Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ ΡΟΜΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ


.......... Αγίου Κοσμά του Αιτωλού


Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Γράφει ο Κων. Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Χριστός Ανέστη! Την ώρα που οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί στην Ελλάδα και ανά την Οικουμένη πανηγυρίζουμε την Ανάσταση του Κυρίου, το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) απεργάζεται την αποδόμηση της εθνικής ταυτότητος. Μετά τα Θρησκευτικά σειρά έχει η Ιστορία. Όπως ανακοινώθηκε, το ΙΕΠ προτίθεται να καταργήσει την Αρχαία Ελληνική Ιστορία από τη Δ΄ Δημοτικού και να την αντικαταστήσει με την τοπική ιστορία. Επίσης σκέπτεται να μειώσει τα κεφάλαια που αναφέρονται στην Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση του 1821 και να δώσει χώρο σε μαρξιστικές αναλύσεις περί κοινωνικών κινημάτων. Το ΙΕΠ πρέπει να γνωρίζει ότι η προβολή των εθνικών αγώνων και των ηρώων ενώνει το Έθνος, ενώ η διδασκαλία αμφιλεγομένων κοινωνικών θεωριών διχάζει και τη σχολική τάξη και τον λαό μας.
Ομολογώ ότι μού προκάλεσε δυσάρεστη έκπληξη η παρέμβαση του ΙΕΠ στο ισχύον σχολικό βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Αναφέρομαι στο βιβλίο, το οποίο αντικατέστησε το ανιστόρητο εγχειρίδιο του «συνωστισμού». Με εγκύκλιο, την οποία μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο, ανηρτημένη από τον Οκτώβριο του 2016, το Ινστιτούτο προτείνει στους διδάσκοντες να μην διδάξουν το κεφάλαιο περί διδασκάλων του Γένους. Το κεφάλαιο αυτό αναφέρεται στους κληρικούς, οι οποίοι εργάσθηκαν για την εκπαιδευτική αναγέννηση των υποδούλων και κυρίως στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Παρουσιάζει δε και μία ολόσωμη εικόνα του Αγίου. Το ΙΕΠ, με τη δικαιολογία ότι πρέπει να μειωθεί η διδακτέα ύλη, αφαιρεί τον Άγιο Κοσμά και μόνον τον Άγιο Κοσμά. Για κάποια κεφάλαια προτείνει περιληπτική διδασκαλία, αλλά δεν τα αφαιρεί. Το μόνο πρόσωπο που ενοχλεί τους αρμοδίους του ΙΕΠ είναι ο Πατροκοσμάς, ο Άγιος του σκλαβωμένου Γένους.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ψευδοπροοδευτικοί ασεβούν κατά του Αγίου Κοσμά. Το προβληματικό και δικαίως αποσυρθέν εγχειρίδιο της κ. Ρεπούση τον παρουσίαζε ως διαφωτιστή δυτικού τύπου, χωρίς να αναφέρει ότι ήταν ιερομόναχος και ότι είχε μαρτυρικό τέλος. Γι’ αυτό και όταν διάβασα το σχετικό κεφάλαιο της κ. Ρεπούση έγραψα άρθρο με τον τίτλο «Κάποιος κύριος Κοσμάς». Δηλαδή προβληματίσθηκα ότι τα παιδιά θα νόμιζαν ότι επρόκειτο για κάποιον λαϊκό που έπινε καφέ στο Παρίσι και έγραφε κείμενα. Δεν θα μάθαιναν ότι ο Πατροκοσμάς ήταν ένας καλόγερος φωτισμένος από τον Θεό που γύριζε με τα πόδια τα χωριά, αγωνίσθηκε κατά του εξισλαμισμού και απαγχονίσθηκε το 1779.
Γιατί άραγε οι οπαδοί της «Αριστεράς και της Προόδου» ενοχλούνται από τον Άγιο Κοσμά; Γιατί θέλουν να τον αποβάλουν από τα σχολικά βιβλία; Δεν έχει θέση στις μαθητικές ψυχές ο Άγιος που ίδρυσε σχολεία στην πιο δύσκολη περίοδο του Νεωτέρου Ελληνισμού; Δεν πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας τον πατριωτικό, κοινωνικό, φιλάνθρωπο και βαθύτατα θεολογικό λόγο του Πατροκοσμά; Δεν θέλει το ΙΕΠ να μάθουν οι νέοι μας ότι ο Άγιος διέσωσε την ελληνική γλώσσα και την εθνική μας ταυτότητα;
Από το σπουδαίο κείμενο «Το Άγιον Όρος και η παιδεία του Γένους μας», το οποίο συνετάγη και εξεδόθη από την Ιερά Μονή Ιβήρων, πρώτα το 1994 και βελτιωμένο το 2003, παραθέτουμε ορισμένες εύστοχες επισημάνσεις για τις διδαχές του Πατροκοσμά: «… Ανοίξτε σχολεία ελληνικά. Να βάλετε όλοι σας, για να σπουδάζουν όλα τα παιδιά, χωρίς να πληρώνουν. Να μάθουν τα παιδιά την ελληνική γλώσσα, για να ξεσκεπάσουν όλα τα μυστήρια της ζωής και της Εκκλησίας μας, που είναι εκεί κρυμμένα. Από το σχολείον μανθάνομεν το κατά δύναμιν τί είναι Θεός, τί είναι Αγία Τριάς, τί είναι άγγελοι, αρχάγγελοι, τί είναι δαίμονες, τί είναι παράδεισος, τί είναι κόλασις, τί είναι αμαρτία, αρετή. Από το σχολείον μανθάνομεν τί είναι Αγία Κοινωνία, τί είναι Βάπτισμα, τί είναι το Άγιον Ευχέλαιον, ο τέλειος γάμος, τί είναι ψυχή, τί είναι κορμί… το σχολείον ανοίγει τες εκκλησίες, το σχολείον ανοίγει ατ μοναστήρια. Ανίσως και δεν ήτανε σχολεία, πού ήθελα εγώ να μάθω να σας διδάσκω;…. Είναι αληθινός επαναστάτης, ανανεωτής των πάντων. Κρίνει τον πλούσιο που δεν δίνει στον φτωχό. Διοργανώνει δωρεάν παιδεία. Σέβεται τη γυναίκα. Βλέπει ότι την καταπιέζουν. Φανερώνεται πραγματικός υπερασπιστής της. Ρίχνει όλους στο φιλότιμο».
Οι επισημάνσεις αυτές μάς οδηγούν στον προβληματισμό: Ποια σχέση έχει η Παιδεία του Αγίου Κοσμά με το σύγχρονο σχολείο; Εν όψει δε και των σχεδιαζομένων μεταρρυθμίσεων καλό θα ήταν να προβληματισθούμε αν τελικά σήμερα το σχολείο διαμορφώνει ήθος ή απλώς καλλιεργεί την αποστήθιση γνώσεων. Έχει παραμεληθεί η Ανθρωπιστική Παιδεία χάριν της Τεχνολογικής και αυτό βλάπτει την ψυχοσύνθεση των παιδιών, τούς στερεί τα πρότυπα και τα οράματα. Στην εποχή των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών οι νέοι μας χρειάζονται ακόμη περισσότερο τα διδάγματα των Αρχαίων Ελληνικών κειμένων, των Θρησκευτικών και της Ιστορίας. Για να μην απομονωθούν μπροστά στον υπολογιστή. Για να μην γίνουν απαθείς θεατές της υλιστικής παγκοσμιοποιήσεως, η οποία γεννά οικονομικές κρίσεις σαν τη σημερινή και τις εξαπλώνει υπερπηδώντας τα σύνορα. Για να αντισταθούν στην επικράτηση του υλιστικού συμφέροντος εις βάρος της ανθρωπιάς και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Για να αγωνισθούν ώστε ο λαός μας να διατηρήσει την Ελληνορθόδοξη ταυτότητά του.
Ας μιλήσουμε στα παιδιά μας για την ελπίδα που καλλιεργούσε ο Πατροκοσμάς!
Άρθρο στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 19.4.2017

ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ Νο 2 (η Αγία Ακυλίνα η Ζαγκλιβερινή)



















Μετά από παράκληση  ενός αγιορείτη  ασκητή (π. Ε.Κ.),  
θα  δημοσιεύουμε και κείμενα στην τουρκική γλώσσα - 
μας τα παραχώρησε ο ίδιος ο μοναχός - που παρουσιά-
ζουν βίους αγίων  της Ορθόδοξης  Εκκλησίας μας,  με  
σκοπό να ενισχύονται αδελφοί που αγαπούν το Χριστό 
και τους αγίους,  αλλά   δεν μπορούν να τον λατρεύουν 
δημοσίως...

Η Αγία Ακυλίνα η Ζαγκλιβερινή

ZAGL VER N AZ ZE AK L NA
Azize Akilina 1745 yılında Türklerin Yunanlılarla bir arada
yasadıgı Selanigin Zagliveri köyünde dünyaya geldi. Ailesi
saygıdeger insanlar idi ve kızlarına daha küçük yastan Tanrı
yolunda ve terbiyeli bir sekilde yasamayı ögrettiler. Daha küçük
yastan azize Akilina Mesih sa’yı o kadar çok sevdiki ona hergün
dua ediyor Ondan Tanrı’yı hiç bir zaman red etmemesi için
yardım istiyordu. Bir gün azizenin babası türk olan komsusu ile
kavga ederken sinirinden ona sert bir sekilde vurarak onu
öldürdü. Bunun üzerine köyün türk olan bekçileri onu
yakalayarak Selanik’in pasasına onu yargılaması için götürdüler.
Pasa adamın korktugunu görünce ona sunu önerdi:
- Sana dinini degistirip türk olmanı öneriyorum. Yalnızca o
zaman seni affedebilecegim. Aksi takdirde komsunu
öldürdügün gibi bende seni öldürecegim.
- Pasam hemen su anda Türk olacagım yeterki bana bir
kötülükte bulunma.
Böylece azizenin babası dinini terk ederek ölümden kurtulmak
için Türk fesi giydi. Kocasının müzlüman olmasına üzülen
azizenin annesi bu sefer kızını daha iyi egitmeye ve hiç bir
zaman Mesih sa’yı red etmemesi için onu haırlamaya ve
cesaretlendirmeye basladı. Azize babasının olayından sonra
daha fazla dua etmeye Tanrı’ya daha çok baglanmaya basladı.
Genç azize 18 yasına vardıgı zaman Türkler babasına kızını da
türk yapması için ona baskı kurmaya basladılar. Babası
türklerden korktugundan onlara kızını türk yapmak için elinden
gelen herseyi yapacagına söz verdi. Böylece kızına giderek:
- Kızım türkler sürekli seni türk yapmam için bana baskı
kuruyorlar. Bunu önce ben yaptım simdi de sıra sende.
Yalnız senden rica edecegim bunu çabuk yap beni her
gördüklerinde bana baskı uygulamalarını istemiyorum.
- Benim senin gibi az inançlı oldugumu mu sanıyorsun yoksa?
Ben dünyanın ve her seyin yaratıcısı olan ve Haç üzerinde
bizler için acı çekmis olan geröek Tanrı’yı kesinlikle terk
etmeyecegim. Bu hiç bir zaman olmayacaktır. Ben Mesih
sa’nın sevgisi adına her türlü iskenceye hatta ölüme
katlanmaya hazırım.
Babası kızının dinini degistiremeyecegini anladıgında türklere
giderek onlara kızının dinini degistirmek için ne isterlerse
yapabileceklerini söyledi. Türkler bunu duyar duymaz hemen
azizenin evine giderek onu tutukladılar. Askerler eve varmadan
önce annesi askerleri gördü ve kızına sunları söyledi:
- Tatlı kızım benim ben sana hergün inancını korumanı ve
Tanrı’nı hiç bir zaman ele vermemen gerektigini ögrettim.
Sen baban gibi dinini red etmemen için Tanrı’ya dua
ediyordun. ste simdi bunların saati geldi. Artık cesaretini
ve Tanrı’ya olan sevgini gösterebilirsin.
- Anne sakın korkma ben Mesih sa’ya olan sevgimi hiç
unutmayacagım. Tanrı benim yanımda olup bana güç
verecektir. Benim için dua et.
Askerler Akilinayı istediklerinde azize askerlere teslim oldu.
Anness kızını bölgenin mahkemesine kadar yürüyerek takip etti.
Orada askerler annesinin mahkemeye girisini yasakladılar
azizeyide hakimin karsısına çıkarttılar. Hakim azizeye dinini
bırakmasını ve müslüman olmasını emretti ama azize bunu red
etti. Hakim azizenin üzerindekilerin çıkartılmasını bir direge
baglanıp dövülmesini emretti. skenceciler uzun bir süre için
azizeye dayak atıyor azize ise bunlara boyun egmiyordu. Daha
sonra yargıç ve bazı türkler azizenin fikrini degistirmek için ona
bir çok hediye vaat ettiler. Azizenin cesaretine hayran kalan
bir türk azizenin türk olması halinde kendisini ogluna gelin
olacagını ve bir ömür boyu mutlu yasayacagı sözünü verdi. Azize
ölümsüz olan Mesih sa adına iskence çekmekten çok mutluydu.
Verilen sözler onun umurunda degildi. Yargıç buna kızarak
azizenin dahada acımasızca dövülmesine karar verdi. Azizenin
vucudu yaralar içerisinde kalmasına ragman azize acılara
dayanıyor boyun egmiyordu. Üçüncü kez azizeyi yargıcın önüne
getirdiler. Yargıç:
- Akilina sana daha fazla rica etmeyecegim. Ya türk olursun
yada senin kemiklerini teker teker kırarım.
- Sizin dininizde güzel olan ne varki ben kendi dinimi
degistireyim? Dininizin hangi mucizelerinden inanayım
sizlere? Siz bu kadar tas kalpli ve yalnıslarınızdan
dönmüyor iken mi ben Mesih sa’yı bırakayım? Hiç bir
zaman!
Bu cavabı duydukları zaman kendilerini küçük hissettiler ve çok
utandılar. Bu sözlere ne cevap vereceklerini bilemediler çünkü
sözleri gerçekti ve bilgelik doluydu. Azizeyi bir kez daha
acımasızca dövdüler. Azizeyi görenler ölmek üzere oldugunu
anlarlardı. Bunun üzerine oralarda bulunan bir hristiyana azizeyi
onu evine götürmesi için teslim ettiler. Annesi genç azizeyi
gördügü zaman hemen ona sarılarak ona:
- Ne yaptın benim kızım?
- Bana ögrettiklerinden baska ne yapabilirim annecigim?
Dinimi red etmedim!
Annesi bu duyduklarının ardından hemen Tanrı’ya sükr etti ve
ardından azize ruhunu Tanrı’ya teslim etti. Bu olay 1764 yılını
27 Eylül tarihinde gerçeklesti. Ertesi gün Hristiyanlar azizenin
kutsal bedenini alarak gömmek için yola çıktılar. Yolda azizenin
bedeni etrafına muhtesem bir koku saçtı ve inançlılar Tanrı’ya
sükr ettiler. Hatta o gece azizenin mezarının üzerine kutsal bir
ısık iniyordu göklerden ve bu bir yıldız gibi parlamaktaydı. Tanrı
bununla azizenin davranısından memnun kaldıgını gösterdi.
Azizenin yortusu kilisemiz tarafından her sene 27 Eylülde
anılmaktadır.



Η πίστη είναι σχέση...

Εάν νομίζουμε ότι το να πιστεύεις στο Θεό σημαίνει να έχεις μια αταλάντευτη απόλυτη κι ακυμάτιστη πεποίθηση είμαστε γελασμένοι. Η πίστη δεν είναι ιδεολογία, ούτε ζητά υποταγή σε αρχές και συστήματα σκέψης. Άλλωστε αυτή η ιδεολογικοποίηση της ζωής «μυρίζει ανθρώπινο αίμα». Πίστη στον Θεό σημαίνει εμπιστοσύνη, άφημα. Πίστη σημαίνει περιπέτεια σχέσεως με ατελείωτα σκαμπανεβάσματα. «Πίστη σημαίνει να κραυγάζω στην Χριστό: «βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ» και «πρόσθες μοι πίστιν». Πίστη σημαίνει να αντέχω την σιωπή του Θεού δίχως να ραγίζουν οι ελπίδες μου, να παγώνει το κορμί μου στα πατώμα της θλίψης κοιτώνας νοσταλγικά το ξημέρωμα. 
Το γεγονός ότι εμπιστεύομαι κάποιον δεν αναιρεί την αμφιβολία ή την δυσπιστία, ακόμη και τον προβληματισμό απέναντι σε επιλογές και αποφάσεις του αγαπημένου προσώπου. Μπορώ να διαφωνώ και συγχρόνως να αγαπώ, να φοβάμαι και να εμπιστεύομαι, να χάνομαι και ν΄ ανασταίνομαι. Αυτό είναι ζωή. Αυτό σημαίνει σχέση. Μα κι αυτό σημαίνει πίστη. Όπως έλεγε ο Βλ.Πασκάλ: «Μια πίστη που δεν αμφιβάλλει είναι πεθαμένη πίστη». Πίστη στο Θεό σημαίνει να εμπιστεύομαι την στιγμή που αμφιβάλω…..

π. λίβυος 

Κατασκήνωση 2017 - της Ι.Μ.Δημητριάδος - στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου

Για μια ακόμη φορά η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος ανοίγει τις κατασκηνωτικές εγκαταστάσεις της στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου, για να υποδεχθεί τα παιδιά μας, σε περιβάλλον ειδυλλιακό, με σκοπό την εν Χριστώ συνύπαρξη και επικοινωνία και την ανανέωση των σωματικών και πνευματικών τους δυνάμεων.
Οι επτά κατασκηνωτικές περίοδοι θα εξελιχθούν ως εξής:

A΄ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 26/6 - 3/7
Αγόρια που τελείωσαν την Γ΄, Δ΄, Ε΄ Δημοτικού(Υπεύθυνος Αρχιμ. Καλλίνικος Γεωργακόπουλος)

Β΄ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 3/7 - 10/7
Κορίτσια που τελείωσαν την Γ΄, Δ΄, Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού (Υπεύθυνοι π. Βασίλειος Αδάμ και Πρεσβυτέρα Λαμπρινή Λουλουδάκη)

Γ΄ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 10/7 - 17/7
Αγόρια που τελείωσαν την ΣΤ΄ Δημοτικού, Α΄ & Β΄ Γυμνασίου (Υπεύθυνος Αρχιμ. Καλλίνικος Γεωργακόπουλος)

Δ΄ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 17/7 - 24/7
Κορίτσια  Γ΄ Γυμνασίου – Λυκείου (Υπεύθυνη Θεοδώρα Γεωργακοπούλου)

Ε΄ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ:  24/7 - 28/7
Αγόρια που τελείωσαν την Γ΄ Γυμνασίου, Α΄, Β΄, Γ΄ Λυκείου (Υπεύθυνος Αρχιμ. Καλλίνικος Γεωργακόπουλος)

ΣΤ΄ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ:  28/7 - 3/8
Κορίτσια που τελείωσαν την Γ΄, Δ΄, Ε΄ Δημοτικού(Υπεύθυνη Γεωργία Λύτρα)

Ζ΄ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 16/8 - 20/8
Σύνδεσμος Νέων, με τη συμμετοχή νέων 18-30 ετών, φοιτητών και εργαζομένων (Υπεύθυνος Πρωτ. Χρήστος Χαχαμίδης)

Το ειδικό έντυπο με την αίτηση συμμετοχής και περισσότερες πληροφορίες δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπ0όλεως Δημητριάδος www.imd.gr
Για πληροφορίες, επίσης και δηλώσεις συμμετοχής οι ενδιαφερόμενοι μπορούν ν’ απευθύνονται στο Βιβλιοπωλείο «Λύχνος» (Κ. Καρτάλη 160 - Βόλος. Τηλ. 24210 32916)
 Ι.Μ.Δ.





Για το δείπνο των Άθεων την Μεγάλη Παρασκευή

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Συγκλονιστική συνέντευξη!

ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ Νο 1 (η Αγία Αικατερίνη )

Η ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ 

Μετά από παράκληση  ενός αγιορείτη  ασκητή (π. Ε.Κ.),  θα  δημοσιεύουμε και κείμενα στην τουρκική γλώσσα - μας τα παραχώρησε ο ίδιος ο μοναχός - που παρουσιάζουν βίους αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας,  με  σκοπό να ενισχύονται αδελφοί που αγαπούν το Χριστό και τους αγίους,  αλλά  δεν μπορούν να τον λατρεύουν δημοσίως...

HARALAMBOS D. VAS
LOPULOS
Arhimandrit
AZ ZE EKATER N
KRAL SOYLU
Azize Ekaterini, insanlar tarafından en çok sevilen azizelerdendir.

Γιατί δέν ἐκκλησιάζονται οἱ νέοι;

«Οἱ νέοι εἶναι ἀνήθικοι», «οἱ νέοι εἶναι γεμάτοι πάθη», «οἱ νέοι εἶναι ἀνυπάκουοι», «οἱ νέοι δέν ἔχουν φόβο Θεοῦ…» Ἔχω ἀκούσει πολλές φορές αὐτές τίς ἠθικιστικές διαπιστώσεις. Ἡ ἐρώτησή μου εἶναι: εἶχαν οἱ νέοι τίς ἀπαραίτητες συνθῆκες γιά νά ἐννοήσουν τή Χριστιανική ζωή ἤ ὄχι; Θά ρωτήσει κάποιος: «Τί, οἱ νέοι εἶναι προορισμένοι νά χαθοῦν;»

Καί βέβαια ὄχι δέν εἶπα αὐτό, κανένας δέν εἶναι προορισμένος οὔτε γιά τό καλό, οὔτε γιά τό κακό. Τό πρόβλημα εἶναι ὅτι οἱ νέοι δὲν ἀπορρίπτουν τήν πίστη στό Χριστό ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησία διά τῆς φωνῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλλά ἀπορρίπτουν ἕνα ὑποκατάστατο πίστεως τό ὁποῖο δέν τούς πείθει. Γιατί ἕνας νέος ποὺ ἔχει μεγαλώσει σέ μία πραγματικά Χριστιανική οἰκογένεια συμπεριφέρεται ἀλλιώτικα ἀπό ἕναν ποὺ μεγάλωσε σέ μία οἰκογένεια μέ ἀπίστους γονεῖς ἤ ἀπό ἕναν τοῦ ὁποίου οἱ γονεῖς πιστεύουν μέν στό Θεό ἀλλά δέν πηγαίνουν στή Ἐκκλησία;
Γιά πολλά μποροῦμε νά ἐπιπλήξουμε τούς νέους. Ἀλλά καί οἱ νέοι ἐμᾶς τούς μεγάλους. Θά τολμήσω νά δώσω τό λόγο στή νέα γενιά καί πιό συγκεκριμένα σ’ αὐτούς πού βρίσκονται μακριά ἀπό τήν ἐκκλησία:

«Ναί ἡ γενιά μας εἶναι ρέμπελη. Καί πῶς θά μποροῦσε νά εἶναι ἀλλιῶς; Ποιός μᾶς ἔμαθε κάτι ἄλλο; Ὑπάρχει τόσο ψέμα γύρω μας, τόση κακία στόν κόσμο τῶν μεγάλων. Διαμαρτυρόμαστε. Ἀλλά εἶναι ὁ μόνος τρόπος νά δείξουμε τήν περιφρόνησή μας σέ μία κοινωνία ἡ ὁποία ἀρχίζει νά μοιάζει μέ ἕνα πτῶμα. Ὅλοι μιλᾶνε γιά τήν ἀξία τῆς τιμιότητας ἀλλά ὅλοι κλέβουν. Ὅλοι ἐπαινοῦν τήν ἀλήθεια, ἀλλά ψεύδονται. Τί εἴδαμε στίς οἰκογένειές μας; Διαφωνίες μεταξύ γονέων καί καβγάδες. Τί διαπαιδαγώγηση λάβαμε; Μόνο συμβουλές νά εἴμαστε ἥσυχοι, ἀπειλές καί ξύλο γιά νά εἴμαστε ὑπάκουοι.

Καί γιατί εἴμαστε μακριά ἀπό τό Θεό; Ποιός μᾶς βοήθησε νά εἴμαστε κοντά του; Οἱ γονεῖς μας δέν πατοῦν στήν ἐκκλησία οὔτε τά Χριστούγεννα ἴσως μόνο τό Πάσχα στίς βαπτίσεις, τούς γάμους καί τίς κηδεῖες. Καί στίς Ἐκκλησίες ….τί βλέπουμε; Χριστιανοί οἱ ὁποῖοι εἶναι καλοί στό νά ἠθικολογοῦν ἄν μᾶς δοῦν στήν ἐκκλησία ντυμένους παράξενα καί ἔχουν τόση κακία ὅταν μᾶς διώχνουν πού οὔτε γυρίζουμε νά κοιτάξουμε πίσω. Ὑπάρχει τόση ὑποκρισία στούς Χριστιανούς. Ἔχουμε συγγενεῖς οἱ ὁποῖοι δέ λείπουν ποτέ ἀπό τήν ἐκκλησία. Ἀλλά ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νά μοιραστεῖ ἡ κληρονομιά ξεχνοῦν καί τήν πίστη καί τήν κατανόηση. Ἐνῶ ὅταν γίνεται λόγος νά φροντίζουν κάποιο παππού, ὅλοι ἀποφεύγουν ἐπειδή ἔχουν τά προβλήματά τους. Αὐτή εἶναι πίστη;
Ἐνῶ καί γιά τούς παπάδες ἀκούγονται τόσα.

Ναί δέν πηγαίνουμε στήν ἐκκλησία. Ὄχι γιατί δέν πιστεύουμε στό Θεό, ὄχι ἐπειδή δέν ἔχουμε ἀνάγκη τήν ἀγάπη Του. Ἔχουμε τόση ἀνάγκη γιά Κάποιον ὁ Ὁποῖος θά μᾶς ἀγαπήσει πραγματικά, σ’ ἕναν τόσο βρώμικο κόσμο. Ἀλλά μπορεῖ νά μᾶς βοηθήσει ἡ Ἐκκλησία νά γνωρίσουμε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ; Δέν τό πιστεύουμε αὐτό. Δέν ἔχουμε λόγους νά τό πιστεύουμε. Γι’ αὐτό καί μένουμε στή ζωή μας, μέ τά προβλήματά μας, μέ τή μοναξιά μας. Ἄν ὁ Θεός δέ μᾶς ψάχνει ἐμεῖς δέν ξέρουμε νά βγοῦμε σέ ἀναζήτησή Του. Ἀφῆστε μας ἥσυχους…»

Δέ θυμᾶμαι ὅλα ὅσα μοῦ εἶπε. Ἀλλά ἀκούγοντάς τον, ξεροκατάπινα. Δέν μπορῶ ν’ ἀμφισβητήσω τό γεγονός ὅτι μερικά ἀπ’ αὐτά ἦταν πολύ ρεαλιστικά. Δέ θά ἀναπαράγω ἐδῶ τήν ἀπάντηση πού ἔδωσα στό νέο, μόνο θ’ ἀναλύσω τό δίκαιο τῶν μομφῶν του.
Μία πρώτη παρατήρηση ἔγκειται στό ὅτι θά ἦταν ἄριστο πολλοί νέοι νά βρίσκονται ἐν ἀναμονῆ τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ παραπάνω νέος. Δυστυχῶς πολλοί νέοι εἶναι τόσο παγιδευμένοι στά καθημερινά τους προβλήματα, ὥστε ἔχουν ξεχάσει τελείως τό Θεό, τοῦ ὁποίου ἡ παρουσία μᾶλλον τούς ἐνοχλεῖ.
Δηλαδή «καλύτερα νά μέμφεσαι τήν Ἐκκλησία, παρά νά κοιτᾶς τή ζωή σου;
Ὄχι, δέν τίθεται ἔτσι τό πρόβλημα. Δέν εἶναι καλό νά μέμφεσαι μόνο καί μόνο γιά νά δικαιολογεῖς τήν ἀπομάκρυνσή σου ἀπό τό Θεό. Ἀλλά στό δρόμο πρός τό Θεό, πολλοί περνοῦν μία φάση γεμάτη ἐνδοιασμούς, ἐρωτήματα καί ἀμφισβητήσεις. Ἀλλά ἐάν στή βάση ὅλων αὐτῶν τῶν ἀμφισβητήσεων βρίσκεται ἡ δίψα γιά τό Θεό, τότε δέν εἶναι κακό.

Ὁ π. Σεραφείμ Ρόουζ, χωρίς νά θέλει νά δικαιολογήσει τήν ἁμαρτία, ἔλεγε ὅτι πρίν ἀπό τή μεταστροφή του ἔπινε μέχρι πού μεθοῦσε καί τό ἔκανε ἐπειδή αἰσθανόταν τήν ἔλλειψη τοῦ Θεοῦ. Μέ τό ποτό προσπαθοῦσε νά καταπραΰνει τόν πόνο πού τοῦ προκαλοῦσε ἡ ἔλλειψη τοῦ Θεοῦ (πολλούς ὅμως ἡ προσπάθεια νά καταπραΰνουν τή δίψα τους γιά τό Θεό ἱκανοποιώντας τά πάθη τους, τούς ὁδήγησε στήν κόλαση γι’ αὐτό δέν πρέπει νά γενικεύουμε τίς ἐξαιρέσεις). Νά μιλήσουμε λίγο γιά τούς λόγους πού ἀκούσαμε πιό πάνω. Πιστεύω ὅτι μποροῦν νά συνοψιστοῦν στ’ ἀκόλουθα. Στό ὅτι οἱ νέοι δέ λαμβάνουν μία εἰδική κατήχηση, στό ὅτι δέν βρῆκαν στίς οἰκογένειές τους ζωντανά παραδείγματα πίστεως καί στό ὅτι σκανδαλίζονται ἀπ’ αὐτά πού βλέπουν ἀπό κάποιους Χριστιανούς Θεολόγους καί κάποιους Ἱερεῖς.

Δέν πιστεύω ὅτι θά ἦταν εὔκολο σέ κάποιον ν’ ἀπορρίψει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀφοῦ τή γνωρίσει. Οἱ νέοι τήν ἀπορρίπτουν χωρίς νά ξέρουν τί ἀπορρίπτουν. Βλέπουν τόν Θεό σάν ἕνα εἴδωλο τό ὁποῖο τό λατρεύουν ἀσυνείδητα κάποιοι ὑποκριτές Χριστιανοί, κάποιοι τυπολάτρες Χριστιανοί ἤ κάποιοι Χριστιανοί πού ἀγαποῦν τήν ἁμαρτία πιό πολύ ἀπό τήν σωτηρία. Τούς νέους δέν τούς βοήθησαν καί οὔτε τούς βοηθάει κανείς νά καταλάβουν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὡς καί τή σταύρωση τοῦ Χριστοῦ τήν καταλαβαίνουν ὡς μία ἐμπορική συναλλαγή ὡς ξεχρέωμα γιά τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, σάν μία ρύθμιση τῶν λογαριασμῶν τοῦ Οὐρανίου Πατέρα μέ τήν ἀνθρωπότητα. Δέν τήν καταλαβαίνουν ὡς μία πράξη ἀγάπης. Καί σέ τί ἀλλάζει ἡ κατήχηση τῶν νέων ἀπό τήν κατήχηση τῶν μεγαλυτέρων; Δέν καλοῦνται στή σωτηρία καί οἱ μέν καί οἱ δέ; Μόνο πού στούς νέους ὑπάρχει ἡ ἀνάγκη νά τούς μιλήσει κάποιος σέ μία πιό προσιτή γλώσσα. Οἱ νέοι εἶναι ἀλλεργικοί στόν «ξύλινο λόγο»).
Ὡστόσο γιατί γιά ἑκατοντάδες χρόνια δέ γράφτηκαν παρά λίγα κείμενα ἀπευθυνόμενα στούς νέους; Μία πιθανή ἀπάντηση εἶναι ὅτι γιά πολλούς αἰῶνες οἱ νέοι λάμβαναν Χριστιανική μόρφωση στήν οἰκογένεια. Τίς πιό πολλές ἀπαντήσεις τίς λάμβαναν ἀπό τούς γονεῖς τους ἤ καί ἀπό τούς ἱερεῖς ἄν ὄχι πάντα τίς πιό πολλές φορές.

Ὅσο γιά τούς ἁμαρτωλούς ἱερεῖς γίνεται μεγάλος ντόρος ἐνῶ γιά τούς ἱερεῖς μέ ἁγία ζωή δέν γίνεται σχεδόν καθόλου λόγος. Ναί ὑπάρχουν ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι εἶναι ἄξιοι διάδοχοι τῶν ἁγίων πατέρων. Οὔτε τά Μ.Μ.Ε. θέλουν ν’ ἀκοῦν γι’ αὐτούς. Οὔτε ὅσοι ζοῦν στήν ἁμαρτία. Ἐπειδή τούς θεωροῦν ἐξτρεμιστές. Κάτι τό ὁποῖο εἶναι ἐπειδή εἶναι μαθητές τοῦ Χριστοῦ, Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος γύρισε τόν κόσμο «ἀνάποδα» ἤ καλύτερα Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος προσπάθησε νά ἐπαναφέρει στή φυσική του θέση ἕναν ‘ἀναποδογυρισμένο κόσμο’
Λαμβάνοντας λοιπόν ὑπόψη μας ὅλη αὐτή τήν ἀποστασία ποὺ ὑπάρχει γύρω μας, ἔχουν οἱ νέοι κάποιαν ἐλπίδα νά ζήσουν μία ἐνάρετη ζωή; Μπορεῖ κάποιος ν’ ἀντέξει τίς παγίδες τοῦ διαβόλου;
Παραδόξως ναί. Ἐπειδή ὅσο ποικιλόμορφες καί νά εἶναι οἱ παγίδες τοῦ διαβόλου, ὅσο ἀδύναμοι καί νά εἶναι οἱ Χριστιανοί, ὅσο καί ὑποκριτές νά εἶναι αὐτοί πού σπεύδουν νά διώξουν τούς νέους ἀπό τήν ἐκκλησία ἄν ἔρθουν σ’ αὐτήν ντυμένοι παράξενα, μέ τζίν σκισμένα, ὁ Θεός βρίσκει ἕναν τρόπο νά φθάσει στίς ψυχές τῶν νέων. Δύσκολα εἶναι ἀλήθεια, ἀλλά τά καταφέρνει. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι θά εἶναι τόσο διεστραμμένοι ὥστε θ’ ἀπορρίπτουν τελείως τό Θεό, θά ἔχει ἔρθει τό τέλος. Ἀλλά μέχρι τότε ἔχουμε καιρό.

Ὁπωσδήποτε ἡ Χριστιανική ζωή ποτέ δέν ἦταν εὔκολη. Καί δέν ἀναφέρομαι μόνο στόν καιρό τῶν διωγμῶν ἀλλά καί στίς εἰρηνικές περιόδους. Ναί ὁ διάβολος ποτέ δέν σταματᾶ. Πάντοτε ἀνεξάρτητα ἀπό τίς συνθῆκες προσπαθεῖ νά πιάσει τούς Χριστιανούς στά νύχια του. Παρ’ ὅλες τίς προσπάθειές του ὅμως ὑπάρχουν ἱερεῖς μέ ἅγια ζωή, μοναχοί πολύ ἀσκητικοί καί Χριστιανικές οἰκογένειες πού λάμπουν μές στό σκοτάδι τοῦ κόσμου. Στήν Ἁγία Γραφή λέγει: «οὗ δέ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ Χάρις» (Ρωμ. 5,20). Αὐτό εἶναι φυσικό, ἀλλιῶς οἱ ἄνθρωποι δέ θ’ ἄντεχαν σέ τόσο μεγάλους πειρασμούς. Ὅσο μεγάλοι ὅμως κι ἄν εἶναι οἱ πειρασμοί οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά τά καταφέρουν. Ὁ Θεός πάντοτε τούς δίνει δύναμη. Ὅπως ἔδινε δύναμη στούς μάρτυρες γιά ν’ ἀντέξουν τά φρικτά μαρτύρια. Ναί, δύσκολα οἱ νέοι ἔρχονται στήν Ἐκκλησία. Ἀλλά ὁ Χριστός τούς καλεῖ ὅλο καί πιό δυνατά. Βλέπει τά προβλήματά τους, τίς πτώσεις τους καί ἁπλώνει τό χέρι Του δυνατά γιά νά τούς σηκώσει.

Γιατί δέν ἔρχονται οἱ νέοι στήν Ἐκκλησία; Ἴσως ἐπειδή δέν ἀκοῦν τό μήνυμα τήν κλήση τῆς Ἐκκλησίας, ἴσως ἐπειδή αὐτοί πού φέρουν τό ὄνομα Χριστιανός δέν τούς βοηθοῦν νά ἀκούσουν.
Ἐξ’ ἄλλου στό βιβλίο «οἱ περιπέτειες ἑνός προσκυνητῆ», βλέπουμε τόν γέροντα νά προτρέπει ὅπως σέ κάθε ἐξομολόγηση, οἱ Χριστιανοί νά ἐξομολογοῦνται, ὅτι δέν δείχνουν ἀρκετή ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Καί τό γεγονός ὅτι δέν καταβάλουμε προσπάθεια νά ἔρθουν πρός τόν Χριστό ὅσοι εἶναι μακριά Του (ὄχι βέβαια νά τό ἐπιβάλουμε στό στύλ τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, ἀλλά νά δώσουμε μία θυσιαστικὴ μαρτυρία) εἶναι ἀπόδειξη ὅτι δέν τούς ἀγαπᾶμε ἀρκετά. Τί ἀγάπη εἶναι αὐτή νά βλέπουμε τόν πλησίον μας νά ὁδεύει πρός τό γκρεμό καί ἐμεῖς νά σκεφτόμαστε τά προβλήματά μας;
Νέοι, νά ξέρετε ὅτι τόν Χριστό τόν πονάει τό γεγονός ὅτι λίγοι ἱερωμένοι καί λίγοι πιστοί νοιάζονται θυσιαστικά νά σᾶς πάρουν ἀπό τό χέρι καί νά σᾶς φέρουν στήν Ἐκκλησία… Ἀλλά νά ξέρετε ὅτι ὁ Χριστός χαίρεται κάθε φορὰ πού ἕνας ἀπό ἐσᾶς ξεκινάει πρός τήν ὁδό τῆς σωτηρίας. Ἀκόμα κι ἄν νομίζετε ὅτι ὁ Χριστός σᾶς ξέχασε, Ἐκεῖνος περιμένει νά βρεῖ ἔστω καί μία χαραμάδα γιά νά μπεῖ στίς ψυχές σας.

proskynitis.blogspot.com/agiazoni.gr
evaggelismostheotokou.gr

Γιατί οι μουσουλμάνοι δοξάζουν τον Αγιο Γεώργιο;

Χιλιάδες μουσουλμάνοι συρρέουν κάθε χρόνο σε μοναστήρια για να τιμήσουν τον Αγιο Γεώργιο του οποίου τη μνήμη γιορτάζει η Ορθόδοξη Εκκλησία στις 23 Απριλίου*. Το παράδοξο φαινόμενο του προσκυνήματός του από τους μουσουλμάνους χάνεται στο διάβα των αιώνων.
Οπως επισημαίνει ο Εξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα Αρχιμανδρίτης κ. Δαμιανός, τρεις είναι οι λόγοι που οι μουσουλμάνοι λατρεύουν τον Αγιο Γεώργιο: Το πράσινο χρώμα της στολής του, που για εκείνους σημαίνει τη ζωή, και γι΄ αυτό τον ονομάζουν «ο Πράσινος», δεύτερον, είναι επειδή πολλοί μουσουλμάνοι δήλωναν ότι βίωναν τα θαύματά του και, τρίτον, επειδή ως τροπαιοφόρος με το ξίφος και τη στολή, τους προκαλούσε φόβο και σεβασμό.
Αυτός ο σεβασμός των μουσουλμάνων φαίνεται και από το γεγονός ότι όλα τα μοναστήρια του Αγίου Γεωργίου που βρίσκονται στη Μέση Ανατολή διασώθηκαν και δεν γκρεμίστηκαν, όπως άλλωστε και οι ναοί που είναι αφιερωμένοι στην Παναγία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αγιος Γεώργιοςέζησε στα τέλη του 3ου αιώνα και στις αρχές του 4ου. Ηταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού και διακρίθηκε για τον ηρωισμό του.
Τα μοναστήρια που προτιμούν 
Το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στη Λύδδα:
Πρόκειται για το κενοτάφιο του αγίου, καθώς το λείψανο εκλάπη από τους σταυροφόρους και έχει απομείνει μόνο ένα μικρό κομμάτι του. Με το παλαιό ημερολόγιο που τηρεί για λόγους παράδοσης το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το μεγάλο πανηγύρι θα τελεστεί στις αρχές Μαΐου αλλά ήδη οι μουσουλμάνοι έχουν αρχίσει να αγοράζουν τα αρνιά που θα θυσιάσουν για να τιμήσουν τον άγιο.


Ο Αγιος Γεώργιος στο Κάιρο:
Πρόκειται για παλιό φρούριο του ρωμαϊκού στρατού όπου κατά την παράδοση έζησε φυλακισμένος ο άγιος. Καθημερινά συρρέουν εκεί μουσουλμάνοι προσκυνητές.






Το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Κουδουνά στην Πρίγκιπο:
Επί ώρες περιμένουν για να επισκεφθούν το ιστορικό μοναστήρι. Μάλιστα ξεσπούν και φασαρίες με τους ορθόδοξους κληρικούς όταν το Πάσχα, που εορτάζεται με βάση τη Σελήνη και την ισημερία, πέφτει μετά τη γιορτή του αγίου, οπότε και αυτή μετατίθεται, όπως και το πανηγύρι του μοναστηριού.
Έρευνα και επιμέλεια Χώρα Του Αχωρήτου
http://choratouaxoritou.gr/?p=48342