Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Το θαυμαστό περιστατικό που έγινε κατά την ημέρα της κοιμήσεως του Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτη!

Την Κυριακήν, 18ην /31ην Ιανουαρίου 2016, έλαβε χώραν υπό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων εις την Ιεράν Μονήν των Αγίων Γεωργίου και Ιωάννου των Χοζεβιτών η τελετή της Κατατάξεως εις το Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας του βιώσαντος εν αυτή Οσίου Ιωάννου του Νέου Χοζεβίτου.
ΕΝΑΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΤΕΙΝΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
~ Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρουμᾶνος τῆς Μονῆς Χοζεβᾶ τῆς Παλαιστίνης γεννήθηκε τό ἔτος 1913 στό χωριό Κραϊνιτσένι τῆς κοινότητος Χωροδίστεα τοῦ νομοῦ Βποτοσάνι τῆς βορείου Ρουμανίας.  Φλεγόμενος γιά τήν μοναχική ζωή ἀπό τήν νεότητά του ἐπῆγε νά ἀγωνισθῆ στήν Μονή Νεάμτς Ρουμανίας.
Κατόπιν, ἐπιθυμώντας νά προσκυνήση τούς Ἁγίους Τόπους, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἀσκήθηκε καί ἐκεῖ, ἐνῶ τό τελευταῖο μέρος τῆς ζωῆς του ἀγωνίσθηκε στό κελλίο τῆς Ἁγίας Ἄννης, πού εἶναι στήν κοιλάδα πλησίον τῆς Μονῆς τοῦ Χοζεβᾶ.
Στίς 5 Αὐγούστου 1960, ἡμέρα κοιμήσεως τοῦ Ὁσίου, τήν ὁποία ἐγνώριζε ὀ ἴδιος ἐκ τῶν προτέρων, συνέβη ἕνα θαυμαστό περιστατικό.
Ὅταν ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς π. Ἀμφιλόχιος ἄκουσε γιά τόν θάνατο τοῦ ὁσίου Γέροντος Ἰωάννου, συνοδευόμενος ἀπό μερικούς ἄλλους ἐρημίτες ἀνέβηκαν μέ μία σκάλα στήν σπηλιά του. Ὁ Γέροντας ἦταν ξαπλωμένος στήν ψάθα καί φαινόταν σάν νά ἐκοιμᾶτο. Ἦτο ἡ ὥρα 10 τό πρωΐ. Οἱ Πατέρες ἄρχισαν τό διάβασμα τοῦ Τρισαγίου καί ξαφνικά μπῆκαν μέσα καί γέμισαν τήν σπηλιά ἕνα πυκνό σμῆνος ἀπό ἀγριοπούλια τῆς ἐρήμου. Πετοῦσαν παντοῦ σέ ὅλα τά σημεῖα. Ἐκάθοντο ἐπάνω στά βιβλία, ἔσβηναν μέ τό φτερούγισμά τους τά ἀναμμένα κεριά, πετοῦσαν ἐπάνω ἀπό τό σκήνωμα τοῦ Ὁσίου, ἐκάθοντο ἐπάνω στό σῶμα του, στό κεφάλι, στό στῆθος του, στά πόδια του καί τό καθένα ἔκραζε μέ τήν δική του φωνή.
Οἱ Πατέρες πού ἦσαν μπροστά ἐνόμισαν ὅτι τά πουλιά πεινοῦσαν. Ἔφεραν ψωμί καί τό ἄφησαν κάτω, ἀπ᾿ αὐτό πού εἶχε ὁ π. Ἰωάννης καί καθημερινά τούς ἔδινε. Ἀλλά αὐτά ἦσαν σάν παραπλανεμένα καί δέν ἤθελαν νά φάγουν.
Μετά τό τέλος τῆς ἐπιμνημοσύνου δεήσεως, τό σῶμα τοῦ π. Ἰωάννου τοποθετήθηκε μέσα στόν τάφο τῆς σπηλιᾶς του. Ὅταν οἱ Πατέρες τό ἐσκέπαζαν μέ σανίδες καί μέ λάσπη, ἕνα πλῆθος πουλιῶν καί πάλι ἔκανε ὁρμητικά τήν ἐμφάνισί του καί διασκορπιζόταν σέ ὅλα τά μέρη. Ἰδού πῶς ἦλθαν νά ἀποχαιρετίσουν τόν πατέρα τους Ἰωάννη, κατά τήν ἀναχώρησί του ἀπ᾿ αὐτό τόν κόσμο, τά πουλιά τοῦ οὐρανοῦ, τά ὁποῖα ἐλάμβαναν ἀπό τά χέρια του τήν τροφή τους καί τοῦ προσέφεραν τούς στίχους τῆς δικιᾶς τους μελωδίας, πρός αὐτόν, τό τρυγόνι τῆς ἐρήμου, πού τούς ἔμοιαζε στήν μοναξιά καί στίς ψαλμωδίες πρός τόν Θεό.
Αὐτό τό θαῦμα τῶν πτηνῶν συνέβη μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ μέ τίς προσευχές τοῦ ὁσίου Ἰωάννου γιά νά γνωρίσουμε ὅλοι ἐμεῖς ὅτι, ἐάν ἐργαζόμαστε μέ ἐπιμέλεια τό δῶρο πού ἐλάβαμε στό ἅγιο Βάπτισμα, τότε ὅλη ἡ κτίσις συναδελφώνεται μαζί μας.Ἐάν τά πουλιά ἐκάθοντο ἤρεμα στήν ὥρα τῆς Κηδείας τοῦ Πατρός, τί ἄλλο αὐτό μᾶς δείχνει παρά ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό Ὁποῖον ἐμφανίσθηκε κάποτε μέ τήν μορφή περιστεριοῦ, ἀναπαύεται τώρα στήν ψυχή καί στό σῶμα τοῦ ὁσίου Ἰωάννου!
Μετά τό πέρας τῆς κηδείας τοῦ σκηνώματος τοῦ Ὁσίου, τά πουλιά ἐξῆλθαν ἀπό τήν σπηλιά του, πετώντας σέ διάφορα ἄλλα μέρη. Ὁ Θεός ἤθελε νά μᾶς δείξη ἀπ᾿ αὐτό, μέ μυστικό τρόπο, ὅτι ὅπως εἶναι γοργό τό πέταγμα τῶν πουλιῶν σέ ὅλα τά μέρη, ἔτσι θά εἶναι γοργή καί ἡ ἐξάπλωσις τῆς εἰδήσεως τῆς ἁγιότητος τοῦ ὁσίου Ἰωάννου στόν καιρό μας σ᾿ ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τελεῖται τήν 5ην Αὐγούστου, ὅπου πλήρεις πνευματικῆς χαρᾶς ψάλλουμε καί τό τροπάριό του.

Από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ»
– Μετάφρασις τά ρουμανικά, Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης – 2010

ΠΗΓΗ http://shmantikanea.blogspot.gr/

O Έλληνας έχει πάψει να αντλεί χαρά από την Εκκλησία . . .

Ασχοληθήκαμε με όλα τα άλλα, που θεωρητικά θα μας κάναν χαρούμενους και χάσαμε το νόημα της πραγματικής χαράς και ευτυχίας, που είναι κοντά στον Χριστό..
…O Έλληνας έχει πάψει να αντλεί χαρά από την Εκκλησία, να απολαμβάνει τη συμμετοχή του στη θεία λειτουργία και τις άλλες χριστιανικές πνευματικές πρακτικές.
Έχει πάψει να αντλεί χαρά ( αλλά και ηρεμία και ελπίδα και κάθε θετικό συναίσθημα ) από το άναμμα του καντηλιού, το λιβάνισμα, τη συμμετοχή του στον εσπερινό μιας εορτής, από το διάβασμα του παρακλητικού κανόνα ενός αγίου ή των Χαιρετισμών της Θεοτόκου, ακόμη και από τη νηστεία, από τη θεία κοινωνία, την εξομολόγηση, τη γιορτή του αγίου της ενορίας του ή τις γιορτές του Χριστού και της Παναγίας κ.τ.λ.
Αντλεί χαρά από μυριάδες άλλες πρακτικές, από το σερφάρισμα στο Ίντερνετ, τις σαββατιάτικες εξόδους του σε μπαράκια, την πορνογραφία, το σεξ, το χρηματιστήριο, το ποδόσφαιρο, τη δουλειά του, το χόμπι του, την αποχαύνωση μπροστά στην τηλεόραση (αφού η πραγματική ζωή έχει γίνει τόσο πικρή, κοπιαστική και απογοητευτική)… 
Άλλοι αντλούν χαρά από την ενασχόλησή τους με την επιστήμη ή την τέχνη ή με κοινωνικούς, πολιτικούς, ανθρωπιστικούς ή περιβαλλοντικούς αγώνες, από τη συντροφιά φίλων και ένα σωρό άλλα.
Τα τελευταία δεν είναι κατ’ ανάγκην κακά, όμως εδώ έχουν πλέον υποκαταστήσει τη σχέση με το Χριστό και τον «εκκλησιασμό» (με την αρχαία έννοια: τη συνάντηση) των χριστιανών μαζί Του και μεταξύ τους μέσα στην εκκλησία και την εκκλησιαστική ζωή.
Αφού λοιπόν δεν αντλούμε χαρά από τη θρησκευτική μας ζωή, ούτε και καταλαβαίνουμε το σκοπό της, προς τι να συμμετέχουμε σ’ αυτήν ; 
Τη μετατρέψαμε σε έθιμο και ησυχάσαμε.
Απόσπασμα από το άρθρο του Θεοδώρου Ι. Ρηγινιώτη 
«Το φαινόμενο της αθεϊας στην σύγχρονη Ελλάδα»

http://shmantikanea.blogspot.gr/

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Η απάντηση του Κοσμήτορα του ΑΠΘ για το προσκυνητάρι και τις πλάκες

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

Άμεση ήταν η απάντηση του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, σχετικά με το δημοσιεύμα της ROMFEA.GR που αφορούσε την απομάκρυνση του προσκυνηταριού με τον Χριστού από την είσοδο του Πανεπιστημίου.

Ο Κοσμήτορας στην απάντησή του μεταξύ άλλων αναφέρει πως "το προσκυνητάρι μεταφέρθηκε στον φυσικό του χώρο, δηλαδή έξω από το παρεκκλήσι της Σχολής, προσδίδοντας ιεροπρέπεια και καθιστώντας ευδιάκριτη την είσοδο του περεκκλησίου."

Επίσης ο κ. Κωνσταντίνου εξηγεί τους λόγους όπου αφαιρέθηκαν οι μαρμάρινες πλάκες με τα ονόματα των Κοσμητόρων, ενώ υπογραμμίζει πως όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τη σχεδιαζόμενη λειτουργία της κατεύθυνσης Ισλαμικών Σπουδών στο Τμήμα Θεολογίας.

Εμείς παραθέτουμε την απάντηση του Κοσμήτορα παρακάτω, και αφήνουμε τους αναγνώστες να κρίνουν...

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΗΤΟΡΑ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Αν και δεν αποτελεί συνήθη πρακτική η έκδοση δελτίου τύπου για θέματα συντήρησης ενός δημόσιου κτηρίου, σχόλια που είδαν το φως της δημοσιότητας σε διάφορα ιστολόγια τις τελευταίες μέρες επιβάλλουν μια υπεύθυνη απάντηση.

Στόχος της νέας Κοσμητείας, η οποία ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου 2014, ήταν, μεταξύ άλλων, και η αποκατάσταση προβλημάτων του κτηρίου που είχαν συσσωρευτεί με τα χρόνια (πλημμυρισμένο με νερά από σπασμένους σωλήνες της ύδρευσης και της αποχέτευσης υπόγειο, αχρήστευση του συστήματος θέρμανσης, εισροή ομβρίων υδάτων από την οροφή κλπ).

Οι ανάγκες αυτές καταγράφηκαν, ιεραρχήθηκαν και άρχισαν οι σχετικές εργασίες στον βαθμό που η οικονομική δυσπραγία της εποχής και η υποχρηματοδότηση του δημόσιου Πανεπιστημίου από το Κράτος το επιτρέπουν.

Μεταξύ άλλων εργασιών, άρχισε και ο ευπρεπισμός των εσωτερικών χώρων της Σχολής (τα χρήματα δεν επαρκούν ακόμα για παρεμβάσεις εξωτερικά), με χρωματισμό των τοίχων, την απομάκρυνση πινακίδων ανακοινώσεων διάφορων συλλόγων που δεν υφίστανται πλέον ή είχαν περιπέσει σε αχρηστία, καθώς και εικαστικών παρεμβάσεων που είχαν γίνει αυθαίρετα (χρωματισμός των κιόνων με κόκκινο χρώμα, ανάρτηση φωτογραφιών που απεικονίζουν διάφορα τοπία κλπ) και εξέφραζαν την περί καλαισθησίας αντίληψη κάποιων ανθρώπων, βρίσκονταν όμως σε αναντιστοιχία με την αρχιτεκτονική του κτηρίου και όλου του συγκροτήματος (Θεολογικής – Κτηρίου Διοικήσεως – Νομικής) που αποτελούν ένα ενιαίο αρχιτεκτονικό σύνολο.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών αυτών διαπιστώθηκε ότι οι μαρμάρινες πλάκες με τα ονόματα των κοσμητόρων της Σχολής και των προέδρων των Τμημάτων δεν ήταν στερεωμένες σε κανονικό τοίχο αλλά σε γυψοσανίδες, κάτι που θεωρήθηκε ιδιαίτερα επικίνδυνο για την ασφάλεια των διερχομένων από εκείνο το σημείο, ιδιαίτερα σε περίπτωση σεισμού. Έτσι, προέκυψε η ανάγκη αναμόρφωσης όλου του χώρου του πρώτου ορόφου της Σχολής.

Ένα προσκυνητάρι που είχε στηθεί εκεί πριν από λίγα χρόνια χωρίς να έχει προφανή σχέση με τον χώρο, μεταφέρθηκε στον φυσικό του χώρο, δηλαδή έξω από το παρεκκλήσι της Σχολής, προσδίδοντας ιεροπρέπεια και καθιστώντας ευδιάκριτη την είσοδο του περεκκλησίου, που παλαιότερα μόλις διακρινόταν από την είσοδο μιας κοινής αίθουσας.

Οι δύο μαρμάρινες πλάκες μεταφέρθηκαν στην αίθουσα συνεδριάσεων του τετάρτου ορόφου της Σχολής και θα αξιοποιηθούν εκεί μόλις εξασφαλιστούν τα κονδύλια για την αναμόρφωσή της σε αίθουσα τελετών της Σχολής. Σε αντικατάσταση των πινακίδων αυτών προβλέπεται να γίνει μια ελαφρότερη κατασκευή που θα κοσμεί την κύρια είσοδο της Σχολής, η οποία θα αναδειχτεί περισσότερο μετά την απομάκρυνση του εργοταξίου του Μετρό.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, οι όποιες παρεμβάσεις έγιναν μέχρι στιγμής, και άλλες που θα γίνουν στο μέλλον, έχουν σκοπό την αποκατάσταση ζημιών και τον ευπρεπισμό της Σχολής, αποδίδοντας στις εικόνες και τα θρησκευτικά σύμβολα την πρέπουσα τιμή, και απολύτως καμία σχέση δεν έχουν με τη σχεδιαζόμενη λειτουργία της κατεύθυνσης Ισλαμικών Σπουδών στο Τμήμα Θεολογίας, την οποία πολλοί προσπαθούν να στοχοποιήσουν με διάφορους ευφάνταστους τρόπους, παραβλέποντας, μάλιστα, το γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες επισκέπτεται τη Θεολογική Σχολή πλήθος μουσουλμάνων φοιτητών κάθε Παρασκευή για την τέλεση της καθιερωμένης τους προσευχής.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, καλό είναι, πριν καταφύγει κανείς σε σενάρια συνωμοσίας και αποδώσει έλλειμμα ορθοδοξίας σε καθηγητές που ανάλωσαν τη ζωή τους στο κήρυγμα του Λόγου του Θεού και στη μελέτη των Γραφών και των Πατέρων και έχουν μορφώσει γενιές κληρικών και θεολόγων, να ρωτάει τους υπεύθυνους της Σχολής, οι οποίοι επώνυμα και δημόσια μιλούν και γράφουν και βρίσκονται καθημερινά στα γραφεία τους, έτοιμοι να δώσουν λόγο «παντί τω αιτούντι», και όχι να αναπαράγει ανώνυμες φήμες δήθεν «ιθυνόντων» ή «κύκλων της Σχολής».

Καθηγητής Μιλτιάδης Κωνσταντίνου
Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.
http://www.romfea.gr/

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε – Ξηλώνουν την Εικόνα του Χριστού από την είσοδο της Θεολογικής Σχολής

Δύο μέρες αφού το ΕΚΚΛΗΣΙΑ Online έκανε γνωστό την καταγγελία πως από το ισόγειο της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ ξηλώνουν το προσκυνητάρι και την Εικόνα του Χριστού, έρχεται η πικρή δικαίωση.

Οι πληροφορίες αναφέρουν πως όντως δόθηκε εντολή από τον Κοσμήτορα να προχωρήσουν στο ξήλωμα και τη μεταφορά τους στον τέταρτο όροφο.

Διαβάστε εδώ τι είχαμε γράψει την Τρίτη
Δείτε τι αναφέρει το ιστολόγιο http://kaiomenivatos.blogspot.gr συγκεκριμένα:

«Όντως, ο κ. Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., απομάκρυνε το προσκυνητάρι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από την είσοδο της Σχολής! Και όχι μόνο...

Έδωσε επίσης, εντολή να απομακρυνθούν και οι δύο πλάκες που υπήρχαν στον τοίχο πίσω από το προσκυνητάρι, πάνω στις οποίες ήταν γραμμένα τα ονόματα όλων των Κοσμητόρων που πέρασαν από την Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης!

Όλα δείχνουν πως η ανθελληνική κι αντιχριστιανική προδοσία υπέρ των Ισλαμιστών και των "σπουδών" τους μέσα στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., προχωρά ακάθεκτα προς υλοποίησίν της.

Το κέντρο της Θεσσαλονίκης, με το άσυλο που παρέχει το Πανεπιστήμιο σε κάθε αναρχικό και ταραχοποιό στοιχείο, καθώς και με την προσεχώς και αναμενόμενη διεκδίκηση της Ροτόντας από τους ισλαμιστές να λειτουργήσει ως τζαμί (και κατά συνέπεια ως άσυλο τρομοκρατών τους), θα μετατραπεί σε μία συνεχόμενα πυροδοτημένη περιοχή!

Η προσεχής εισροή των Ισλαμιστών-και των πρακτότων και τρομοκρατών-που θα παρεισφρύουν ανάμεσά τους με την μάσκα των "σπουδαστών Α.Π.Θ." στο "Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών", θα μεταλλάξει την συμπρωτεύουσα της Ορθόδοξης Ελλάδας...σε άντρο της αντίχριστης αίρεσης του Ισλαμισμού και πιθανότατα σε εύφλεκτη περιοχή δράσεως τζιχαντιστών και κλαυθμού θυμάτων τρομοκρατικών επιθέσεων τύπου Παρισιού!

Ο Θεός (ο Ιησούς Χριστός και όχι ο Αλλάχ...) να σας φωτίσει κ. Κοσμήτορα και όσους παραδίδετε Πίστη και Πατρίδα, ασυνειδητί.
Μετανοήστε όσο είναι καιρός, και αποκαταστήστε την ορθόδοξη τάξη της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.!».
 http://ekklisiaonline.gr/

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΕΥΟΝΤΕΣ ΤΟΥΡΚΟΙ . . . ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΕΪΖΟΝΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ‏ !

Ο φανατισμός των Ισλαμιστών στην Τουρκία δεν επιτρέπει διαφοροποιήσεις ειδικά σε θέματα θρησκείας. Αυτό όμως που δεν επετεύχθη με «ζεϊμπέκικα και κουμπαριές» το πράττει η Ορθοδοξία αφού είναι έκδηλο σε πολλούς Τούρκους το Ορθόδοξο υπόβαθρο. Αν καί οι λιγοστοί Σελτζούκοι άλλαξαν τον εθνοθρησκευτικό χαρακτήρα εκατομμυρίων Ελλήνων (Μικρασίας, Θράκης, Πόντου κ.α.) που λόγω βίας ή συμφερόντων εξισλαμίσθηκαν ακόμα και επιφανειακά, σήμερα μία κρυμμένη Ορθόδοξη θρησκευτικότητα εκδηλώνεται από τους απογόνους τους.
Οι κρυπτοχριστιανοί αποτελούν για το Πατριαρχείο ένα κρυφό ποίμνιο τραγικών θυμάτων μιας αυταρχικής διοίκησης αιώνων. Ζουν παντού. Κυρίως στον Πόντο που ίσως είναι 2 εκατομμύρια!
Έρημοι ναοί λειτουργούν και ξαφνικά γεμίζουν κρυπτοχριστιανούς που κοινωνούν συνειδητά, νηστεύουν ακόμα και το λάδι όλα τα 5ήμερα της Μ. Τεσσαρακοστής.
Γράφονται συνθήματα σε τοίχους από νέους με αναζητήσεις : 
«Δεν θέλουμε να είμαστε πια μουσουλμάνοι. Θέλουμε να γίνουμε Χριστιανοί»!
Τούρκοι λένε σε Έλληνες επισκέπτες: «Ο τόπος αυτός είναι δικός σας». Hos geldiniz!
Φύλακες μνημείων λένε σε Έλληνες να μην πληρώνουν εισιτήριο γιατί «αυτά είναι δικά σας». Δεν θεωρούν ευλογία απ’ τον Θεό το γεγονός ότι αδίκησαν τους Ρωμηούς κλέβοντας και διώκοντάς τους, πιστεύοντας ότι αυτός είναι ο λόγος που δεν βλέπουν προκοπή! Καταλαβαίνουν ότι ζουν σε μια χώρα που όλα είναι Ελληνικά! Ιστορία, μνημεία, πόλεις, πολιτισμός και το σημαντικότερο ότι η συντριπτική πλειοψηφία εξ’ αυτών γνωρίζει ότι στις φλέβες τους ρέει Ελληνικό αίμα!
Τα περιστατικά πολλά.
Στο ναό Αγ. Τριάδος Σταυροδρομίου Κωνσταντινουπόλεως, ο π. Δοσίθεος συναντά νεαρή Τουρκάλα που ρίχνει οβολό στο παγκάρι, ανάβει κερί, προσκυνεί την εικόνα και εξηγεί στον Πάτερ : 
«Μου αρέσουν τα δικά σας»!
Κάθε Παρασκευή που λειτουργεί η Μονή Μεταμορφώσεως Πρώτης συρρέουν πολλοί Τούρκοι.
Στο νησί Αντιγόνη τιμούν τον Αγ. Γεώργιο φέρνοντας στο μοναστήρι λάδια, λαμπάδες, χρήματα για τα θαύματα που κάνει.
Σ’ ένα απ’ τα 40 αγιάσματα της Πόλης, στο Μπαλουκλή καταφεύγουν πολλοί Τούρκοι ζητώντας βοήθεια σε δύσκολες περιστάσεις της ζωής.
Στην Παναγία του Βεφά κάθε πρωτομηνιά εκατοντάδες Τούρκοι παίρνουν αγιασμό και την Πρωτοχρονιά γίνεται το αδιαχώρητο από χιλιάδες προσερχόμενους.
Κοντά στην Αγιά Σοφιά, στον Αϊ Θαράπο, κάθε Δευτέρα Ορθόδοξος ιερέας διαβάζει συνεχώς ευχές σε «μουσουλμάνους» που ζητούν εξομολόγηση.
Το αγίασμα της σπηλιάς Αγ. Δημητρίου Ξηροκρήνης γεμάτο δεκανίκια και τάματα από Τούρκους ακόμα και απ’ το Ερζερούμ που θεραπεύθηκαν. Εκκλησιάζονται, ζητούν να κοινωνήσουν, προσκυνούν το Σταυρό, ευχαριστούν τον παπά που σταυρώνει το άρρωστο παιδί τους, αγαπούν ιδιαιτέρως τον Aziz Nikola (Άγιο Νικόλαο)!
Τουρκάλα κρατά 50 χρόνια αναμμένο το καντήλι στο Ναό Ταξιαρχών Μοσχονησίων!
Η «Σαμπάχ» γράφει: «Η επαναλειτουργία της Πατριαρχικής Σχολής Χάλκης είναι αίτημα άκρως λογικό» και ο αρθρογράφος Τσαντάρ υποστηρίζει «την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου που ισχύει απ’ το 451 …».
Ο Γ. Τζιβαόγλου γράφει ότι ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ υπήρξε μοιραίο λάθος.
Τουρκική τράπεζα παρουσίασε έκδοση για το Βυζάντιο που περιείχε ακόμα και λόγο του Αγίου Βασιλείου προς νέους !
Η Τουρκική ακαδημία επιστημών διοργάνωσε συνέδριο για τη ζωή στο Βυζάντιο.
Στην Τουρκία οι Ορθ. Εκκλησίες δεν πληρώνουν ηλεκτρικό ρεύμα όπως στην Ελλάδα. Απαλλάσσονται !
Τουρκικές πηγές σε έρευνα του Ν. Χειλαδάκη αποκαλύπτουν ότι στη Μονή Παντοκράτορος του Κερατίου που υπήρχαν οι αυτοκρατορικοί τάφοι Κομνηνών και Παλαιολόγων, είναι σήμερα η περιοχή Φατίχ, κέντρο φανατικών ισλαμιστών και συνηθίζουν πολλοί Τούρκοι να ανάβουν κεριά και να ρίχνουν χρήματα σ’ έναν τάφο παρά την προειδοποιητική επιγραφή που απαγορεύει αυστηρά τη συνήθεια αυτή. Στην ίδια συνοικία υπήρχε ο Βυζαντινός ναός Αγίων Αποστόλων. Πάνω στα ερείπιά του χτίστηκε τζαμί και κατόπιν επισκευών ανοίχτηκε ο τάφος του Μωάμεθ Πορθητή που είχε μητέρα Χριστιανή -πιθανώς Ελληνίδα- και διαπιστώθηκε ότι μία καταπακτή οδηγούσε στην υπόγεια αίθουσα της παλιάς Εκκλησίας, αποδεικνύοντας ότι ο Μωάμεθ είχε ταφεί σε Ορθόδοξη Εκκλησία εν μέσω Βυζαντινών αυτοκρατόρων ! 
Μαρτυρίες αναφέρουν ότι στα τέλη της ζωής του είχε ασπασθεί τον Χριστιανισμό και δίπλα στον τάφο του βρέθηκε Σταυρός και εικόνα της Παναγίας!
Ο ναός Αγίας Ειρήνης δίπλα στην Αγιά Σοφιά δεν έγινε ποτέ τζαμί. Ο Μωάμεθ τον άφησε να λειτουργεί κανονικά χάριν της Χριστιανής μάνας του! Όλα αυτά απασχολούν κατά καιρούς τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.
Το περιοδικό «Ακτουέλ» της Σαμπάχ παρουσίασε άρθρο: «Ο Πορθητής ήταν Χριστιανός;»!
Η εβδομαδιαία τουρκική επιθεώρηση αξιών αναφέρει: «Επιστρέφουν στις θρησκευτικές τους ρίζες»! Επισημαίνει ότι σε 3 χρόνια μοιράστηκαν 8 εκατομμύρια Ευαγγέλια (incil) στην τουρκική γλώσσα, ενώ φανερά βαπτίζονται Χριστιανοί πολλοί μουσουλμάνοι απόγονοι εξισλαμισμένων Ελληνογενών που ανακαλύπτουν τις χριστιανικές τους ρίζες!
Η «Σαμπάχ» τιτλοφορεί: «Η Εκκλησία της Παναγίας στην Κωνσταντινούπολη, τελευταία ελπίδα για τους Τούρκους»! Την χαρακτηρίζει «Πόρτα ελπίδας», τόπο προσκυνήματος και προσευχής στα προβλήματα των Τούρκων με αθρόα προσέλευση που κάθε 1η του μηνός δημιουργείται το αδιαχώρητο! Η φήμη της Παναγίας απλώθηκε παντού και οι Τούρκοι -ακόμα και διάσημοι- προσέρχονται για να ανάψουν κεριά, να φιλήσουν το χέρι Ορθόδοξου παπά, δηλώνοντας ότι εκεί είναι το σπίτι του Θεού γιατί γίνονται θαύματα!
Στον Αρχάγγελο Μιχαήλ στη Σεβάστεια, αναφέρεται στα συναξάρια ότι μικρά ψάρια εντός του αγιάσματος έγλυφαν το σώμα των ασθενών και λάμβαναν θαυματουργικά θεραπεία. Η Εκκλησία καταστράφηκε τον 15ο αιώνα, αλλά σήμερα το αγίασμα χρησιμοποιείται με τις ίδιες θεραπευτικές ιδιότητες προσελκύοντας πολλούς Ευρωπαίους.
Η εφημερίδα «Σταρ» γράφει: «Τουρκάλες με μαντίλες πάνε σε Εκκλησίες», ανάβουν κεριά, κάνουν τάματα, ζητάνε την ευλογία έκπληκτων παπάδων, προσκυνούν εικόνες, επικαλούνται Αγίους (όλα αυτά τα απαγορεύει το Ισλάμ), παρατηρώντας μία μεταστροφή σε Ελληνορθόδοξους ναούς και αγιάσματα όπου οι Τούρκοι βρίσκουν καταφύγιο!
Η εφημερίδα «Μιλιέτ» αναφέρει ότι με μέριμνα Τούρκου δημάρχου, γιορτάστηκε ευλαβικά στη Σηλυβρία η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου με μαζική συμμετοχή «μουσουλμάνων»!
Τα τελευταία χρόνια επετράπη στην εορτή των Θεοφανίων να ρίχνετε στο Βόσπορο ο Σταυρός. Πιο πολύ χάρηκαν οι Τούρκοι ψαράδες γιατί θεωρούσαν ότι ο λόγος που μειώθηκαν τα ψάρια στη θάλασσα ήταν που δεν έριχναν οι Ρωμηοί το Σταυρό τα Φώτα!
Τουρκικές εφημερίδες ανέφεραν ότι νεαρή Τουρκάλα βούτηξε με τα ρούχα να πιάσει το Σταυρό στον Κεράτιο μαζί με Χριστιανούς δίνοντας συνέντευξη ότι ήθελε να τιμήσει τη γιορτή των Ρωμηών και θα το ξανάκανε για να πάρει ευλογία!
Η «Χουριέτ» πρώτη σε κυκλοφορία τουρκική εφημερίδα δημοσίευσε πριν λίγα χρόνια ότι Τούρκος υποψήφιος δήμαρχος κυβερνώντος ισλαμικού κόμματος ζήτησε την ευλογία του Πατριάρχη, παρακολουθώντας τη θ. λειτουργία στην Παναγία Ευαγγελίστρια την 25η Μαρτίου(!), μίλησε δημόσια σε Τούρκους δημοσιογράφους για την αγιότητα του ηγέτη της Ορθοδοξίας και του πρόσφερε τριαντάφυλλο …»!
Τουρκικά κανάλια δείχνουν Μετέωρα, Μιστρά, ψαλμωδίες, βίους Αγίων κ.α. Προβάλλουν Τούρκους που αγιογραφούν και ότι έξω από την Άγκυρα σε ιστορική παλαιοχριστιανική κατακόμβη συρρέουν προσκυνητές πιστεύοντας ότι θα βοηθηθούν στη ζωή τους, ανάβοντας κεριά εκεί όπου συγκεντρώνονταν παλιά οι Χριστιανοί.
Έξω από τα Άδανα σε κατακόμβη που αγίασαν 7 Χριστιανοί νέοι προσέρχονται Τούρκοι προσκυνητές θυμιάζοντας λιβάνι που απαγορεύει το Ισλάμ, θεωρώντας τους τόπους ιερούς διότι γίνονται φοβερά θαύματα.
Στην Ταρσό ο Ναός Αποστόλου Παύλου είναι προσκύνημα, ανάβουν καντήλια, φιλάνε εικόνες, πίνουν αγίασμα για την υγεία τους και όλα αυτά τα θεωρούν ιερά.
Στις 24 Σεπτεμβρίου στην Πρίγκηπο τιμούν τον Άγ. Γεώργιο τον Κουδουνά. Δεκάδες χιλιάδες προσκυνητές απ’ τα πέρατα της Τουρκίας με τσαντόρ, ακόμα και ηλικιωμένοι, περπατούν ξυπόλητοι, απ’ τις ακτές όλη την ανηφόρα ως την κορυφή που είναι ο ναός σε ένα άνευ προηγουμένου πανηγύρι, κάνοντας τάματα, κρεμώντας κουρελάκια στα δέντρα, τηρώντας μία παράδοση με κλωστές, περιμένοντας σε ατέλειωτες ουρές επί 5 ώρες για να πάρουν αγιασμό, να τους σταυρώσει ο Ορθόδοξος παπάς, ανάβοντας κεριά, χαϊδεύοντας εικόνες, πιστεύοντας στη δύναμη του Σταυρού!
Τούρκοι γράφουν λογοτεχνικά βιβλία: «Κωνσταντινούπολις ήταν το όνομά σου … με το λαό σου τον ευσεβή, τις Εκκλησιές, τα μοναστήρια, τ’ αγιάσματά σου, με τις εικόνες, τους καλογέρους και τους αγγέλους σου, ήσουνα η πρωτεύουσα μιας αυτοκρατορίας. Κωνσταντινούπολις το όνομά σου …»
Ας τα βλέπουν αυτά στην χώρα μας «οι λίγοι» που έκαναν μόδα το να μάχονται την Εκκλησία.
Διονύσιος Ταμπάκης
http://shmantikanea.blogspot.gr/

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (ομιλία)

Πρόκειται για μια άκρως ενδιαφέρουσα ομιλία 
του Αρχιμ. π. Επιφανίου Οικονόμου, Ιεροκήρυκα της Ι. Μ. Δημητριάδος 
που εκφωνήθηκε την Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2016 στην "ΚΑΤΑΚΟΜΒΗ"
 του Μητροπολιτικού ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου 
στο πλαίσιο των μαθημάτων της Ενοριακής Σχολής Γονέων.
ΘΕΜΑ: "Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ"

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

 Ό επίσκοπος Κύρου Θεοδώρητος, ό όποιος έζησε τον Ε μ.Χ. αιώνα, διηγείται πώς μια φορά τον επισκέφθηκε ένας μοναχός, πού ερχόταν από πολύ μακριά. Τον έβαλε να ξεκουρασθή και να φάγη. Όταν έτρωγε ό μοναχός, παρατήρησε ότι χρησιμοποιούσε μόνο το αριστερό του χέρι και ότι το δεξί του ήταν τυλιγμένο με ένα παλιόρασο.

Ό επίσκοπος τον ρώτησε, όχι από περιέργεια άλλα από ενδιαφέρον, γιατί είναι τυλιγμένο το χέρι του και μάλιστα με ένα παλιόρασο τριμμένο, ενώ εφαίνετο από την όλη του ενδυμασία ότι δεν ήταν μοναχός ρακένδυτος. Μάλιστα, θέλησε να το τραβήξει για να δη, όπως υποψιαζόταν, αν υπήρχε κάποια πληγή στο χέρι του μονάχου, αλλά αυτός δεν τον άφησε και το σκέπασε γρήγορα, διότι άρχισε να βγαίνει αφόρητη δυσοσμία.

Κι ό μοναχός διηγήθηκε τα έξης στον επίσκοπο:
-Σεβασμιότατε, εγώ είχα μια μητέρα πολύ όμορφη, πάγκαλη, ή οποία, δυστυχώς, από πολύ νωρίς, άφ ότου χήρεψε, παρεσύρθη στον κακό δρόμο κι έγινε πόρνη. Λόγω δε της μεγάλης ωραιότατος πού είχε, απέκτησε πολύ μεγάλη “πελατεία” και έγινε πολύ πλούσια κι έτσι εγώ μεγάλωνα μέσα στη χλιδή και στα πλούτη.

Όταν όμως μεγάλωσα και άρχισα να καταλαβαίνω τί γίνεται, βδελυσσόμενος αυτήν την κατάσταση της μητέρας μου, απομακρύνθηκα για ένα διάστημα από κοντά της και πήγα σε ένα μοναστήρι.

Πληροφορήθηκα όμως κάποια στιγμή ότι ή μητέρα μου αιφνιδίως πέθανε. Και όλη ή τεράστια εκείνη περιουσία, την οποία είχε κάνει από την αμαρτία, ήταν πλέον δική μου. Πήγα λοιπόν και την περιουσία αυτή την μοίρασα όλη, μέχρι και της τελευταίας δραχμής, στους φτωχούς κι έφυγα για την Έρημο ξανά, προσευχόμενος για τη σωτηρία της μάνας μου. Βέβαια και για τον πατέρα μου, πού όταν είχε κοιμηθή, εγώ ήμουν μωρό.

Πάντα προσευχόμουν όμως στον Θεό, σαν μοναχός πού ήμουν, να με πληροφόρηση εάν οι ελεημοσύνες πού δόθηκαν σε όλα τα τότε γνωστά μοναστήρια, για να προσευχηθούν για την ψυχή της μητέρας μου και να κάνουν πολλά-πολλά σαρανταλείτουργα έπιασαν τόπο. Επήγα λοιπόν στα Ιεροσόλυμα, μετά από έναν χρόνο και διηγήθηκα στον τότε Πατριάρχη το όλο
γεγονός. Και εκείνος μου είπε:
–Πολύ καλά έκανες βέβαια και μοίρασες όλη αυτή την τεράστια περιουσία στους φτωχούς και έδωσες στα μοναστήρια για να γίνονται Λειτουργίες στο όνομα της μητέρας σου, αλλά για τις πληροφορίες πού μου ζητάς να μάθεις που βρίσκεται ή ψυχή της μητέρας σου, εγώ δεν είμαι άξιος να σου απαντήσω. Ούτε όμως εδώ στα Ιεροσόλυμα και στα περίχωρα υπάρχει κάποιος προορατικός Γέροντας, πού να μπορεί να σε πληροφόρηση για μια τέτοια μεγάλη αποκάλυψη.

Παίρνοντας λοιπόν την ευχή του Πατριάρχου, πήγα στις Σκήτες της Θηβαΐδος της Αιγύπτου.’ Εκεί πράγματι γνώρισα πατέρας και ασκητής πολλούς, πού μου υπέδειξαν έναν Γέροντα, πολύ βαθιά στην Έρημο, ικανό να με βοηθήσει. Κι έτσι με έναν ντορβά στον ωμό, με λίγο νερό και ψωμί ξεκίνησα οδοιπορώντας για να βρω τον Γέροντα αυτόν.

Μου είπαν οι πατέρες ότι: «στην πρώτη σπηλιά πού θα συνάντησης, εκεί θα τον βρεις». Και πράγματι, ύστερα από οδοιπορία τριάντα ήμερων βρήκα τη σπηλιά και τον άγιο εκείνο άνθρωπο, ό όποιος βγήκε στην είσοδο της σπηλιάς και με υποδέχθηκε.

Εκεί έπεσα στα πόδια του, του έβαλα μετάνοια, φίλησα τις άκρες των δακτύλων του και με δάκρυα στα μάτια του ανέφερα τη ζωή της μητέρας μου και ποιες ήταν οι ενέργειες μου για τη σωτηρία της ψυχής της, με τις ελεημοσύνες και τα σαρανταλείτουργα πού έκανα.

-Παιδί μου, λέει, αυτό πού ζητάς να μάθεις από μένα, είναι κάτι πάρα πολύ μεγάλο. ‘Αλλά όμως, αφού έκανες τόσο μεγάλο κόπο και τόσο μεγάλη πορεία τριάντα ήμερων για να φθάσης μέχρι εδώ, θα παρακαλέσουμε τον Θεό και οι δύο μαζί, να μας πει που περίπου βρίσκετε ι ή ψυχή της μητέρας σου.

Βγήκε λοιπόν έξω, στην πόρτα της σπηλιάς, πήρε μια πετρούλα κι έκανε έναν κύκλο, ό άγιος ασκητής και μου είπε:
-Σ αυτόν τον κύκλο μέσα έλα και στάσου όρθιος. Και θα μείνεις εδώ όρθιος, χωρίς να καθίσεις, επτά ήμερες. Ούτε θα φας ούτε θα πιεις ούτε θα κουνηθείς!’ Επτά μέρες κι επτά νύχτες όρθιος και ακίνητος διαρκώς θα προσεύχεσαι να ελεήσει ό Θεός να μάς φώτιση και να μάς αποκάλυψη την κατάσταση της ψυχής της μητέρας σου. Θα παρακαλείς τον Θεό συνεχώς με δάκρυα, τα όποια κάθε μέρα θα πρέπει να γίνονται και πιο πολλά. Θα κάνω κι εγώ ακριβώς το ίδιο μέσα στη σπηλιά.
Και πράγματι, λοιπόν, έγινε αυτό, όπως ακριβώς το είπε ό άγιος εκείνος Γέροντας  και φημισμένος ασκητής.

Όταν έφθασε λοιπόν ή νύχτα της έβδομης ημέρας, αρπάχθηκε ό νους του μοναχού στον ουρανό και με έκσταση ψυχής είδε τα φοβερά της Βασιλείας του Θεού. Και ότι ό Θεός ένια ι παρών και στην κόλαση και στον παράδεισο. Στον παράδεισο χαίρονται και στην κόλαση πονούν.

Είδε λοιπόν, ας πούμε, στην αριστερή του πλευρά, μία φοβερή λίμνη, έναν βόρβορο γεμάτο ακαθαρσίες, λάσπη και ανυπόφορη δυσωδία. Ένα φοβερό μείγμα, πού έβραζε και κόχλαζε. Μέσα σ αύτη τη φοβερή λίμνη την καιόμενη του πυρός, όπως μας αναφέρει ή Αποκάλυψις, το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, είδε να ανεβοκατεβαίνουν οι ψυχές. Πότε να βυθίζονται μέσα σ αυτήν και πότε να ανεβαίνουν ψηλά, να ανέρχονται λίγο σαν να παίρνουν μια αναπνοή και ξανά πάλι μέσα και ξανά πάλι έξω, χωρίς τελειωμό. Είχε την αίσθηση, όπως ακριβώς βράζει κανείς τα φασόλια ή τα ρεβίθια και με τον βρασμό ανεβοκατεβαίνουν αυτά, κατά τον ίδιο τρόπο έβλεπε και τις δυστυχισμένες αυτές υπάρξεις να ανεβοκατεβαίνουν.

Κάποια στιγμή λοιπόν, ανεγνώρισε και τη μητέρα του, της οποίας είδε το κεφάλι. Ανεγνώρισε κι αυτή τον γυιό της πού εύρίσκετο στην άκρη της λίμνης και φώναξε:
-Παιδί μου, ΕΛΕΟΣ!!! ΒΟΗΘΕΙΑ!!!

Και ξαναβυθίοτηκε πάλι μέσα. Και ξαναβγήκε πάλι, ξαναφάνηκε, μέχρι τη μέση τώρα. Και ξαναφωνάζη πάλι “έλεος! έλεος! βοήθεια! βοήθεια!”

-Παιδί μου, βοήθησε με, βοήθησε με!!! Καίγομαι, πνίγομαι, βασανίζομαι, υποφέρω!… Και ξανά πάλι βυθίστηκε. Και ξαναβγήκε για τρίτη φορά.

-Και τόσος ήταν ό πόνος μου, λέει ό μοναχός, τόση ήταν ή οδύνη μου και τόση ή λαχτάρα μου, πού την ώρα πού ξαναβυθιζόταν, βούτηξα το χέρι μου μέσα, την άρπαξα από τα μαλλιά και με πολλή βία την τράβηξα έξω.

Και δίπλα μου βλέπω μία ωραιότατη χρυσή κολυμβήθρα. Από κάποιο σημείο της, από ένα βράχο…πού δεν ήταν και βράχος, δεν ξέρω τί ακριβώς ήταν! έτρεχε γάργαρο νερό και γέμιζε αυτήν την κολυμβήθρα, χωρίς να γεμίζει και χωρίς να αδειάζει ποτέ. Και πήρα τη μητέρα μου και την έβαλα μέσα σ’ αυτήν την κολυμβήθρα και πλύθηκε και καθαρίστηκε και έγινε κατάλευκη σαν το χιόνι. Την έβγαλα κατόπιν από την κολυμβήθρα κι εκεί κάποιοι Νέοι, στα ολόλευκα ντυμένοι, έδωσαν λευκά ρούχα, τυλίχτηκε μ’ αυτά και εντάχθηκε μέσα στον χορό των Αγίων.

Κι εκείνη, ανάμεσα στους φωτεινότατους εκείνους Νέους, τούς ολόλαμπρους πού χαίρονταν μέσα στη χαρά της Βασιλείας του Θεού, με ευχαριστούσε συνεχώς και αδιαλείπτως, μέχρι πού ξαναήλθα στον εαυτό μου. Και βρέθηκα το πρωί πού τελείωνε ή έβδομη ημέρα, να είμαι έξω εκεί, μέσα στον κύκλο, παρακαλώντας θερμά για την κατάσταση της ψυχής της μητέρας μου και βεβαίως ύστερα να ευγνωμονώ τον Θεό συνεχώς.

Όταν ό άγιος εκείνος ασκητής με ρώτησε:
-Τί είδες, παιδί μου, αυτό το βράδυ; διηγήθηκα όλα αυτά. Και βεβαίως αναλύθηκα σε λυγμούς και σε ευχαριστίες προς τον Θεό και Σωτήρα μας, για την άπειρη ευσπλαχνία

Του πού έβγαλε την ψυχή της μάνας μου από τον Αδη. Το χέρι μου όμως πού βούτηξε μέσα σ’ αυτή την φοβερή κατακαιομένη λίμνη του πυρός, την βρωμερά και δυσώδη και μάλιστα μέχρι τον αγκώνα, ήταν όχι μόνο καμένο
-διότι έκαίετο εκείνη ή λίμνη - αλλά και βρωμούσε απαίσια.
–Πάτερ μου, λέω, στον άγιο εκείνο Γέροντα και ασκητή σε παρακαλώ πάρα  πολύ, κάνε κάτι και θεράπευσε το χέρι μου.

Κι εκείνος μου είπε:
–Όχι! Μέχρι πού να πεθάνεις, θα το δείχνεις! Είναι ή απόδειξης, για το πόση δύναμη έχει ή Θεία Λειτουργία, τα μνημόσυνα, τα τρισάγια, οι προσευχές με το κομποσκοίνι και οι ελεημοσύνες για έναν κεκοιμημένο. Και σχίζει το ράσο του ό μεγάλος εκείνος ασκητής και Γέροντας και μου λέει:
-Τύλιξε το. Ό τόπος τώρα θα ευωδιάζει. Και για εκείνους πού θα αμφιβάλλουν, θα το ξετυλίγεις για να αποδεικνύεις την αλήθεια της ιστορίας της ψυχής της μητέρας σου.

-Σεβασμιότατε, το τραβήξατε λίγο. Για δείτε το τώρα ολόκληρο! Και ξετύλιξε ολόκληρο το χέρι του. Κι ό δεσπότης δεν άντεξε την “βρώμα” κι έφυγε από το δωμάτιο. Τόσο φοβερή ήταν ή δυσοσμία. Το ράσο όμως εκείνου του κεχαριτωμένου Γέροντος ήταν ράσο αγιασμένο, γι’ αυτό είχε και τόσηευωδία.


ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.
http://agios-nektarios.net/

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Η Ευρώπη μπροστά σε ιστορικό σταυροδρόμι

Α​​υτό που ζει σήμερα η Ευρώπη μοιάζει με τις μεγάλες κρίσεις της Ιστορίας, που συμβαίνουν κάθε 50-60 χρόνια. Δεν είναι, δηλαδή, απλή υπόθεση. Οποιος έχει διαβάσει Ιστορία μπορεί να ακούσει τη βοή τεκτονικών αλλαγών και μετακινήσεων που έρχονται.
Η Ευρώπη γερνάει, κυριολεκτικά. Οι εκτιμήσεις των πλέον έγκυρων διεθνών οργανισμών, όπως θα διαβάσετε και σε άλλη σελίδα της «Κ» σήμερα, είναι ότι ο πληθυσμός της θα μειωθεί από τα 450 εκατομμύρια σε 310 το 2050. Το νούμερο και η εκτίμηση είναι συγκλονιστικά.


Η Γηραιά Ηπειρος και ιδιαιτέρως χώρες όπως η Γερμανία χρειάζονται επειγόντως «νέο αίμα» για να ισορροπήσουν τη δημογραφική αυτή εξέλιξη. Το έχουν επίσης ανάγκη γιατί τους λείπουν εργατικά χέρια, αλλά και εκπαιδευμένο προσωπικό. Θα μπορούσε, συνεπώς, η κρίση στη Συρία και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή να αποδειχθεί θεόσταλτη ευκαιρία. Δεν είναι, όμως, τόσο απλό το ζήτημα, γιατί, όπως έγραφε πρόσφατα στο περιοδικό Foreign Affairs ο Αλεξάντερ Μπετς, υπάρχει και ο «ελέφαντας στο δωμάτιο»...


Η Ευρώπη φοβάται το Ισλάμ και δεν θέλει να ενσωματώσει μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς. Σίγουρα δεν είναι έτοιμη να το κάνει. Για κάποιους οι ατελείωτες ουρές μουσουλμάνων προσφύγων είναι περίπου σαν να βλέπουν για δεύτερη φορά τους Οθωμανούς στις πύλες της Βιέννης.


Η Αγκελα Μέρκελ τόλμησε, για πρώτη ίσως φορά, να πάει κόντρα στο ρεύμα όταν δήλωσε πως οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενοι στη Γερμανία. Μέχρι στιγμής, φαίνεται να το πληρώνει ακριβά. Η παρουσία χιλιάδων μουσουλμάνων προσφύγων στις γερμανικές πόλεις έχει ξυπνήσει όλα τα ξενοφοβικά στερεότυπα και τα ρήγματα ανάμεσα στον δυτικό τρόπο ζωής και το Ισλάμ. Ξαφνικά ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού νιώθει ότι απειλείται. Οι συμπεριφορές ορισμένων προσφύγων σίγουρα δεν βοήθησαν στην κατάσταση και επέτειναν την αίσθηση της απειλής. Ταυτόχρονα, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι έχουν δημιουργήσει κλίμα ανασφάλειας, με συνέπεια κάθε μουσουλμάνος να εμφανίζεται περίπου ως ύποπτος.


Κανείς δεν μπορεί να μας πει πού θα καταλήξει αυτή η κρίση. Η Ευρώπη αποσταθεροποιείται πολιτικά και τα άκρα παίρνουν το πάνω χέρι. Τα σύνορα κλείνουν ή θα κλείσουν, αν δεν βρεθούν άμεσες λύσεις. Το ευρωπαϊκό φιλελεύθερο Κέντρο αποδυναμώνεται. Οι ευρωπαϊκές ελίτ μοιάζουν να τα έχουν χαμένα μπροστά στις ραγδαίες εξελίξεις.


Η Ευρώπη, όμως, δεν θα ξεφύγει από την πραγματικότητα. Είναι ανέφικτο στην εποχή μας να χτίσεις ξύλινα τείχη που θα τη διατηρήσουν ως ένα φαντασιακό χριστιανικό φρούριο. Από την άλλη είναι φανερό πως το Ισλάμ δεν είναι σε μεγάλο βαθμό συμβατό με τις ευρωπαϊκές αξίες και ότι υπάρχει πραγματική δυσκολία αφομοίωσης των μουσουλμάνων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Η Ευρώπη είτε θα λειτουργήσει όπως πάντα με μικρά βήματα, με συμβιβασμούς, αλλά σαν ένα μεγάλο χωνευτήρι αντιθέσεων και τριβών, είτε θα κάνει βήματα προς τα πίσω, καθώς μεμονωμένες χώρες θα μπαίνουν σε πορείες απομονωτισμού και εθνικισμού που θα διαλύσουν στο τέλος το ευρωπαϊκό πρότζεκτ.
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ 

ΖΗΤΟΥΜΕ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ "ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ"

ΖΗΤΟΥΜΕ ΣΥΓΝΩΜΗ 
ΑΠΟ "ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ  ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ "
ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ.
ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΛΥΣΟΥΜΕ

"ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.

Σήμερα το απόγευμα στις 6:30 (8 Φεβρουαρίου 2016) στην "ΚΑΤΑΝΟΜΒΗ" του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου και στο πλαίσιο των εβδομαδιαίων μαθημάτων  της Ενοριακής Σχολής Γονέων, θα πραγματοποιηθεί ενδιαφέρουσα ομιλία από τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμ. π. Επιφάνιο Οικονόμου, Ιεροκήρυκα της Ι. Μ. Δημητριάδος,  με θέμα: "ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ". 

Πριν από την ομιλία (5:30 μ.μ.  - 6:30 μ.μ.), στο εκκλησάκι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, θα τελεστεί η Ιερά Παράκληση προς τον Άγιο Λουκά, Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως και Κριμαίας και το απόδειπνο.
Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ,.
Όσοι επιθυμείτε να ακούσετε  τις ομιλίες της Σχολής Γονέων του Μητροπολιτικού Ναού, έχετε τη δυνατότητα να τις ακούτε επισκεπτόμενοι την ιστοσελίδα του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ".  Υπάρχει σχετική ένδειξη στην αρχική σελίδα.