Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Λαοθάλασσα στο Μνημόσυνο του π. Αντωνίου Ζούπη στη Μονή Ταξιαρχών Πηλίου

Έξι Μητροπολίτες, δεκάδες Κληρικοί από διάφορά μέρη της Ελλάδας, αντιπροσωπείες Μονών από την Ελλάδα, το εξωτερικό και το Άγιον Όρος και χιλιάδες ευλαβών προσκυνητών κατέκλυσαν σήμερα την Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πηλίου, ενώνοντας τις προσευχές τους για την ανάπαυση τη ψυχής του αοιδίμου Πρωτ. Αντωνίου Ζούπη,νέου Κτήτορος και Γέροντος της Μονής και πνευματικού τους Πατρός, επί τη συμπληρώσει σαράντα ημερών από την εις Κύριον εκδημία του.
Της Θείας Λειτουργίας προέστη ο Σεβ. Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος & Υμηττού κ. Δανιήλ,συλλειτουργούντων των Σεβ. Μητροπολιτών Σερρών & Νιγρίτης κ. Θεολόγου, Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, Βελεστίνου κ. Δαμασκηνού, Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, συμπροσευχομένου του Σεβ. Βρεσθένης κ. Θεοκλήτου, ενώ το παρών έδωσαν και εκπρόσωποι των στρατιωτικών Αρχών και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Σεβ. κ. Δανιήλ, ο οποίος αναφέρθηκε στον λόγο του Αποστόλου Παύλου για τον μαθητή του Τιμόθεο,«εδούλευσεν εις το Ευαγγέλιον», επισημαίνοντας ότι χαρακτηρίζει απόλυτα την ζωή και το εκκλ/κό έργο του αοιδίμου Γέροντος Αντωνίου, «ο οποίος υπηρέτησε Θεοφιλώς την διάδοση της αλήθειας του Χριστού, του Ευαγγελίου. Ο π. Αντώνιος εδούλευσεν εις το Ευαγγέλιον, ως καλός αλιεύς ψυχών, προετοιμαζόμενος επιμελώς για το υψηλό του έργο, χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα πνευματικά μέσα, επιδεικνύοντας υπομονή, χωρίς να απογοητεύεται από τις δυσκολίες της διακονίας του… Ο π. Αντώνιος εδούλευσεν εις το Ευαγγέλιον, ως Ποιμένας, με φρόνημα θυσιαστικό… Ο αείμνηστος Γέροντας εδούλευσεν εις το Ευαγγέλιον, αναλαμβάνοντας το έργο της συμφιλίωσης των ανθρώπων με τον Θεό, οικοδομώντας τους εν Χριστώ Ιησού. Εδούλευσεν εις το Ευαγγέλιον, ως εργάτης στο γεώργιον του Θεού, αποδίδοντας τους καρπούς του έργου του στον Θεό, δηλ. τα πνευματικά του τέκνα, που έγιναν η σφραγίδα της αποστολής του, στην Τοπική αυτή Εκκλησία, στην Ιερά Μονή και αλ. Τέλος, ο π. Αντώνιος υπήρξε και σοφός οικοδόμος καθαρών, αγίων και αγωνιζομένων ψυχών…». Κάλεσε, τέλος, «να δοξάσουμε τον Χριστό, γιατί στις μέρες μας έδωσε έναν τέτοιο καλό ποιμένα και εργάτη στην Αγία μας Εκκλησία, για να στηρίξει ψυχές, εργαζόμενος για το Ευαγγέλιο».
Στη συνέχεια, σε κλίμα βαθειάς συγκίνησης, τελέστηκε το ιερό μνημόσυνο, στο τέλος του οποίου ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας κ. Ιγνάτιος ευχαρίστησε θερμά τους εκ Βόλου προερχομένους Σεβ. Μητροπολίτες, «για την σημερινή συλλειτουργία και συμπροσευχή για την ψυχή του π. Αντωνίου, που δηλώσει την αγάπη τους για την Τοπική μας Εκκλησία». Ο κ. Ιγνάτιος τόνισε ότι η πνευματική σπορά του π. Αντωνίου «είναι φανερή στο πλήθος που κατακλύζει σήμερα το Μοναστήρι». Ευχαρίστησε τις αντιπροσωπείες των Ιερών Μονών για την παρουσία και ζήτησε τις ευχές όλων για την συνέχιση της πορείας της ευλογημένης αδελφότητας, με ενότητα και αγάπη, κατά τις διδαχές του αειμνήστου Γέροντα.

Στη συνέχεια, παρατέθηκε μοναστηριακή τράπεζα, στη διάρκεια της οποίας η Ηγουμένη της Μονής, Γερόντισσα Νικοδήμη, εξέφρασε τα ανάμεικτα συναισθήματα της Αδελφότητας, βαθειάς λύπης για την απώλεια του Γέροντά της, αλλά και μεγάλης χαράς για την βεβαιότητας της αναπαύσεώς του στη Βασιλεία του Θεού. Αναφέρθηκε στις πνευματικές παρακαταθήκες που άφησε ο Γέροντας στις αδελφές, σύμφωνα με τις οποίες θα συνεχίσουν την μοναστική τους πορεία, ενώ δεν παρέλειψε από καρδιάς να ευχαριστήσει την Πρεσβυτέρα Καλλιόπη Ζούπη, την κόρη και την οικογένεια του αοιδίμου Γέροντα, γιατί ουδέποτε μπήκαν εμπόδιο στο πνευματικό του έργο, κυρίως δε στην ολόθυμη αφοσίωσή του στην καθοδήγηση της Αδελφότητας.
Εκ της Ι.Μ.Δ.

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

«Μακάριοι όσοι χαίρονται όταν τους κατηγορούν αδίκως»

www.youtube.com/watch?v=O4ows6QYYTE

Το μικρό Κυπριόπουλο που έγινε μάρτυρας παίζοντας

Συγκλονιστική ιστορία, που δείχνει γιατί δεν πρέπει να καίμε τους νεκρούς μας

Το παρακάτω περιστατικό, αν και ανώνυμο, είναι πέρα για πέρα αληθινό. Συνέβη σε ένα χωριό της Κύπρου πριν την τουρκική εισβολή του 1974, όταν ακόμη Έλληνες και Τούρκοι ζούσαν ειρηνικά. 
Στο χωριό αυτό μία ομάδα μικρών παιδιών, Ελλήνων και Τούρκων, έπαιζαν μεταξύ τους «πόλεμο».


Τα τουρκάκια είχαν πιάσει ένα ελληνάκι και έπεσαν όλα πάνω του με το βάρος τους, λέγοντάς του: «θα γίνεις Τούρκος;».
Το παιδί απαντούσε: «όχι!».
Στο τέλος το παιδί πέθανε από ασφυξία.
Πέρασαν από τότε τρία χρόνια, και όπως συνηθιζόταν στην Κύπρο, έγινε η εκταφή των οστών του μικρού παιδιού.
Κατά την εκταφή, προς γενική κατάπληξη πάντων, τα οστά ευωδίαζαν.

Αυτό ήταν απόδειξη ότι ο Θεός, παρόλο που ήταν ένα απλό παιδικό παιχνίδι, είχε δεχθεί το μικρό Κυπριόπουλο σαν μάρτυρα, σαν τον μικρό παιδομάρτυρα Κήρυκο, που μαρτύρησε σε ηλικία τριών ετών, μαζί με την μητέρα του.

Ταυτόχρονα όμως το περιστατικό αποδεικνύει γιατί δεν πρέπει με κανένα τρόπο η Εκκλησία να δεχθεί την καύση των νεκρών.
Εάν το σώμα του παιδιού είχε καεί, πώς θα διασωζόταν αυτό το συγκλονιστικό γεγονός;
http://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/to-mikro-kypriopoulo-pou-egine-martyras-paizontas/

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

To πρώτο μωρό που χαρακτηρίζεται ως «απροσδιόριστου φύλου», βάσει απαίτησης του γονιού, γεννήθηκε τον Καναδά

Το πρώτο παιδί που αν και μετρά πλέον οκτώ μήνες ζωής δεν έχει φύλο, γεννήθηκε στον Καναδά. Το μωρό φυσικά έχει γεννητικά όργανα αλλά πιθανότατα για πρώτη φορά, παγκοσμίως στην κάρτα υγείας του - το μοναδικό μέχρι στιγμής επίσημο έγγραφο που πιστοποιεί την ύπαρξή του- δε υπάρχει αναφορά στο φύλο. Συγκεκριμένα στην κάρτα υγείας του βρέφους υπάρχει μόνο το γράμμα «U», το αρχικό γράμμα για τις λέξεις λέξεις «undetermined» ή «unassigned» δηλαδή «απροσδιόριστο» ή «μη καθορισμένο».


Αιτία η άρνηση του γονιού, Kori Doty, ο οποίος είναι trangender αλλά παράλληλα αρνείται να χαρακτηριστεί ως άνδρας ή γυναίκα (χρησιμοποιείται για τον ίδιο και το παιδί η αντωνυμία «they» που στα ελληνικά μεταφράζεται ως «εμείς») και θέλει το παιδί του να ανακαλύψει μόνο του το φύλο του καθώς θα μεγαλώνει αντί να φορτωθεί μια «ταμπέλα» από τη γέννησή του.

Ο γονιός γέννησε το μωρό που φέρει το όνομα Searyl Atli τον περασμένο Νοέμβριο στο σπίτι ενός φίλου στη Βρετανική Κολούμπια και μέχρι σήμερα υποστηρίζει σθεναρά πως η οπτική παρατήρηση των γεννητικών οργάνων του βρέφους δεν επαρκεί για τον προσδιορισμό του φύλου και πολύ περισσότερο για να προσδιοριστεί το φύλο με το οποίο θα ταυτιστεί στην μετέπειτα ζωή του.
Γι αυτό και δεν επιθυμεί να υπάρχει καμία αναφορά στο φύλο του παιδιού σε κανένα αρχείο και επίσημο έγγραφο. Όπως εξηγεί, μεγαλώνει το παιδί «αναγνωρίζοντάς» το ως μωρό μέχρι να φτάσει σε μια ηλικία που θα έχει καλύτερη αίσθηση του εαυτού του και έλεγχο του λεξιλογίου. «Προσπαθώ να του δίνω όλη μου την αγάπη και την υποστήριξη για να γίνει ένα ολοκληρωμένο άτομο, πέρα από τους περιορισμούς που φέρνουν τα “κουτάκια” αγόρι-κορίτσι» είπε, στο CBC.
Ο γονιός είναι μέλος του Gender-Free ID Coalition, υποστηρίζει πως πολλά άτομα που δεν αισθάνονται διαφορετικά απ' τον χαρακτηρισμό που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα όταν μεγαλώνοντας θα προσπαθήσουν να αλλάξουν τα επίσημα έγγραφα που έχουν εκδοθεί.
«Όταν γεννήθηκα οι γιατροί είδαν τα γεννητικά μου όργανα και υπέθεσαν ποιος θα είμαι στο μέλλον και αυτές τους οι υποθέσεις τους με ακολούθησαν την ταυτότητα καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής μου...Αυτές οι υποθέσεις ήταν λανθασμένες και αναγκάστικα να κάνω πάρα πολλές αλλαγές από τότε».
Στην περίπτωση του παιδιού, Searyl Atli, ο γονιός ανέφερε πως οι αρχές αρνήθηκαν να εκδώσουν πιστοποιητικό γέννησης χωρίς να υπάρχει αναφορά στο φύλο και τώρα ο γονιός αποφάσισε να ακολουθήσει τη δικαστική οδό.
Η δικηγόρος της οικογένειας, barbara findlay (η οποία δεν θέλει τα πρώτα γράμματα του ονόματος και του επωνυμου της να γράφονται με κεφαλαίο) είπε στο Global News: «Ο προσδιορισμός του φύλου στον πολιτισμό μας, γίνεται όταν κάποιο μέλος του ιατρικού προσωπικού σηκώνει τα πόδια (σ.σ. του μωρού) και κοιτά τα γεννητικά του όργανα. Αλλά γνωρίζουμε ότι το φύλο του μωρού δεν αναπτύσσεται παρά αρκετά χρόνια μετά τη γέννησή του».
Τα καναδικά ΜΜΕ αναφέρουν πως κάρτα υγείας του συγκεκριμένου μωρού είναι πιθανότητα η πρώτη που εκδίδεται σε παγκόσμιο επίπεδο χωρίς να υπάρχει αναφορά στο φύλο.
Πηγή: ΒΒC
http://www.huffingtonpost.gr/2017/07/04/eidiseis-diethnes-moro-fylo-xoris-kanada-gennithike_n_17384710.html?utm_hp_ref=greece

ΣΧΟΛΙΟ.
Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ....
ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΤΗ ΤΡΕΛΛΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΖΩΗΣ.
ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ, ΔΙΟΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΟΙΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...
π. Υάκινθος

Αγία Κυριακή η Μεγαλομάρτυς

Η Αγία Κυριακή ήταν κόρη του Δωροθέου και της Ευσεβίας. Αυτοί ήταν άτεκνοι και παρακαλούσαν το Θεό να τους δώσει παιδί. Πράγματι, ο Θεός ευδόκησε, και το χριστιανικό αυτό ζευγάρι, απέκτησε παιδί. Γεννήθηκε ημέρα Κυριακή, γι' αυτό και της έδωσαν το όνομα Κυριακή. Κατά το διωγμό του Διοκλητιανού, το έτος 282 μ.Χ., οι γονείς της συνελήφθησαν και μετά από ανάκριση βασανίστηκαν και αποκεφαλίστηκαν από το δούκα Ιούστο. Η δε Κυριακή παραπέμφθηκε στον Καίσαρα Μαξιμιανό, και από εκεί στον άρχοντα Βιθυνίας Ιλαριανό, ο οποίος της υπενθύμισε ότι η ομορφιά της είναι για απολαύσεις και όχι για βασανιστήρια. Τότε η παρθένος κόρη του απάντησε: «Ούτε στη νεότητα μου, ούτε στην ομορφιά μου δίνω την παραμικρή προσοχή. Και τα λαμπρότερα από τα επίγεια πράγματα είναι προσωρινά, όπως τα άνθη και κούφια, όπως οι σκιές. Σήμερα, έπαρχε, είμαι όμορφη, αύριο μια άσχημη γριά. Να κάνω, λοιπόν, κέντρο της ζωής μου την ομορφιά μου; Την αξία της, όμως, τη γνώρισα στις ρυτίδες, που την περιμένουν και στον τάφο που την καλεί. Νόμισες, λοιπόν, ότι θα κάνω την τερατώδη ανοησία, να χάσω την αιώνια λαμπρότητα για να μείνω λίγο περισσότερο στη γη; Γι' αυτό στο ξαναλέω, έπαρχε: είμαι και θα είμαι στη ζωή και στο θάνατο χριστιανή». Εξοργισμένος ο Ιλαριανός, σκληρά τη βασάνισε και διέταξε να την αποκεφαλίσουν. Αλλά πριν πέσει η σπάθη, προσευχόμενη παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Κυρίων τὸν Κύριον, καὶ Βασιλέα Χριστόν, ἐξ ὅλης ἠγάπησας, Κυριακὴ τῆς ψυχῆς, καὶ χαίρουσα ἤθλησας, ὅθεν Παρθενομάρτυς, παρ' αὐτοῦ δοξασθεῖσα, βρύεις τοὶς σὲ τιμώσιν, ἰαμάτων τὴν χάριν, τοὶς πάσιν αἰτουμένη, πταισμάτων συγχώρησιν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἡ ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ. Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί, καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ως βρύσις πολύκρουνος παρθενομάρτυς Χριστού, κατήρδευσας πάνσοφε την Εκκλησίαν αυτού, και ήθλησας άριστα. έσωσας τους εν σκότει της ειδωλομανίας, αίγλητων σων θαυμάτων, Κυριακή αθλοφόρε. διό εν παρρησία Χριστώ πρέσβευε σωθήναι ημάς.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Ἡ Μάρτυς Χριστοῦ, ἡμᾶς συνεκαλέσατο, τοὺς ἄθλους αὐτῆς, τοὺς θείους καὶ παλαίσματα, ἐγκωμίοις ᾆσαι νῦν, φερωνύμως αὐτὴ γὰρ πέφηνεν, ὡς ἀνδρεία τώ φρονήματι, κυρία νοός, τε καὶ παθῶν ἀπρεπῶν.


http://www.saint.gr/691/saint.aspx

Ο Παύλος Μελάς”.

  • “Αυτά που είδαν, ήλθαν και τα είπαν σ΄ εκείνους που τους έστειλαν. Μαζί τους όμως ήλθαν και των απίστων οι αντιλογίες και των στενόκαρδων. Κανένα εμπόδιο, καμιά δυσκολία δεν άφησαν που να μην έστησαν κατάντικρυ στη θέληση του Παύλου εκείνοι που κατάλαβαν τάχα και πείσθηκαν πως ήταν ανάγκη και μπορούσε να γίνει κάτι. Βγήκαν και οι εφημερίδες γεμάτες λέξεις: “Δημοκόποι, Μακεδονοκόποι, εκμεταλλευταί της φιλοπατρίας, τσαρλατάνοι”. Επειδή αργούσαν ν’ αποφασίσουν, αποφάσισε ο Παύλος. Και ο Παύλος αποφάσισε να δώσει ότι είχε. Και είχε τον εαυτό του… … Στη Μακεδονία δεν πέθανε, παρά ζει και βασιλεύει. Ένα κοριτσάκι στη Βέροια, που το ρώτησαν ποιος είναι ο βασιλιάς των Ελλήνων, αποκρίθηκε χωρίς δισταγμό: Ο Παύλος Μελάς”.

  • Ίων Δραγούμης
    Μαρτύρων και Ηρώων αίμα  

Η εξαρχία των Εξαρχείων

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.
«Ο σημερινός άνθρωπος ένας νομάς ένα παράσιτο που κατοικεί στις μεγάλες πόλεις, άτομο ωμού ρεαλισμού, ναυάγιο μέσα στην τρικυμία της άμορφης μάζας, άνθρωπος άθρησκος, έξυπνος και στείρος».
Όσβαλντ Σπένγκλερ «Η παρακμή της Δύσης»
Εν πρώτοις να εξηγήσουμε τον τίτλο του άρθρου. Τα Εξάρχεια ήταν κάποτε αθηναϊκή συνοικία. Κτίτωρ και νουνός της ήταν κάποιος ταπεινός παντοπώλης, ονόματι Έξαρχος ο οποίος έκτισε εκεί σειρά-αλυσίδα θα λέγαμε σήμερα-καταστημάτων, τα οποία βάφτισε Εξάρχεια.
Εξαρχία είναι η αρχή και το αξίωμα του Εξάρχου. Αυτός έχει υπό την δικαιοδοσία του μια εδαφική περιοχή. Γνωστή στην ιστορία μας είναι η βουλγαρική εξαρχία, που ιδρύθηκε το 1870 με σουλτανικό φιρμάνι, πονήρευμα των κομιτατζήδων, με σκοπό, εν ευθέτω χρόνω, την κατάληψη της Μακεδονίας και τον διά πυρός και σιδήρου εκβουλγαρισμό της.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σήμερα με τα Εξάρχεια, που δεν είναι πια συνοικία της Αθήνας, αλλά μια ιδιότυπη εξαρχία, η οποία υπάγεται στην απόλυτη δικαιοδοσία δεκάδων έξαρχων-έξαλλων νεαρών.
Οι δε νεαροί αυτοί έξαρχοι και άρχοντες της εξαρχίας των Εξαρχείων κατά καιρούς λαμβάνουν ποικίλες ονομασίες, όπως: «γνωστοί-άγνωστοι», «μπαχαλάκηδες», «κουκουλοφόροι ή κουκουλοφλώροι», «αναρχικοί», «ανένταχτοι», «αριστεριστές», «αντάρτες των πόλεων».  Τα λημέρια τους, όπου κρύβουν τα φυσέκια και τα μπαρουτόβολά τους-τις βόμβες μολότωφ- τα έχουν μες στο πανεπιστήμιο, το πάλαι ποτέ Καποδιστριακό. Και καλό θα ήταν, για να μην μαγαρίζουμε το σεπτό όνομα του πρώτου και μοναδικού κυβερνήτη του Γένους ή των εθνικών ευεργετών από το Μέτσοβο, να καταργηθεί ο τίτλος και να μετονομαστεί σε σκέτο «άσυλο». Να ρωτάς τον νεαρό φοιτητή πού σπουδάζεις  και να απαντά στο άσυλο της Νομικής ή της Φιλοσοφικής. Θα εκτιμηθεί η πράξη αυτή κι από το “ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα” που μνημόνευσε ο… μειλίχιος, κατά τον αρχιεπίσκοπο, υπουργός παιδείας.
Το θέμα μας όμως είναι άλλο. Ο Γκαίτε έγραφε ότι η εφηβική ηλικία είναι η ηλικία από την οποία εξαρτάται η τύχη οποιουδήποτε έθνους. Και ο Ντοστογιέφσκι θεωρούσε κάθε γενιά στην ιστορία ενός λαού μια εικόνα της νεολαίας του. Διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για την συμπεριφορά των νέων της εποχής μας. Όταν δικαίως καταδικάζουμε αυτή την συμπεριφορά, διαπράττουμε ταυτόχρονα ένα βαρύ αδίκημα κατά της αλήθειας. Γιατί περιγράφουμε ένα αντικοινωνικό γεγονός εξαιρώντας από αυτό, εκείνο που δεν πρέπει να εξαιρούμε: Την ηθική αυτουργία.
Τα παιδιά μας είναι παιδιά της εποχής μας. Η εποχή μας είναι δική μας κατάκτηση, δική μας ευθύνη, δική μας λογοδοσία, δική μας αλαζονεία και, κυρίως, δική μας «παιδεία». Ποια «παιδεία» προσφέρουμε στα παιδιά μας, όχι μόνο σαν σχολεία, αλλά κυρίως σαν κοινωνικό μοντέλο. Μήπως θερίζουμε σήμερα, ό,τι σπείραμε χθες; Ποιος τροφοδοτεί τα Εξάρχεια; Ποιος «διδάσκει» στα παιδιά, από την πρώτη μέρα που θυμούνται τον κόσμο ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Ποιος τα εφοδιάζει, εξ απαλών ονύχων, με τα παντοειδή ηλεκτρονικά αποβλακωτικά; Ποιος τα εθίζει στην καταναλωτική μανία και τον πιθηκισμό; Ποιος έδιωξε τον φόβο του Θεού και το έλεον του ανθρώπου από το σχολείο, την οικογένεια και την κοινωνία; Ποιος ανέχεται τις καταλήψεις σχολικών κτιρίων από 12χρονους μαθητές; Ποιος επιτρέπει την αποαθωοποίησή τους μέσω των τηλεοπτικών αναθυμιάσεων, όλα αυτά τα λύματα που ονομάζονται παιχνίδια και καλλιεργούν τον κανιβαλισμό; Ποιος άφησε μια δράκα εθνομηδενιστών να πειραματίζονται στα σχολεία μας, ποινικοποιώντας τα τιμαλφή μας, πίστη, γλώσσα και παράδοση, που στάθηκαν τα προσανάμματα που φώτισαν την οικουμένη; Ποιος τους δίδαξε ότι, όπως λέει ο Καλιόρης στο “εξ επαφής”, “ο υστερών σε κακοποιό ευρεσιτεχνία νιώθει ότι κοροϊδοπιάνεται και αυτοαδικείται μ’ένα λόγο το κλίμα σκυβαλοκρατίας και σαλταδορισμού, που η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα στο απόφθεγμα: “τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με κόλπο”; Ποιος αφήνει να κυκλοφορούν σχολικά βιβλία-πανέρια με οχιές ή να συνεχίζoνται οι “παρδαλές” παρελάσεις στις σχολικές αίθουσες;
Επαναλαμβάνω: Ποιος τα προετοίμασε ή τα ανέχτηκε όλα αυτά; Μα εμείς. «Καταγγέλοντας συνεπώς  τους νέους που εκπαιδεύσαμε, είναι σαν να καταδικάζουμε το αντίγραφο, αθωώνοντας το πρωτότυπο. Είναι θράσος και υποκρισία να κατακρίνουμε προϊόντα της δικής μας μαγειρικής συνταγής. Η «κουζίνα» μας…. μας οδήγησε στα Εξάρχεια. Τα παιδιά των Εξαρχείων δεν είναι υποχρεωτικά “κακά παιδιά”. Είναι απλώς τα πιο ιδανικά θύματα της “παιδείας” μας. Μιας παιδείας μίσους, βίας, ανταγωνισμού, μιας παιδείας μονοσήμαντων διεκδικήσεων, δικαιωμάτων και αυτολατρείας, (Τ. Λιγνάδης, Καταρρέω, σελ. 35, εκδ. Ακρίτας).
Τι σκεφτόμαστε όλοι μας τώρα για να «πολεμήσουμε» την εξαρχία των Εξαρχείων; Να γίνει ένα… ντου και να τους σπάσουμε στο ξύλο. Λαμπρή ιδέα!! Ο Δεκέμβριος του 2008 με τον φόνο του άτυχου νεαρού Γρηγορόπουλου, θα φαντάζει με φασαρία σχολικού αυλόγυρου. Τίποτε δεν καταλάβαμε ούτε καν μετανιώνουμε για την ηθική μας αυτουργία. «Το μεταβουλεύεσθαι Επιμηθέως έργον ου Προμηθέως» έλεγε ο Λουκιανός. Προμηθεϊκή και προληπτική πρέπει να είναι η στάση μας, αν συνειδητοποιούμε στο χάλι που βρισκόμαστε.
Τι να πω, δεν ξέρω. Ο ασκός του Αιόλου είναι ανοιχτός εδώ και δεκαετίες και την πατρίδα μας την δέρνει «υδρολαίλαψ ταλανταίος». Θέλει δουλειά πολλή και πρώτα από τον επιμηθεϊκό εαυτό μας να ξεκινήσουμε. Μου έρχονται συνέχεια στο νου κάποιοι στίχοι του Κ. Ουράνη από το ποίημά του «πάψετε πια»:
«Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου
τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε
κι αφήστε το πηδάλιο στης τρικυμίας τα χέρια:
το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε».
Δεν χάνουμε την ελπίδα μας. Όχι. Ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Να  ξαναγίνουμε πάλι δάσκαλοι των παιδιών μας, εμείς και όχι το γελοίο κράτος και να διδάξουμε στα παιδιά μας τι θα πει Άνθρωπος με κεφαλαίο το άλφα, όπως γράφει ο Τ. Λιγνάδης:
«Άνθρωπος θα πει μια πληγή από λόγχη, δύο καρφιά στις παλάμες, ένα Γολγοθάς στο πνεύμα και στο κορμί, ένας σταυρός που λάμπει στην καρδιά σαν μαρτύριο και μαρτυρία της Αγάπης. Αυτός που είναι η μόνη αγάπη η εξόριστη, η κυνηγημένη στους δρόμους, η λιθοβολημένη, που κυκλοφορεί μέσα στις αρτηρίες μας, μέσα στον αίμα μας, που τελετουργεί τα πάθη μας και την ανάστασή μας: ο Χριστός».
Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς

ΣΠΑΝΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ (μέρος Γ΄)


Δωρεάν μαθήματα Αγιογραφίας στην Πορταριά

Μια αξιέπαινη πρωτοβουλία, που αποσκοπεί στην γνωριμία κάθε ενδιαφερομένου με τις εκκλ/κές τέχνες και συγκεκριμένα με την υπέροχη τέχνη της Αγιογραφίας, ανέλαβε η ενορία των Αγίων Αναργύρων Πορταριάς.
Συγκεκριμένα, από 5 έως 25 Ιουλίου, καθημερινά από τις 7 έως τις 10μ.μ., θα πραγματοποιούνται δωρεάν μαθήματα Αγιογραφίας, στον προαύλιο χώρο του Ιερού Παρεκκλησίου Παμμεγίστων Ταξιαρχών, στο Ξενία Πορταριάς.
Τα μαθήματα θα προσφέρει ο Σκιαθίτης Αγιογράφος κ. Βασίλειος Δερβένης και δικαίωμα συμμετοχής σ’ αυτά έχουν άπαντες, δίχως τον παραμικρό περιορισμό.
Όλα τα υλικά θα παρέχονται δωρεάν, ενώ οι συμμετέχοντες θα παραλάβουν, ως ευλογία, την Εικόνα της Παναγίας, που θα αγιογραφήσουν, από κοινού με τον διδάσκοντα αγιογράφο.
Πληροφορίες στα τηλ. 6973215165, 6973930848 και2428099347.

Εκ του Γραφείου Τύπου της Ι.Μ.Δ.