Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Το κερί, το θυμίαμα και το καντήλι (Συμβολισμοί)

Το
Το αγνό και μαλακό κερί συμβολίζει το εύπλαστο της μας. Όπως το κερί λιώνει αθόρυβα και φωτίζει, έτσι και εμείς με τη Χάρη του Θεού θα πρέπει να «λειώνουμε » μέχρι τελευταίας πνοής, θυσιαζόμενοι για τον πλησίον μας. Να φωτίζουμε και να ευεργετούμε τους γύρω μας αθόρυβα και χωρίς επίδειξη για χάρη της αγάπης του Χριστού.
Το κερί επίσης που βρίσκεται στους Ιερούς Ναούς συμβολίζει επίσης τον « νεκρό » εαυτό μας. Όταν το βάζουμε όρθιο και αναμμένο στο μανουάλι συμβολίζει τον Αναστημένο Ιησού και ομολογούμε και τη δική μας Ανάσταση. Με τα κεριά στα μνημόσυνα, στην Κηδεία και στα κόλλυβα ομολογούμε την πίστη μας στην Ανάσταση των Νεκρών και στη δίκαια κρίση της ημέρα που όλοι μας, πλούσιοι οι φτωχοί, άρχοντες οι δούλοι θα σταθούμε έναντι του Δίκαιου Κριτή. Με την λαμπάδα στο Μυστήριο του Βαπτίσματος ομολογούμε την πνευματική ανάσταση του Βαπτιζόμενου ενώ στο μυστήριο του Γάμου ομολογούμε ότι όπως φωτίζουν οι καθαρές λαμπάδες, έτσι και εμείς με τη Χάρη του Θεού θα σταθούμε φωτεινά παραδείγματα των παιδιών μας και δεν θα προδώσουμε την τιμιότητα του Γάμου.
Ένα ή δύο κεριά είναι υπέρ αρκετά για τους ζωντανούς και τις ψυχές των κεκοιμημένων αδελφών μας. Είναι λαθεμένη η συνήθεια να ανάβουμε πολλά κεριά δήθεν ότι θα μας σώσουν. Ας προσέξουμε τον τρόπο της ζωής μας, διότι όσα κεριά και αν ανάψουμε, δεν μας σώζουν εάν δεν ζούμε με μετάνοια, εξομολόγηση με προσευχή και κοντά στην Εκκλησία και στα Μυστήριά Της.

Tο καντήλι συμβολίζει το ανέσπερο φως που είναι ο Χριστός και καλούμαστε να τον μιμηθούμε. Δηλαδή:
• Να φωτίσουμε τους εαυτούς μας με το αληθινό φως της γνώσεως
• Να γίνουμε φώτα όπως οι μαθητές του Χριστού
Ανάβουμε το καντήλι στην Εκκλησία και στα σπίτια μας για να μας θυμίζει ότι η πίστη μας είναι φως, αφού ο Κύριός είπε « Εγώ ειμί το φως του κόσμου ». Το φως του καντηλιού μας θυμίζει το φως με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας. Ανάβουμε το καντήλι για να μιμηθούμε τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους οι οποίοι κατά τον Απόστολο Παύλο είναι τέκνα φωτός.
Για να ελέγχονται από το φως Του τα σκοτεινά μας έργα, οι κακές ενθυμίσεις και να επανερχόμαστε στο δρόμο του φωτός του Ευαγγελίου.
Για να μας θυμίζει το αδιάλειπτο της προσευχής μας.
Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους που μας επιτίθενται με πονηριά πριν και κατά τη διάρκεια της προσευχής και θέλουν να αποκρίνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως, το φως του Χριστού.
Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης στο Χριστό.
Ένα καθαρό ποτήρι, καθαρό και αγνό λάδι ελιάς πρέπει να χρησιμοποιούμε στο καντήλι μας και όχι η κακή συνήθεια να χρησιμοποιούμε σπορέλαιο ή άλλα παράγωγα αυτού. Χρησιμοποιούμε αγνό ελαιόλαδο για να θυμόμαστε την προσευχή του Ιησού στον κήπο των Ελαιών στη Γεθσημανή.
Το ελαιόλαδο είναι το καλύτερο λάδι και το πιο καθαρό και αυτό θα προσφέρουμε στον Ένα και Αληθινό Θεό. Το άναμμα του καντηλιού με ελαιόλαδο είναι μι μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα ευγνομωσύνης και αγάπης που οφείλουμε στο Θεό για την μεγάλη θυσία που έκανε για μας με το Σταυρικό του θάνατο. Τον ευχαριστούμε για την Πατρική Του αγάπη, την υγεία που μας χαρίζει, για τη σωτηρία τη δική μας άλλα και όλου του κόσμου μα πάνω απ όλα για όλες τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος.
Ακοίμητο καντήλι πρέπει να καίει στο εικονοστάσι του σπιτιού μας για να μας θυμίζει ότι ο πνευματικός μας αγώνας πρέπει να είναι ακοίμητος. Το ανάβουμε μπροστά στις εικόνες στους Ιερούς Ναούς, στην Αγία Τράπεζα, στον Εσταυρωμένο πίσω της Αγίας Τραπέζης, στην Ιερά Πρόθεση εντός του Ιερού Βήματος, στους τάφους των προσφιλών κεκοιμημένων συγγενών μας.


To ή θυμίαμα
Είναι ένα από τα τρία δώρα που προσέφεραν οι τρεις Μάγοι στον Κύριο μας. Συμβολίζει την προσευχή μας που ανέρχεται όπως ο καπνός, στο θρόνο του Θεού. Όπως δηλαδή το λιβάνι συναντάται με το αναμμένο κάρβουνο και δεν μένει εκεί, αλλά αφού αφού θερμανθεί ανέρχεται προς τα άνω και σκορπίζει την ευωδία, έτσι και οι ψυχές μας με ζεστή και θερμή πίστη προσευχόμενες, δεν πρέπει να κολλούν στα γήινα υλικά όταν λατρεύουν το Θεό, αλλά να φτερουγίζουν προς τα άνω μυροβλήζουσες, απαγκιστρωμένες από τις υλικές μέριμνες.
Με την ανάταση του νου και της ψυχής μας προς τα άνω, η προσευχή μας γίνεται πιο καθαρή και η κοινωνία μας με το Θεό περισσότερο ουσιαστική. Το θυμίαμα μας μεταφέρει στο χώρο της προσευχής των Αγίων στον Ένα και Αληθινό Θεό και τονίζει την παρουσία του Κυρίου και των Αγίων στη ζωή μας. Όταν θυμιάζει ο ιερέας την πρόθεση, το θυμίαμα θυμίζει τα δώρα των Μάγων. Όταν θυμιάζει πριν την Μεγ. Είσοδο το θυμίαμα υποδηλώνει την σμυρναλόη του Νικοδήμου. Κατά την Μεγ. Είσοδο συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα .
Τα θυμιατά που χρησιμοποιούμε στους Ιερούς Ναούς είναι κινητά μεταλλικά σκεύη που στο κάτω μέρος δέχονται τα αναμμένα κάρβουνα ή καρβουνόσκονη. Εξαρτώνται από τέσσερις αλυσίδες με δώδεκα κουδουνάκια. Συμβολίζουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές και τους δώδεκα Αποστόλους αντίστοιχα. Η βάση του θυμιατού συμβολίζει την ανθρώπινη φύση του Χριστού μέσα στα σπλάχνα της Παναγίας Μητέρας Του. Τα ανάμενα κάρβουνα συμβολίζουν το πυρ της θεότητας. Είναι η βάτος η φλεγόμενη αλλά μη κατακαιομένη. Η φωτιά συμβολίζει και τη Θεία Αγαπη τού ως φωτιά καίει την καρδιά του κάθε πιστού.
Λιβανίζουμε στο σπίτι μας κάθε βράδυ πριν την προσευχή μας , όταν διαβάζουμε παράκληση στην Παναγία και όταν ζυμώνουμε πρόσφορα. Λιβανίζουμε τις ιερές εικόνες .

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

ΓΟΝΕΙΣ, μη φοβάστε να ζητάτε το λόγο από κάποιους αθεολόγητους εκπαιδευτικούς

Με πρώτο τον Υπουργό παιδείας, κάποιοι εκπαιδευτικοί, δυστυχώς και στο Βόλο, άρχισαν και πάλι να δηλητηριάζουν τους μαθητές τους διδάσκοντας αντίθετα απ' ότι πρεσβεύει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Εκφράζουν με θράσος την απιστία τους  και βλασφημούν διδάσκοντας την πλάνη τους. Και αυτή τη  βλάσφημη ενέργεια την κάνουν "εντός της τάξεως καθήμενοι επί της διδασκαλικής έδρας".


Ξεχνούν όμως πως αυτή την ΕΔΡΑ - θέση μεγάλης ευθύνης  - την τίμησαν εκατοντάδες και χιλιάδες άγιοι εκπαιδευτικοί, εμπνέοντας τους μαθητές τους: με το προσωπικό τους παράδειγμα, την ευλάβεια και το διακριτικό τους λόγο. Τους δίδαξαν να αγαπούν την πατρίδα, να πιστεύουν στο Θεό, να σέβονται την Εκκλησία και να θυσιάζονται αν χρειαστεί για την υπεράσπιση αυτών. Οι ήρωες της Πατρίδας μας τέτοιους δασκάλους είχαν και στη συνέχεια μεγαλούργησαν με τις ηρωικές πράξεις τους. Βεβαίως, και σήμερα υπάρχουν τέτοιοι ευλογημένοι εκπαιδευτικοί, τους οποίους τιμούμε και σεβόμαστε. Αυτοί οι ευλογημένοι εκπαιδευτικοί είναι τόσοι λίγοι που καλύπτει τη θέα τους η... σκόνη που κάνουν κάποιοι άλλοι...


Προ ημερών, κάποιος δάσκαλος επανήλθε και πάλι στην πολεμική του κατά της πίστεως και της Εκκλησίας. Προτρέπει τους μαθητές του να μην υπακούουν στις εντολές της Εκκλησίας και να μην συμμετέχουν στα ιερά μυστήριά της. Παραθέτουμε μόνο δύο φράσεις του δασκάλου για να καταλάβετε τι εννοούμε και αν χρειαστεί θα επανέλθουμε: 
  • "Παιδιά, δεν είναι ανάγκη να εκκλησιάζεστε αφού δεν καταλαβαίνετε τίποτα"
  • "Μην εξομολογείστε στους παπάδες, αλλά στον καθρέπτη σας και ζητήστε συγνώμη από τον εαυτό σας".
Αυτά και πολλά άλλα μας κατήγγειλε μια νεαρά μητέρα που αγωνιά για το παιδί της. Ο μαθητής (υιός της), όταν επέστρεψε στο σπίτι, μετέφερε τα λόγια του δασκάλου στη μητέρα και την παρακάλεσε να μην έλθει στο σχολείο και κάνει παρατήρηση στο δάσκαλο, διότι φοβάται τις επιπτώσεις. Τον ίδιο φόβο αισθάνονται και κάποιες άλλες ορθόδοξες μητέρες και γι' αυτό μας ερωτούν τι να κάνουν. Πιστεύουμε ακράδαντα πως δεν πρέπει οι γονείς και οι μαθητές να φοβούνται, αλλά να διαμαρτύρονται και να ζητούν το λόγο από το... δάσκαλο. Αν εκείνος επιμένει να διαμαρτυρηθούν στον Προϊστάμενό του. Κι αν εκείνος δεν κάνει καμία ενέργεια να το δημοσιοποιούν.


ΑΔΕΛΦΙΑ, άλλαξαν οι καιροί και οι άνθρωποι.
Ήλθε ο καιρός της ομολογίας.
Ο πόλεμος κατά των ιερών και των οσίων της πατρίδας και της Εκκλησίας συνεχίζεται σε όλους τους δημόσιους τομείς.
Δεν πρέπει να κοιμόμαστε...  φοβούμενοι κάποιους.
Έχουμε υποχρέωση να αντιδράσουμε με ευπρέπεια και διάκριση, όπως μας διδάσκει ο Χριστός.
Τα παιδιά του Θεού δεν διακρίνονται για τη δειλία τους, αλλά για το θάρρος τους...
π. Υάκινθος

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Μιλώντας στο ραδιόφωνο του Alpha 989 και στον Σπύρο Χαριτάτο, ο Μανώλης Γλέζος σχολίασε με μεγάλη αυστηρότητα τις δηλώσεις του Νίκου Φίλη, ότι η Εκκλησία έχει συμβάλει στην ηθική έκπτωση της κοινωνίας θίγοντας και την στάση της κατά την χούντα και την κατοχή.
«Όποιος καταφέρεται εναντίον της Εκκλησίας για τη δήθεν αδράνειά της στη διάρκεια της Κατοχής βλασφημεί. Όταν ο Στρατηγός Καβράκος, διοικητής στρατιωτικός των Αθηνών και της Αττικής, κάλεσε τους δημάρχους, τις αρχές και τους περιφερειάρχες να έρθουν στους Αμπελοκήπους για να παραδώσει τα κλειδιά της πόλης στους κατακτητές, ο τότε Αρχιεπίσκοπος αρνήθηκε και δήλωσε ότι η «Εκκλησία παρίσταται στην απελευθέρωση των λαών και όχι στη σκλαβιά τους». Αυτή ήταν η πρώτη αντίσταση την ημέρα της κατοχής της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα. Ο ίδιος αρνήθηκε να ορκίσει την κυβέρνηση Τσολάκογλου και όταν τον κάλεσαν (οι Γερμανοί) να τελέσει δοξολογία για την κατοχή της Ελλάδος από τους Γερμανούς πάλι αρνήθηκε. Γι’ αυτό τότε -κακώς βέβαια- η Ιερά Σύνοδος δέχτηκε και ήρθε στην θέση του ο Δαμασκηνός που έπαιξε τη γνωστή βυζαντινή πολιτική. Η πρώτη αντίσταση στην Ελλάδα έγινε από την Εκκλησία. Είναι να κλαίει και να γελάει κανείς (με αυτά που λέει ο κ. Φίλης)» δήλωσε ο κ. Γλέζος για να συμπληρώσει πως "οι ιεράρχες στάθηκαν στο πλάι του ελληνικού λαού, κάποιοι πήραν το όπλο στα χέρια τους στην κατοχή".

ΠΗΓΗ: http://ikivotos.gr/post/3328/manwlhs-glezos-blasfhmei-o-nikos-filhs-otan-mila-gia-thn-ekklhsia-kai-thn-stash-ths-sthn-katoxh





Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Πικρή αλήθεια για τους χριστιανούς


Λένε πως μια μέρα καθόταν ο Γκάντι στην όχθη ενός ποταμού και τον ρώτησε κάποιος γιατί δεν του άρεσε ο χριστιανισμός. Ο Μαχάτμα απάντησε πως αυτό που τον ενοχλούσε δεν ήταν ο χριστιανισμός, αλλά πολλοί από τους χριστιανούς .
Για να εξηγήσει την αιτία των λόγων του έβαλε το χέρι στο νερό, έβγαλε μια στρογγυλεμένη πέτρα και είπε:
«Πολλοί χριστιανοί είναι σαν αυτήν εδώ την πέτρα: ζουν μια ζωή μέσα στο ποτάμι της Αλήθειας, κι όμως, αν τους ανοίξεις στη μέση…» ο Γκάντι χτύπησε την πέτρα πάνω σε μια άλλη, μεγαλύτερη. Η μικρή πέτρα έσπασε στα δύο, κι ο Γκάντι την έδειξε σ’ εκείνους που τον άκουγαν.
«Μέσα τους είναι στεγνοί όπως αυτή η πέτρα. Δεν έχει μπει ούτε σταγόνα απ’ το ποτάμι της ζωής που τους βρέχει εξωτερικά».

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΟΛΟΥ (ιστορικά στοιχεία)

Στο κέντρο της πόλης του Βόλου, της νύμφης του Παγασητικού, με τις σπάνιες φυσικές ομορφιές και την πλούσια ιστορική και πολιτιστική φυσιογνωμία, προβάλλει μεγαλόπρεπα ο Μητροπολιτικός Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, Πολιούχου της πόλης και προστάτη των ναυτικών.
Ο Ναός του Αγίου Νικολάου αποτελεί το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής των κατοίκων του Βόλου, καθώς φιλοξενεί ανέκαθεν τις σπουδαιότερες εκδηλώσεις θρησκευτικού, εθνικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Ο Άγιός μας κατέχει ιδιαίτερη θέση στη ζωή και την καρδιά των Βολιωτών, γεγονός που αποδεικνύεται από τις εκδηλώσεις τιμής και ευλάβειας των πιστών προς το πανάγιο πρόσωπό του.
Η ενορία που περιβάλλει τον Ιερό Ναό εκτείνεται σε 103 οικοδομικά τετράγωνα και στα όριά της διαμένουν ή εργάζονται κατά προσέγγιση 20.000 πρόσωπα.
Διακονούν 3 μόνιμοι εφημέριοι, δύο  συνταξιούχοι  και ένας διάκονος. Στο έργο τους πλαισιώνονται από τους εκκλησιαστικούς επιτρόπους, τους κατηχητές τά μέλη των επιτροπών φιλοπτώχου ταμείου και συσσίτιο απόρων και έναν αριθμό περίπου 550 εθελοντών.
Ο περικαλλής, Βυζαντινός μετά τρούλου, Μητροπολιτικός Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Βόλου κτίσθηκε με πρωτοβουλία των εκάστοτε Δημάρχων και των Δημοτικών Συμβουλίων της πόλης. Θεμελιώθηκε στις 9- 12- 1928 και εγκαινιάστηκε στις 2- 12- 1934 από τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Γερμανό . Είναι έργο του μεγάλου Αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου πάνω στα θεμέλια παλαιότερου ναού που είχε καεί στις 21 Ιουνίου 1898. Το μοναδικής τέχνης Καμπαναριό του, ρυθμού μπαρόκ, κτίσθηκε μεταξύ των ετών 1886 - 1890 από Ιταλούς τεχνίτες με σχέδια του Ιταλού μηχανικού Εβαρίστο Ντε Κίρικο , πατέρα του γνωστού μεγάλου Ιταλού ζωγράφου. Υπέστη σοβαρές ζημιές από τους σεισμούς του 1980 και αναστηλώθηκε ως διατηρητέο μνημείο με τα ίδια μάρμαρα το 1999.
Σημαντικές και ιστορικές για τον Ιερό Καθεδρικό μας Ναό υπήρξαν οι επισκέψεις του αειμνήστου Βασιλέως Γεωργίου Β΄ το 1938, των Πατριαρχών Αλέξανδρείας Νικολάου ΣΤ το 1970 και Πέτρου Ζ΄ το 2001, του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου το 1998 και το 2006.
imd.gr

Σέ βλέπουμε λευκοφορεμένη. Ποιός ἔγινε ἀνάδοχός σου καί σέ βάφτισε;

Mεταξύ των άλλων που μας διηγήθηκε ο Αββάς Θεωνάς, ήταν και τούτο πού συνέβη στα χρόνια του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας Παύλου.
Εκεί, λοιπόν στην Αλεξάνδρεια, όταν ένα ζευγάρι πολύ πλουσίων αναπαύτηκε ξαφνικά, έμεινε ορφανή μια μικρή κόρη τους, αβάφτιστη ακόμη. Μια μέρα, εκεί πού περιποιόταν τον κήπο της, βλέπει έναν άντρα που ετοίμαζε κι έδενε το σκοινί, για να κρεμαστεί. Πανικοβλήθηκε η κόρη, τρέχει κοντά του και τον ρωτάει :
- Τί κάνεις εδώ, άνθρωπέ μου ;
- Άφησε με, κόρη μου, της άπαντα εκείνος, γιατί με έχει γονατίσει πραγματικά μεγάλη θλίψη.
- Πες μου όλη την αλήθεια, του λέει εκείνη και φαντάζομαι πως μπορώ σε κάτι να σε βοηθήσω. Καταστενοχωρημένος εκείνος της λέει :
- Δυστυχώς, κόρη μου, χρωστώ πολλά χρήματα και οι δανειστές μου με πνίγουν για να τους τα δώσω τώρα· γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα να πεθάνω το γρηγορότερο και να μη ζω τέτοια δυστυχισμένη ζωή …
Εκείνη στοργικά του λέει :
- Σε παρακαλώ, πάρε ό,τι έχω και δώσε πίσω αυτά που χρωστάς· μα, μην κάνεις κακό στον εαυτό σου.
Ανακουφισμένος, με την απρόσμενη πρόταση, πήρε εκείνος τα απαραίτητα χρήματα, ξεχρεώθηκε κι αισθάνθηκε πάλι τον εαυτό του ελεύθερο. Στενεμένη, όμως, η κόρη, που της έλειψαν τα χρήματα και πεντάρφανη καθώς ήταν, αναγκάστηκε να δοθεί στην πορνεία για να ζήσει. Τότε ακουστήκανε και μερικοί να λένε:
- Ανεξερεύνητες οι βουλές του Κυρίου ! Ποιός ξέρει άραγε, για ποιους λόγους συγχωρεί ο Θεός σε κάποια ψυχή να πειράζεται και να ξεπέφτει τόσο πολύ…
Όμως, ύστερα από λίγο καιρό, η κόρη αρρώστησε. Άρχισε να συλλογίζεται σοβαρά την περιπέτεια του βίου και η ψυχή της πλημμύρισε ξάφνου ένα κύμα κατανύξεως. Φώναξε, λοιπόν, τούς γείτονες και τούς παρακάλεσε :
- Για τ’ όνομα του Κυρίου, λυπηθείτε την ψυχή μου ! Παρακαλέστε τον Πάπα και Πατριάρχη να με βαπτίσει και να με κάμει χριστιανή !
Εκείνοι γυρνούσαν την πλάτη κι έλεγαν με περιφρόνηση :
- Και ποιός να καταδεχτεί να γίνει ανάδοχος, βαφτίζοντας μια πόρνη;
Η θλιβερή αυτή κατάσταση τη γέμιζε πόνο και θλίψη. Κι ενώ ζούσε σ’ αυτήν τη μαύρη ατμόσφαιρα, παρουσιάζεται άγγελος Κυρίου, με τη μορφή εκείνου του ανθρώπου, τον οποίο είχε γλυτώσει εκείνη κάποτε απ’ την αυτοκτονία και της λέει:
-Τί έχεις και είσαι τόσο στενοχωρημένη; Κι εκείνη του απαντά :
- Επιθυμώ να βαφτιστώ και να γίνω χριστιανή, μα κανείς δε βρέθηκε να μιλήσει στον Πατριάρχη και να με βοηθήσει…
- Μη στενοχωριέσαι καθόλου, της λέει εκείνος – εγώ θα φέρω μερικούς φίλους μου και θα σε μεταφέρουμε. Και πράγματι, ο άγγελος που είχε παρουσιαστεί εμπρός της, παίρνει άλλους δύο αγγέλους και, υποβαστάζοντάς την, την μεταφέρουν στην εκκλησία. Εκεί μετασχηματίζονται και παίρνουν τη μορφή σπουδαίων προσώπων του τόπου, της τάξεως των αριστοκρατών. Φωνάζουν τους αρμοδίους κληρικούς, πρεσβυτέρους δηλαδή και διακόνους και όσους ήταν ταγμένοι για το μυστήριο της βαπτίσεως. Κι εκείνοι τούς ρωτάνε :
- Η αγάπη σας, μπορείτε να εγγυηθείτε γι’ αυτήν και την πνευματική της κατάσταση ;
- Ναι, απαντούν με μια φωνή εκείνοι. εμείς γινόμαστε εγγυηταί γι’ αυτήν.
Πήραν λοιπόν οι κληρικοί την άρρωστη και τη βαφτίσανε. Μετά την πήραν οι ανάδοχοί της, με την ηγεμονική παρουσία των προυχόντων της περιοχής και την πήγαν στο σπίτι της, λευκοφορεμένη. Εκεί, την άφησαν κι αμέσως έγιναν άφαντοι. Ωστόσο, οι γείτονες, που τους έφαγε η περιέργεια, πήγαν και τη ρωτούσανε, όταν έφυγαν οι επίσημοι εκείνοι :
- Σε βλέπουμε λευκοφορεμένη. Ποιος έγινε ανάδοχός σου και σε βάφτισε ;
Κι εκείνη, απλά τους διηγήθηκε την ιστορία : Ήρθαν μερικοί, με πήραν και με πήγαν στην εκκλησιά. κι εκεί είπαν στους κληρικούς και με βαφτίσανε.
- Μα ποιοί, τέλος πάντων, ήταν αυτοί ; Τούς ξέρεις ; Τη ρωτούσανε. Κι όταν εκείνη δεν έβρισκε τί να τους απαντήσει, εκείνοι πήγαν και ρώτησαν τον Πατριάρχη. Εκείνος εκκάλεσε τους κληρικούς, που ήταν υπεύθυνοι για το άγιο Βάπτισμα και τούς ρωτάει :
- Την δείνα κόρη εσείς τη βαφτίσατε ;
- Ναι απαντούν εκείνοι, γιατί ήρθαν και μας παρακάλεσαν ο δείνα και ο δείνα, γνωστοί από τους άρχοντες του τόπου μας και τη βαφτίσαμε.
Ο Πατριάρχης έστειλε και κάλεσε τους άρχοντες εκείνους, κατά Θείαν οικονομία και τους ρωτούσε αν έγιναν ανάδοχοι στη βάφτιση της τάδε κόρης και αν εγγυηθήκαν εκείνοι γι’ αυτήν.
Εκείνοι, απορημένοι, απάντησαν :
- Εμείς δεν ξέρουμε τίποτε, κι ούτε θυμόμαστε να ‘χουμε κάνει ποτέ κάτι τέτοιο.
Τότε ο Πατριάρχης άρχισε να πληροφορείται μέσα του, πως το πράγμα ήταν ένα θαύμα, που οφείλονταν στη Θεία οικονομία. Έστειλε, λοιπόν, να φωνάξουν τη νεοφώτιστη κόρη και τη ρώτησε :
- Πές μου, κόρη μου, τί καλό πράγμα έχεις κάνει στη ζωή σου ;
- Εγώ, – απαντά εκείνη, συμμαζεμένα – μία πόρνη και θεόφτωχη, σαν τί καλό θα μπόραγα να κάμω;
Ο πατριάρχης την ξαναρωτά, επίμονα :
- Για σκέψου λίγο, κόρη μου· δε θυμάσαι να ‘χεις κάνει κάποτε κάποιο καλό στη ζωή σου ;
Εκείνη απάντησε :
- Όχι. Εκτός μονάχα τούτο, αν ενδιαφέρει : πως κάποτε είδα έναν άνδρα, έτοιμο να αυτοκτονήσει, γιατί τον έπνιγαν οι δανεισταί του για τα χρέη τα μεγάλα, κι εγώ του έδωσα ό,τι είχα και δεν είχα, για να τον γλυτώσω και να τον ελευθερώσω από τα δεινά του. Και λέγοντας αυτά τα λόγια, έγειρε και αναπαύτηκε εν Κυρίω.
Ο Πατριάρχης, θαυμάζοντας αναφώνησε :
- Δίκαιος είσαι, Κύριε και δίκαιες οι κρίσεις σου !

ΠΗΓΗ : ΠΡΩΤΟΠΡ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Κ. ΑΚΡΙΒΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΛΑΪΚΩΝ, εκδ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ Ι.Ν.ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΟΛΟΥ, 2002, σ. 47 κ.ε.

http://agiameteora.net/index.php/istories/6419-se-vlepoume-lefkoforemeni-poios-gine-nadoxos-sou-kai-se-vaftise.html


Τι σημαίνει πραγματική αγάπη

Αν βρεθείτε κανένα απόγευμα στη λεωφόρο 1ης Απριλίου στο Παραλίμνι, θα δείτε μια συγκινητική σκηνή. Καθημερινά η πραγματική ΑΓΑΠΗ βρίσκει το πρόσωπό της στον κύριο Χρίστο Αντωνίου. Ο κ. Χρίστος μεταφέρει τη σύζυγό του, η οποία βρίσκεται στο αναπηρικό καροτσάκι. Η κ. Ελλάδα στο αεροπορικό της «Ήλιος» έχασε ολόκληρη την οικογένεια του γιού της.
Μετά από αυτό το τραγικό γεγονός κλονίστηκε σοβαρά η υγεία της και τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε αναπηρικό τροχοκάθισμα με αρκετά προβλήματα. Φύλακας-άγγελός της ο σύζυγός της, ο κ. Χρίστος, ο οποίος παραδίδει σε εμάς μαθήματα πραγματικής αγάπης και αυτοθυσίας, αφού καθημερινά θεωρεί χρέος και καθήκον του να μεταφέρει τη σύζυγό του σε ένα απογευματινό περίπατο. Ας παραδειγματιστούμε από αυτή τη θυσιαστική αγάπη και ας κάνουμε την αυτοκριτική μας.
Η φωτογραφία έχει την έγκριση του κ. Χρίστου.

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

«Για να μπορούν να πίνουν τα πουλιά»!!!


Η Ομορφιά της ψυχής, του Θεοδόση Νικολάου
Περπατούσα κάποτε μ’ ένα γνωστό μου. Αυτός δεν ήξερε ούτε να διαβάζει ούτε να γράφει. Ήξερε μονάχα με την αυγή να οδηγεί το κοπάδι του στη βοσκή και το βράδυ να το μαντρίζει. Περπατούσαμε λοιπόν μαζί και κάθε τόσο κτυπούσε τη βαριά του ράβδο πάνω στα κρύσταλλα που ο χειμώνας είχε φτιάξει από το νερό στα βαθουλώματα. Όταν τον ρώτησα, γιατί; «Για να μπορούν να πίνουν τα πουλιά», μου είπε.

Από το περιοδικό του Λυκείου μακαρίου Γ΄,
Λάρνακα, «Μαθητικός Λόγος», 1980-81

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, μία σοβαρή ασθένεια που επισκεπτεται ΟΛΕΣ τις ηλικίες.


Για την κατάθλιψη (Κ. Γανωτής)
Η ευθυμία που δείχνουν οι σημερινοί άνθρωποι είναι διανοητικά επιτηδευμένη. Έχουν πεισθεί οι άνθρωποι από την ψυχολογική προπαγάνδα ότι χαρά είναι η επιδερμική ηδονή, η ικανοποίηση των σαρκικών επιθυμιών και, όταν βρίσκονται αυτές οι προϋποθέσεις, «πείθονται» ότι είναι ευτυχισμένοι, χαρούμενοι. Κι επειδή έχουν ασυνείδητα την ειδοποίηση της ανεπάρκειας αυτής της ευτυχίας, βάζουν ένταση μεγάλη για να καλύψουν το αίσθημα αυτό και τότε φαίνονται πολύ ψυχαγωγούμενοι, πολύ κεφάτοι.

Αυτά βέβαια μας τα δείχνει η παρατήρηση, αλλά έχομε και πολλούς τρόπους να την επιβεβαιώσομε αυτή την παρατήρηση. Ο σημερινός άνθρωπος στη μεγάλη πλειοψηφία βρίσκεται σε διαρκή αγανάκτηση για τα εμπόδια της ευτυχίας του και για τους εχθρούς του. Βλέπομε να φτάνουν οι άνθρωποι στα δικαστήρια και να δικάζονται για διάφορες αδικίες μικρές και μεγάλες, σε ποσοστά πολύ μεγαλύτερα από παλαιότερες εποχές. Αυτή η ανικανότητα συνδιαλλαγής είναι μια από τις ενδείξεις της πλήξης, που κυριαρχεί στα συναισθήματα του σημερινού ανθρώπου, που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τίποτε και με κανένα. Βλέπομε ότι ο σημερινός άνθρωπος δεν αναπαύεται με καμμιά ευχαρίστηση και πολύ γρήγορα χάνει την ευχαρίστησή του και ζητάει αλλαγές. Ακόμα και στο γάμο χάνει πολύ σύντομα την ευχαρίστησή του από το πρόσωπο του/της συζύγου κι έτσι έχομε τα πολλά διαζύγια, τις διαστάσεις, τους οικογενειακούς καυγάδες, ειδικά τις συγκρούσεις και τους διαπληκτισμούς με τα κληρονομικά. Σχεδόν κανείς δεν θυσιάζει το παραμικρό, για να διατηρήσει τη γλυκιά σχέση με τ’ αδέρφια του.

Μπορείτε να φαντασθείτε το πρόσωπο ενός τέτοιου ανθρώπου γελαστό; Προτιμάει την πίκρα και το μίσος ακόμη προκειμένου να κερδίσει ένα μικρό κομματάκι αμφισβητούμενης γης. Και η πλήξη ύστερα μονιμοποιείται στην ψυχή του. Βλέπετε, όλη η παγκόσμια ιστορία κυριαρχείται από την ιδέα της δικαιοσύνης· όλη η θεολογία των προ Χριστού λαών, και του Ισραήλ ακόμα, και όλη η θεολογία, η ψυχολογία και η κοινωνιολογία μαζί με την πολιτική των χωρίς Χριστό λαών και ατόμων ρυθμίζεται από την δικαιοσύνη. Όλοι την επικαλούνται, όσο κι αν όλοι δυστυχούν απ’ αυτήν, νικητές και νικημένοι. Άλλο βέβαια πράγμα η επιβολή της δικαιοσύνης και άλλο η ταπεινή αποδοχή της. Όποιος αποδέχεται τη δικαιοσύνη με υπομονή κι ευχαριστία, έστω κι αν είναι σε βάρος του, αυτός βγαίνει απ’ τα πλαίσια της δικαιοσύνης, είναι ίσος μ’ αυτόν, που παραιτείται από την δικαιοσύνη.

Συνήθως οι άνθρωποι έχουν διαφορές δικαιοσύνης με την ψυχή τους. Η συνείδησή τους είναι φορτωμένη με ενοχές ανεξομολόγητες. Ενώ υποφέρουν από τις ενοχές, δεν θέλουν ν’ απαλλαγούν απ’ αυτές. Υπάρχει μια γλύκα της κόλασης στις ενοχές· είναι αυτό η κλασσική απάτη του δαίμονα. Ακόμα και τις σαρκικές ηδονές τις θέλουν πολλοί αναμιγμένες με τις ενοχές. Κοιτάξτε όλα τα πρόσωπα των κινηματογραφικών έργων της μικρής και της μεγάλης οθόνης, καθώς και όλων των κοσμικών περιοδικών. Όλα είναι καταθλιμμένα αλλά όχι λυπημένα, κρατούν σκληρά κολλημένη επάνω τους τη σκοτεινή όψη και όταν ακόμα γελούν!

Η κατάθλιψη ξαπλώθηκε στην εποχή μας και στον πολύ λαό και στους απλούς πολίτες, γιατί η ευημερία σε συνδυασμό με τις πολλές πληροφορίες ανεβάζει την αλαζονεία και των φτωχών ανθρώπων. Η διαφήμιση των αγαθών και το «δημοκρατικό» καλόπιασμα με τη συνεχή αναφορά των δικαιωμάτων ξετσιπώνει το λαό και τους κάνει να νιώθουν και να φέρνονται σαν άρχοντες. Έτσι φορούν και οι λαϊκοί άνθρωποι το μολυβένιο προσωπείο των αστών, που κρίνουν, επικρίνουν και βλαστημούν αυτούς που επηρεάζουν τη μοίρα μας, δηλαδή την υλική μας ευημερία.

Όσοι έχομε δει τον πίνακα του Γκρέκο «Ο μεγάλος Ιεροεξεταστής», θα έχομε πάρει μια επαρκή γεύση της κατάθλιψης που γεννιέται από την ηθική και τη θρησκεία, ή καλύτερα από την ηθική της θρησκείας. Ο μεγάλος Ιεροεξεταστής εκφράζει το πρόσωπο του ανθρώπου, που ενοχοποιεί όλους όσοι δεν είναι τέλειοι στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο Θεό. Κι επειδή βέβαια δεν βρέθηκε ως τώρα κανένας τέλειος, ο Ιεροεξεταστής είναι το πρόσωπο της κόλασης για όλους και για όλα. Και μέσα στο παραλήρημα της δικαιοκρισίας ο χαρακτηριστικός αυτός εκπρόσωπος της Δυτικής Χριστιανοσύνης ξεχνάει ότι είναι κι αυτός αμαρτωλός, ξεχνάει την αγάπη του Θεού και την μετάνοια. Το πρόσωπό του δείχνει την αποκρουστική κόλαση. Ένας Ορθόδοξος ζωγράφος σαν τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο χάρισε στον κόσμο ένα πειστικό και αληθινό ορισμό της Δυτικής Θεολογίας.

Η κατάθλιψη είναι αποτέλεσμα του πολιτισμού. Ο πολιτισμός είναι η παγκόσμια επιχείρηση αποκατάστασης του χαμένου κύρους του ανθρώπου ύστερ’ από την απώλεια του Παραδείσου. Βέβαια η σκληρή ζωή με τα αγκάθια και τα τριβόλια, με τον ιδρώτα του προσώπου, με τους πόνους της γέννας κτλ. απαιτούσε μια προσπάθεια του ανθρώπου να ανακουφίσει το κορμί του και την ψυχή του μέσα στην έρημο της εξορίας του. Άλλωστε γι’ αυτό εφοδίασε ο Θεός τους Πρωτοπλάστους με φύλλα συκής και με δερμάτινους χιτώνες. Από τη σχετική βελτίωση όμως μέχρι το παραλήρημα του θριάμβου του ανθρώπου, που ένιωσε κάποια στιγμή πως έφτιαξε το δικό του Παράδεισο, υπάρχει η απόσταση, που μέσα σ’ αυτήν γεννιέται η κατάθλιψη.

Στις μέρες μας η κατάθλιψη, ενώ δεν ομολογείται και μάλλον κρύβεται πίσω από τις διαφημίσεις και τους λόγους των πολιτικών, ανιχνεύεται εύκολα και μάλιστα συνειδητοποιημένη και αυτοεξομολογούμενη. Πόσο προδίδεται από τα παραισθησιογόνα, που είναι τόσο απαραίτητα, μα πάρα πολύ απαραίτητα! Αν πάρομε υπ’ όψιν μας και τη νικοτίνη και τα οινοπνευματώδη, ίσως φτάνομε στην υψηλότερη δαπάνη εισοδήματος. Αν διαπιστώσομε ότι ο κόσμος δαπανά για τα παραισθησιογόνα περισσότερο μέρος του εισοδήματός του απ’ όσα δαπανά για την τροφή του, τότε θα εκτιμήσομε την πλήξη σαν πρώτο κίνητρο εργασίας γενικά των ανθρώπων!
Και δεν είναι μόνο τα παραισθησιογόνα που προδίδουν την πλήξη. Είναι οι θορυβώδεις διασκεδάσεις, είναι οι διαστροφές, ομοφυλοφιλίες, παιδεραστίες και άλλες «φιλίες» που δεν λέγονται, είναι η συσσώρευση πλούτου, είναι το χόμπυ, είναι η μόδα, η εξουσιολαγνεία και άλλα ακόμη, που δείχνουν ένα πρόσωπο του σύγχρονου ανθρώπου αγέλαστου, αγχωμένου μέχρι την τελευταία του πνοή, διαρκώς ανήσυχου, φοβισμένου και επιθετικού.

Αν φέρομε στο νου μας το πρόσωπο ενός φιλότιμου και υγιούς χριστιανού, θα εντυπωσιαστούμε πρώτ’ απ’ όλα από το πόσα πράγματα δεν χρειάζεται. Ένα κελλί φυλακής συνήθως είναι πλουσιότερο απ’ το κελλί ενός ασκητή, που το φτιάχνει συχνά μόνος του και μπαίνει μέσα με αγαλλίαση. Και ένα σπίτι αστού (λαϊκού) χριστιανού στερείται πολλά και ακριβά πράγματα, χωρίς ο νοικοκύρης του να αισθάνεται καμμιά στέρηση. Τα αγαθά που στερούμαστε σε εποχές κρίσης και αγανακτούμε γι’ αυτό είναι αυτά, που ένας σωστός χριστιανός θα τα χαρακτήριζε περιττά ή σχεδόν περιττά. Κι όμως γι’ αυτά τα σχεδόν περιττά αναστατώνονται οι δρόμοι από τις συντεχνίες, αυτοκτονούν άνθρωποι, περιφέρονται βαρύθυμοι άνθρωποι στους δρόμους, χωρίζουν αντρόγυνα, μισούνται αδέρφια μεταξύ τους!…

Αν ο χριστιανός φυλάξει την πίστη του, διατηρήσει την προσευχή του, τηρήσει τις νηστείες του και την απλότητά του, τότε θα μπορεί να έχει ιλαρό πρόσωπο και να δοξάζει το Θεό για την επάρκεια των αγαθών του, θα μπορεί να ψάλλει χαρούμενος και παρηγορημένος μέρα και νύχτα και να παρηγορεί και άλλους, που θα τρέχουν κοντά του.
Η πλήξη θα πετάξει σαν ένα αρπακτικό που πήγε να καθήσει επάνω του, για να τον φάει, και έφυγε σκιαγμένο από μια δύναμη μεγάλη. Ο Περικλής στον Επιτάφιό του λέει ότι οι πλούσιοι Αθηναίοι έχουν ωραία σπίτια, κατασκευές γενικότερα «ων καθ’ ημέραν η τέρψις το λυπηρόν εκπλήσσει». Μ’ αυτά τα λόγια του ομολογεί ότι στις καρδιές των μεγαλοδύναμων εξουσιαστών υπήρχε «το λυπηρόν» που κάθονταν επάνω τους σαν αρπαχτικό, και με τα ωραία σπίτια τους το «σκιάζανε» να φύγει κάθε μέρα. Και κάθε μέρα βέβαια ξαναγύριζε.

Εμείς αυτή την πλήξη τη διώχνομε κάθε στιγμή με το «Κύριε ελέησον» και «την χαράν ημών ουδείς αίρει αφ’ ημών».

(Πηγή: koinoniaorthodoxias.org)

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Μια σπάνια εικόνα της Παναγίας


Η εικόνα βρίσκεται στη Ρωσία στον Καθεδρικό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Spasopreobrajensκ) της πόλης Ρίμπινσκ, κυβερνείο του Γιάροσλαβ.
Η εμφάνιση αυτής της εικόνας οφείλεται στην πίστη των Ορθοδόξων ότι η Παναγία μεσιτεύει στον Κύριο για να δωρίσει στους ανθρώπους πνευματικές και σωματικές ευεργεσίες, μεταξύ των οποίων και ο φωτισμός του νου και της καρδιάς από τη θεϊκή αλήθεια.
Οι άνθρωποι προσεύχονται σ’ αυτή την εικόνα για να φωτίσει το μυαλό των μαθητών και για καλή πρόοδο.
Οι γονείς που διαπιστώνουν ότι τα παιδιά τους δυσκολεύονται να καταλάβουν τα μαθήματά τους τρέχουν σ’ αυτήν την εικόνα για να προσευχηθούν, στην Παναγία και στο Σωτήρα-Χριστό, να τους φωτίσει το νου και να προοδεύσουν.
 
Περιγραφή της εικόνας
Η Παναγία και ο Χριστός είναι αγιογραφημένοι όρθιοι, έχοντας τα σώματά τους τυλιγμένα σ’ ένα μανδύα, έχοντας ως φόντο τον έναστρο ουρανό. Τα κεφάλια τους, τα οποία έχουν χρυσές κορώνες, βγαίνουν από την κορυφή ενός κωνοειδούς κορμού, ο οποίος απεικονίζεται ως μανδύας.
Το βρέφος Ιησούς ευλογεί με το δεξί χέρι. Δεξιά και αριστερά βρίσκονται δύο άγγελοι όρθιοι και δύο γονατιστοί στα σύννεφα και οι οποίοι κρατούν ένα αναμμένο κερί.
Στο πάνω μέρος είναι αγιογραφημένα τρία Χερουβείμ και στο κάτω μέρος ένα Χερουβείμ με ανοικτά φτερά.
ΠΗΓΗ: https://antexoume.wordpress.com/