τη μεγάλη Παράκληση και πήραν Αγιασμό, για να ραντίσουν τα δοκιμασμένα από τη λαίλαπα των ακρίδων χτήματα. Στο τέλος όλο το χωριό με επικεφαλής τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, ψάλλοντας συνεχώς και ικετεύοντας, έφεραν τη θαυματουργή Εικόνα έξω από τον Ναό του Αγίου Μηνά, με πρόσωπο προς τα χτήματα και προσεύχονταν για να κάνει το θαύμα η Παναγία μας.
Και ω των θαυμασίων σου, Μητέρα του Θεού, Μητέρα της ψυχής μας και προστασία όλων!
Οι ακρίδες, σύννεφα ολόκληρα, φεύγοντας από τα χτήματα, έπεφταν στον Σαραντάπορο ποταμό και πνίγονταν. Η φωνή απελπισίας, η θερμή ικεσία και παράκληση των συγχωριανών εισακούσθηκε. Η Παναγία μας, η προστάτις όλων των πονεμένων, έσωσε για μια ακόμη φορά το χωριό μας. Δοξασμένο ας είναι το άγιο όνομά της!
(Ελεύθερη παράθεση από το βιβλίο: Νικολάου Τσίπα, Σεργιάνισμα στους χώρους και στην ιστορία της Πυρσόγιαννης).
Τέτοια γινόντουσαν τις εποχές που οι άνθρωποι είχαν μονάχα τον γείτονα και τον Θεό. Τον γείτονα για τα πέρα-δώθε, τον Θεό για τα δύσκολα. Είτε χαρά είχαν είτε λύπη, εκεί θα έτρεχαν. Έλεγαν π.χ. οι Φαρασιώτες της Καππαδοκίας, οι συμπατριώτες του αγίου Παϊσίου: «Εμείς στην πατρίδα μας τί θα πει γιατρός δεν ξέραμε. Στον Χατζεφεντή τρέχαμε (στον άγιο Αρσένιο, που τους διάβαζε κάποια ευχή και γίνονταν καλά). Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλ’ αν τα πούμε αυτά εδώ στους ντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».
Ο Θεός, η Παναγία και οι Άγιοι, ήταν η απαντοχή τους, η παρέα, το αποκούμπι τους. Μ’ αυτούς τα λέγανε, μ’ αυτούς τρωγόντουσαν νύχτα και μέρα. Στον Θεό λέγαν την καλημέρα τους με το που άνοιγαν τα μάτια τους, σ’ αυτόν και την καληνύχτα τους. Ο μεγάλος Μακρυγιάννης διηγείται πως μάλωσε κάποτε, φτωχό παιδί, με τον Αϊ-Γιάννη τον Πρόδρομο, πικραμένος από την ανθρώπινη κακία. Και μια με τις απειλές, μια με τα παρακάλια, έκαμα, λέει, τις συμφωνίες μου με τον άγιο, να με βοηθήσει αυτός να προκόψω, κι εγώ να του φτιάξω καινούργια την εκκλησία του.
Ο ατίθασος Καραϊσκάκης είχε την Παναγία την Προυσιώτισσα, την «Κυρά της Ρούμελης», σαν μάνα του. Στο μοναστήρι της είχε τη μόνιμη κατοικία του. Της μιλούσε με απόλυτη οικειότητα. Με τη γνωστή του αμετροέπεια, χαριεντίζονταν μαζί της με απλότητα, όταν ασήμωσε την εικόνα της, μετά από μια θεραπεία του από τους πυρετούς και τις θέρμες που τον τσάκιζαν αδιάκοπα: «Γυναίκα δεν είσαι και συ, Μεγαλόχαρη; Έπρεπε, βλέπεις, να σου τάξω μπιχλιμπίδια για να με κάνεις καλά!»
Αυτά δείχνουν σχέση. Οικεία, ζεστή σχέση. Ο Θεός, οι άγιοι, μα ιδιαίτερα η Παναγία, δεν ήταν κάποιοι ξένοι, άγνωστοι, μα σπιτικοί, οι δικοί τους άνθρωποι. Μέλη της οικογένειάς τους. Δεν βάδιζαν μόνοι τον τραχύ δρόμο της ζωής τους, αλλά παρέα με τους αγίους τους, «συν πάσι τοις αγίοις». Οικοδέσποινα, νοικοκυρά σε κάθε σπίτι, είχαν πάντα τη Μεγαλόχαρη. Σε κάθε συμφορά, την Παναγιά καλούσαν πρώτη-πρώτη να συνδράμει. Δεν ήταν γάμος και χαρά, που να μη ζητήσουν με τα όμορφα τραγούδια τους να παρευρεθεί κι εκείνη στη χαρούμενη συντροφιά τους.
-  Έλα Θεέ και Παναγιά με τον Μονογενή σου,
κι ευλόγα μας τούτ’ την δουλειάν, που ’ναι ’πο την βουλήν σου…
Δεν ήταν πόνος και καημός, που δεν θα τον ακουμπούσαν στα πόδια της πιο πονεμένης μάνας του κόσμου. Τα δάκρυα της Παναγιάς για τον μοναχογιό της, γίνονταν βάλσαμο και παρηγοριά, ένα με τα δικά τους δάκρυα. Έσμιγε το πικρό μοιρολόι τους με τον θρήνο της Μεγάλης Μάνας τους.
-  Άρχοντες, αφουγκράστε μου της Δέσποινας τον θρήνον,
πώς κλαίει τον Μονογενή εις τον Σταυρόν εκείνον…
Δεν έβαζαν ψωμί στο στόμα τους, αν δεν καλούσαν Χριστό και Παναγιά συντροφιά στο τραπέζι τους, αχώριστους συνδαιτυμόνες τους.
-  Σε τουτ’ την τάβλα που ’μαστε, σε τούτο το τραπέζι,
τον Άγγελο φιλεύουμε και το Χριστό κερνάμε
και την Παρθένα Δέσποινα διπλά την προσκυνάμε,
να μας χαρίσει τα κλειδιά, κλειδιά του Παραδείσου,
ν’ ανοίξω τον Παράδεισο, να μπω να σεργιανίσω,
να δω τους πλούσιους πώς περνούν και τους φτωχούς τί κάνουν…
Και η Παναγιά; Να μη συντρέχει, όταν τ’ αγαπημένα της παιδιά την προσκαλούν; Να μη σκοτώνεται να τα σκεπάσει, όταν απελπισμένα τη φωνάζουν; Σχέση αγάπης, βλέπεις, είναι αυτή, αμφίδρομη, πώς να φανεί αδιάφορη; Αισθάνεται μάνα κι αυτή για όσους αισθάνονται παιδιά της. Ξεχειλίζει ο μητρικός της πόθος για μας.
Εμείς όμως; Σήμερα που δεν μας νοιάζει ο γείτονας και τον Θεό δεν τον ντρεπόμαστε μήτε τον θέλουμε, που νοιώθουμε τάχα δυνατοί και άτρωτοι στον, παρά ταύτα, ετοιμόρροπο τενεκεδένιο μας παράδεισο, θα παραμείνουμε αδιάφοροι σε μια τέτοια μητέρα; Που καταδέχεται να μας θεωρεί, όχι κάποιους μακρινούς, αλλά καταδικούς της οικείους, λατρεμένους της συγγενείς; Πού θα ξαναβρούμε μια τέτοια αγάπη;
«Συγγενούς οικειότητος μη επιλάθη, Δέσποινα…»
Εορτή Κοιμήσεως Θεοτόκου
Αύγουστος 2018 
Α ν τ ι ύ λ η
Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα
Τηλ. 26820-25861/23075/6980.898.504


 

ΕΜΨΥΧΟΣ ΚΙΒΩΤΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ


π. Δημητρίου Μπόκου
Ο λαός του Θεού είναι έτοιμος να εισέλθει στη γη της Επαγγελίας. Αργηγός του τώρα, μετά τον πρόσφατο θάνατο του Μωυσή, είναι ο Ιησούς του Ναυή. Μπροστά τους κυλάει ο Ιορδάνης ποταμός. Την εποχή εκείνη ήταν αδιάβατος. «Επληρούτο καθ’ όλην την κρηπίδα αυτού». Η κοίτη του ήταν πλημμυρισμένη από άκρη σε άκρη. Με εντολή του Θεού ο Ιησούς του Ναυή έδωσε οδηγίες στον λαό για τη διάβαση. Μπροστά βάδισαν οι ιερείς σηκώνοντας στους ώμους τους την Κιβωτό της Διαθήκης, τη δόξα του Ισραήλ, όπου φυλάσσονταν οι πλάκες του Νόμου και άλλα ιερά αφιερώματα.
Όταν οι ιερείς μπήκαν στον Ιορδάνη και βράχηκαν λίγο τα πόδια τους στο νερό, στάθηκαν, κρατώντας πάντα υψωμένη την Κιβωτό. Επαναλήφθηκε τότε το θαύμα της θαυμαστής διάβασης της Ερυθράς θάλασσας. Τα ορμητικά νερά του Ιορδάνη κόπηκαν απότομα στη μέση. Αυτά που κατέβαιναν από το πάνω μέρος του ποταμού, σταμάτησαν. Ένα υδάτινο τείχος σαν ένας μακρύς εκτεταμένος πάγος απλώθηκε σε τεράστια απόσταση, όσο έβλεπε το μάτι. Έφτανε ως την πόλη Καριαθιαρίμ. Αντιθέτως, στο κάτω μέρος του ποταμού, τα κατερχόμενα νερά συνέχισαν να τρέχουν ορμητικά, ώσπου άδειασαν όλα στην αλμυρή Νεκρά θάλασσα. Ο Ιορδάνης έγινε στεριά. Ο λαός γεμάτος δέος και κατάπληξη παρακολουθούσε απέναντι ακριβώς από την Ιεριχώ.
Αφού στέγνωσε ο Ιορδάνης, οι ιερείς με την Κιβωτό προχώρησαν και στάθηκαν στο μέσον. Ο λαός πήρε τότε εντολή να διαβεί τον ποταμό. Κανένας δεν έπρεπε να πλησιάσει την Κιβωτό. Την έβλεπαν μόνο ευλαβικά από απόσταση δύο χιλιάδων πήχεων (χιλίων περίπου μέτρων). Μαζί τους έλαβαν δώδεκα μεγάλους λίθους από την κοίτη του Ιορδάνη, ένα για κάθε φυλή του Ισραήλ, και τους έστησαν στον τόπο όπου στρατοπέδευσαν, σε ανάμνηση του μεγάλου θαύματος. Αφού πέρασε όλος ο λαός, προχώρησαν τελευταίοι και οι ιερείς, εισάγοντας την Κιβωτό στη γη της Επαγγελίας. Με την έξοδό τους από τον Ιορδάνη, τα σταματημένα νερά του άρχισαν και πάλι να κυλούν κανονικά (Ιησ. Ν., κεφ. 3-4).
Την εικόνα αυτή αντιστοιχίζει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός με την Κοίμηση της Θεοτόκου. Οι Απόστολοι τότε συνάχθηκαν με θεία δύναμη, «θεαρχίω νεύματι», από τα πέρατα της οικουμένης, για να προπέμψουν στον τάφο το «πανάχραντον και ζωαρχικόν σκήνος» της, δηλαδή «το ζωοδόχον σώμα» της.
Με πρώτο τον Απόστολο Πέτρο σήκωσαν όλοι στους ώμους τους την αληθινή Κιβωτό του Θεού, όπως τότε οι ιερείς στον Ιορδάνη ύψωσαν την Κιβωτό της Διαθήκης, τον τύπο της έμψυχης Κιβωτού του Θεού (της Παναγίας). Και όπως δια μέσου του Ιορδάνη οι ιερείς εισήγαγαν την Κιβωτό στη γη της Επαγγελίας, έτσι και τώρα οι Απόστολοι, χρησιμοποιώντας τον τάφο σαν άλλον Ιορδάνη, παραπέμπουν στην αληθινή γη της Επαγγελίας, δηλαδή στην Άνω Ιερουσαλήμ, «την πάντων των πιστών Μητέρα». Και Άνω Ιερουσαλήμ βέβαια λέγεται η πόλη με τα ασάλευτα θεμέλια, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός. Η Βασιλεία των Ουρανών (Εβρ. 11, 10).
Ο Θεός μάς τίμησε ιδιαιτέρως κάνοντας και δική μας μητέρα την έμψυχη Κιβωτό του, τη μητέρα του. Ας ατενίζουμε ευλαβικά και εμείς την πανάχραντη μορφή της, για να διαπεράσουμε υπό τη μητρική της προστασία τον πολυκύμαντο Ιορδάνη της ζωής μας και να φτάσουμε όλοι ασφαλείς στην ακύμαντη γαλήνη της Βασιλείας του Θεού.
(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 421, Αύγ. 2018)



Α ν τ ι ύ λ η
Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα
Τηλ. 26820-25861/23075/6980.898.504

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ & ΑΛΜΥΡΟΥ, κ.κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ, ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2018

Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί,
παιδιά μου εν Κυρίω αγαπημένα.

«Τη ενδόξω Κοιμήσει Σου ουρανοί επαγάλλονται». Οι στρατιές των αγγέλων πανηγυρίζουν, όλη η κτίση ευφραίνεται. Μία έκρηξη χαράς απ’ άκρου εις άκρον της γης, μία εορτή δοξολογική, προαναγγέλλουν οι γιορτινοί ύμνοι. Ένα απρόσμενα ευχάριστο ξάφνιασμα επιφυλάσσεται για τις φτωχές μας καρδιές, που συνήθως συνδέουν την Κοίμηση με την θλίψη του θανάτου και του αποχωρισμού.
Αναγνωρίζουμε, βέβαια, πάντα στην μορφή της Παναγιάς μας την πηγή της ανεξάντλητης χαράς, αφού υπήρξε «η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα». Διακόνησε στην χαρμόσυνη σιγή της παρθενικής ψυχής της το μέγα και παράδοξο θαύμα της Θείας Ενανθρώπησης. Γι’ αυτό, το «χαίρε» νυχθημερόν Της απευθύνουμε, «χαράς αιτία» Την αποκαλούμε. Εκείνη ικετεύουμε, για να γεμίσει την ζωή μας χαρά. «Χαράς μου την καρδίαν πλήρωσον, Παρθένε», της ψάλλουμε. Και κάθε γιορτή Της, χαράς είναι απαύγασμα. Στην γέννησή Της πανηγυρίζουμε της «παγκοσμίου χαράς τα προοίμια». Νωρίτερα, στην Σύλληψή Της, η Αγία Άννα φαιδρύνεται, χορεύει, χαίρει, και μαζί της «πάντες οι γηγενείς». Ο Ευαγγελισμός Της σηματοδοτεί την πιο χαρμόσυνη προοπτική για την απελπισμένη ανθρωπότητα. Την δε ημέρα που η Παρθένος «τίκτει τον Υπερούσιον», «πάσα η κτίσις αγάλλεται και χαίρει».
Και σήμερα, στην Κοίμησή Της, παράξενα και θαυμαστά τελούνται. Ενώ κηδεύεται η Παναγία μας, η ψυχή μας γεμίζει αγαλλίαση και προσευχή. Αντί κλαυθμών και θρήνων, το «χαίρε Κεχαριτωμένη» δεσπόζει στην γιορτινή υμνολογία. Πρόκληση, ίσως, για την ανθρώπινη λογική μας, αναμφισβήτητα, όμως, έκφραση αυθεντικού εκκλησιαστικού βιώματος, άνοιγμα του στοχασμού μας σε ορίζοντες ουράνιας μακαριότητας.
Χαίρει και λαμπρύνεται όλο το ανθρώπινο γένος,  με αφορμή την θεϊκή δόξα της Παναγιάς μας. Αναλαμβάνεται η Βασίλισσα στην Βασιλεία του Υιού Της. Μεθίσταται στους ουρανούς ο έμψυχος θρόνος του ουρανού. «Την Ζωήν η κυήσασα προς Ζωήν μεταβέβηκεν». Πορεύεται η Μητέρα της ζωής προς την Ζωήν, και ο τάφος Της, «κλίμαξ προς ουρανόν» αναδεικνύεται.
Ευφρόσυνα πανηγυρίζουμε και όσοι προστρέξαμε σήμερα και συναχθήκαμε στην χάρη Της. Δεν θρηνούμε τον αποχωρισμό, δεν θλιβόμαστε για την απουσία της Μητέρας του Θεού από κοντά μας. Αντίθετα, βιώνουμε την Κοίμησή Της ως βεβαιότητα της συνεχόμενης αγαπητικής παρουσίας Της στη ζωή μας.
Σκιρτούν οι καρδιές μας, γιατί νοιώθουμε την Παναγία κοντά μας, ως Μάνα, έτοιμη να συνδράμει στην αδυναμία μας, να μας ενθαρρύνει με την επιείκειά Της, να μας ζεστάνει με την συμπόνοιά Της, να απαλύνει τον πόνο μας με την μητρική Της στοργή. Γευόμαστε την γλυκύτητα της επικοινωνίας μαζί Της, ξεδιπλώνουμε  μπροστά Της τις βαθύτερες πτυχές των συναισθημάτων μας, και εμπιστευόμαστε στην χάρη Της κάθε κρυφό μας πόθο και καημό.
Αγάλλονται οι ψυχές μας, γιατί νοιώθουμε την Παναγία κοντά μας, ως μεσίτρια. Μπορεί να σιώπησαν κατά την Κοίμηση τα χοϊκά Της χείλη, δεν παύει, όμως, το αείλαλο πρεσβευτικό Της στόμα να μεσιτεύει για το ανθρώπινο γένος. Και αν έχουν υποσταλεί οι άγιες και θεοδόχες παλάμες Της, δεν κουράζεται ακατάπαυστα να τις προβάλλει δεητικά στον Δεσπότη Υιό Της για την οικουμένη ολόκληρη.
Χαίρει και αισιοδοξεί και αναπτερώνεται ολόκληρη η υπόστασή μας, γιατί νοιώθουμε την Παναγία κοντά μας, ως κραταιά Προστασία, σκέπη, καταφυγή και στήριγμα στο ζοφερό μονοπάτι της μοναχικής, πολλές φορές, πορείας μας. Αν έκλεισαν τα σεπτά μάτια Της κατά την Κοίμησή Της, οι νοεροί οφθαλμοί Της δεν βασιλεύουν ποτέκαι έτσι, δεν παύει να επιβλέπει εν ευμενεία ανύστακτα «επί την χαλεπήν μας κάκωσιν». Δεν παύει να γιατρεύει, να θαυματουργεί, να αποδεικνύει ηγεμονικά ότι «εν τη Κοιμήσει Της ου κατέλιπε τον κόσμον».
Σήμερα, που η Εκκλησία μας προπέμπει με κατάνυξη το εγκαλλώπισμα της οικουμένης, την Δέσποινα του κόσμου προς τα «άνω βασίλεια», με δέος αποζητούμε, σε τούτη την ουράνια ανάβαση να συμμετάσχουμε, να βιώσουμε το μυστήριο, να μεταλάβουμε άπληστα την εόρτια ευδοκία. Έχουμε, άλλωστε, ιδιαίτερα στις ημέρες μας, ανάγκη για μία ανάσα χαράς και ελπίδας, για λίγο ουρανό στην πεζή μας καθημερινότητα. Γι’ αυτό, σε Εκείνη καταφεύγουμε, την όντως γέφυρα, «την μετάγουσαν τους εκ γης προς ουρανόν».
Με την οικειότητα, που Της έχουμε ως μάνα μας, με την αδιάψευστη ελπίδα, που μας παρέχει ως μεσίτριά μας, με την αυτοπεποίθηση της κραταιάς προστασίας Της στη ζωή μας, Της απευθυνόμαστε αυθόρμητα και Την ικετεύουμε:
Παναγία Μητέρα μας, Κεχαριτωμένη Θεοτόκε, σκύψε από τα ουράνια δώματά Σου, και σκέπασε με την χάρη Σου τις φτωχές μας καρδιές. Κάνε μας κοινωνούς της δικής Σου άληκτης και ουράνιας χαράς. Χαρίτωνε τον λογισμό και τις πράξεις μας. Σκόρπισε τα σκοτάδια της ψυχής μας με το φως της παρουσίας Σου. Αρκεί μία ακτίνα από το λαμπύρισμα της στοργής Σου, για να ξαστερώσει ο ουρανός της ψυχής μας, όταν «τα νέφη των λυπηρών» μας πολιορκούν. Αρκεί η χαρμόσυνη βεβαιότητα ότι «εν τη Κοιμήσει Σου ου κατέλιπες τον κόσμον», για να αναθαρρήσει η ψυχή μας. «Τείνον το ους Σου Αγνή», και άκουσε το μίλημά μας, όπως κάθε μάνα αφουγκράζεται τα ψελλίσματα του παιδιού της. Κράτησε το αδύναμο χέρι μας. Σου το απλώνουμε σαν τα μικρά παιδιά, για να ασφαλιστούμε και να απολησμονηθούμε «υπό την Σην ευσπλαγχνίαν», για να αποθέσουμε στα δυνατά Σου χέρια τις μέριμνες και τα βάσανά μας. «Σκέπη γενού ημίν και προστασία και αντίληψις και καύχημα». Ανάβλυσε στις ψυχές μας «της ευεργεσίας τον πλούτον». «Χαράς μας την καρδίαν πλήρωσον, Παρθένε, η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα». Αμήν.
Μετά θερμών πατρικών ευχών και της εν Κυρίω αγάπης,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ


Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

"ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ": Φάρμακα για τα προσφυγόπουλα της δομής ΜΟΖΑ (περιοχή Βόλου)

Ο "Εσταυρωμένος", ανταποκρινόμενος σε έκτακτη παράκληση των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών του Κέντρου φιλοξενίας προσφύγων της δομής ΜΟΖΑ, προσέφερε μια ικανή ποσότητα βρεφικών σκευασμάτων και φαρμάκων, όπως πάνες, φαρμακευτικές κρέμες, βρεφικό γάλα σκόνης, παυσίπονα κ.α. για την κάλυψη των αναγκών της αρμόδιας υπηρεσίας. Στον χώρο αυτό φιλοξενούνται 147 περίπου πρόσφυγες εκ των οποίων 73 είναι βρέφη και ανήλικοι μέχρι 18 ετών.
Προ ημερών, είχε προηγηθεί και μια μεγάλη αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας (στη ΜΟΖΑ), εκ μέρους του Κέντρου Διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος - παράρτημα του "Ε". Παραδόθηκε στα χέρια των αρμοδίων υπηρεσιακών παραγόντων μια μεγάλη ποσότητα παιδικών και γυναικείων ενδυμάτων, κουβέρτες, παπλώματα, βρεφικές καλαθούνες κ.α. 
Ο Σύλλογος, εργάζεται πάντοτε έχοντας υπόψη του τη ρήση: "καλύτερη η πρόληψη από την θεραπεία". Για το λόγο αυτό, από τον μήνα Αύγουστο αρχίζει να προμηθεύει τις κοινωνικές υπηρεσίες (κρατητήρια, φυλακές, ιδρύματα, ενοριακά φιλόπτωχα ταμεία, Σπίτια Γαλήνης Χριστού, Κέντρα υγείας κ.λ.π.) της περιοχής μας και τις άπορες οικογένειες με διάφορα αναγκαία υλικά και για τον ερχόμενο χειμώνα.

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΑΛΜΥΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ" (6/8)


 Ο π. Γεώργιος Μπέκας αρχιερατικός περιοχής Αλμυρού

Ο π. Θεόδωρος και οι αφηγητές των παραμυθιών του

Τίμησαν την εκδήλωση πολλοί φίλου του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ"



Ο αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του "Ε" κ. Λάμπρος Γιωτόπουλος



Η χορωδία των κατηχητικών σχολείων του Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Αλμυρού

 Η υπεύθυνη της χορωδίας δ. Σ. Ακριβοπούλου


Η κ. Κερασία Παπαγεωργίου - Γκαβανούδη, φιλόλογος.

Οι υπέροχοι αφηγητές της βραδιάς






"Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ" κοντά στους 147 πρόσφυγες της δομής ΜΟΖΑ (περιοχή Βόλου)

Την Τρίτη 7 Αυγούστου, ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Σ.Σ.Κ.Βόλου "Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ" (π. Θεόδωρος και Λάμπρος. Γιωτόπουλος) πραγματοποίησαν επίσκεψη στον χώρο φιλοξενίας προσφύγων της δομής ΜΟΖΑ και συμμετείχαν σε σύσκεψη των συνεργαζομένων φορέων για την καλή λειτουργία της δομής. Ο στρατιωτικός συντονιστής του χώρου φιλοξενίας - και οι άλλοι παράγοντες - ενημέρωσαν τους εκπροσώπους της τοπικής μας Εκκλησίας και του Συλλόγου για τα προβλήματα και τις ανάγκες των  147 προσφύγων (74 ανήλικα παιδιά και οι υπόλοιποι ενήλικες). Οι εκπρόσωποι της τοπικής μας Εκκλησίας και του "Ε" κινητοποίησαν άμεσα τους εθελοντές του Κέντρου Διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ι. Μ. Δημητριάδος - παράρτημα του "Ε" - και την επόμενη ημέρα παραδόθηκαν στους υπευθύνους του κέντρου φιλοξενίας τα εξής είδη: 104 χαρτοκιβώτια με γυναικεία, βρεφικά και παιδικά ενδύματα, 30 κουβέρτες - παπλώματα και 2 βρεφικές καλαθούνες. 
Υπάρχει άμεση ανάγκη από παυσίπονα (σιρόπια) βρεφικά και παιδικά, σκόνη γάλακτος και γάλα εβαπορέ.