Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

Η περίοδος της Μ.Σαρακοστής και το νόημά της

                                                    ΠΗΓΗ: http://synodoiporia.blogspot.gr/


Όλο το νόημα της Μ. Σαρακοστής σχετίζεται με την επιστροφή του ανθρώπου στο Θεό, με την υπακοή και την ταπείνωση, την αντιστροφή με τη χάρη του Θεού της πορείας εκείνης που μας αποξένωσε απ’ Αυτόν.

Η ευαγγελική διήγηση της Κυριακής της Τυρινής στέκεται σε τρείς πτυχές αυτής της επιστροφής.
1. Η πρώτη αφορά τη συγχώρηση των άλλων εκ μέρους μας ως προϋπόθεση της συγχώρησής μας από τον Θεό. Και η αξίωση αυτή παρουσιάζεται με τρόπο κατηγορηματικό: Εάν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, θα συγχωρήσει και σε σας τα δικά σας ο Θεός. Μας προσφέρεται ένας πνευματικός νόμος, απόλυτος και καλούμαστε να προσαρμοσθούμε σ’αυτόν. Να τον υπακούσουμε.
2. Η δεύτερη πτυχή σχετίζεται με την αποφυγή της υποκρισίας που μας κάνει να τηρούμε τις εντολές του Θεού με στόχο να γινόμαστε αρεστοί από τους ανθρώπους. Κι εδώ ο Χριστός είναι κατηγορηματικός: Όσοι ενεργούν μ’ αυτόν τον τρόπο θ’ αμειφθούν σ’ αυτόν τον κόσμο από τους ανθρώπους. Δεν έχουν να περιμένουν καμία αμειβή από τον Θεό.
3. Η Τρίτη έχει σχέση με τον θησαυρισμό. Ο Χριστός λέει πως υπάρχει κάποιος θησαυρός, κάποια ανταμοιβή, για την οποία μπορούμε να παλέψουμε. Ο θησαυρός όμως δεν είναι γήινος, αλλά ουράνιος και βρίσκεται εκεί «όπου ούτε σκόρος, ούτε σαπίλα τον αφανίζει και όπου οι κλέπτες δεν μπορούν να τον κλέψουν».
Πού βρίσκεται αυτός ο θησαυρός και σε τί συνίσταται;
Ο θησαυρός αυτός δεν βρίσκεται έξω από μας, κάπου στα σύννεφα, αλλά είναι κάτι μέσα μας. Και ο θησαυρός με την «εν κρυπτώ τήρηση των εντολών» μάς θυμίζει το λόγο του Χριστού που παρομοιάζει τη Β. τ. Θ. με θησαυρό κρυμμένο στον «αγρό που βρήκε ο άνθρωπος και τον έκρυψε και από τη χαρά του τον αγόρασε, πουλώντας όλα τα υπάρχοντά του».
Ο θησαυρός αυτός είναι το Πνεύμα που ενοικεί στον καθένα μας και ο αγρός αυτός είναι ο εαυτός μας και συνεπώς πρέπει να πουλήσουμε ό, τι έχουμε, δηλ. να ξεγυμνώσουμε τον εαυτό μας απ’ ό, ότι μας δένει με τον κόσμο, γιατί ο θησαυρός αυτός δεν πρόκειται να γίνει δικός μας, δηλ. δεν θ’ αποκτήσουμε το Άγιον Πνεύμα.
Κατά συνέπεια το ευαγγέλιο της Τυρινής φανερώνει πως η περίοδος της Μ. Σαρακοστής έχει ως στόχο την προσωπική μας αύξηση μέσα από τη συγχώρηση των άλλων εκ μέρους μας, μέσα από τη νηστεία και τον αγώνα εναντίον της υποκρισίας. Σ’ αυτά πρέπει να προστεθεί όσα αναφέρει το ευαγγέλιο: Προσευχή, ελεημοσύνη μοίρασμα των υλικών αγαθών με τους άλλους που μας δίνει ο Θεός ως ευλογία.
Όλα αυτά είναι στοιχεία της Μ. Σαρακοστής και της προετοιμασίας μας για το Πάσχα. Ο Χριστός ξεκαθίζει πως μέσα απ’ αυτά ο στόχος είναι να αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα, γιατί χωρίς αυτό δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε την αντιστροφή της πορείας του εξόριστου από τον παράδεισο Αδάμ.
Χωρίς αυτό δεν άρουμε να ελπίζουμε στο χαρακτηριστικό γνώρισμα των μαθητών του Χριστού και δεν θα ακούσουμε να μας αποκαλεί φίλους.
Ο στόχος είναι εφικτός. Χρειάζεται τόλμη και αποφασιστικότητα.

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

"ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ": ΧΕΡΙ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΕ ΠΥΡΟΠΑΘΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. (φωτογραφίες)

Προ ημερών, στην περιοχή της Νεαπόλεως του Δήμου Βόλου, κάηκε μια ξύλινη κατοικία, όπου συγκατοικούσαν δύο οικογένειες Ελλήνων τσιγγάνων.  Φύλαξε ο Θεός και δεν υπήρξαν θύματα κατά την εξέλιξη της μεγάλης πυρκαγιάς. Κάηκαν όλα μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας. Ολόκληρη η... περιουσία τους έγινε στάχτη. Το Δ.Σ. του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ" απεφάσισε να προσφέρει άμεση βοήθεια και σ' αυτή την οικογένεια. 


Σήμερα το μεσημέρι (27/02), δύο μέλη του Δ.Σ. του "Ε" - ο π. Θεόδωρος Μπατάκας,  και ο κ. Λάμπρος Γιωτόπουλος - πραγματοποίησαν επίσκεψη στο χώρο που έγινε η πυρκαγιά, συζήτησαν με τα μέλη της οικογένειας και διαπίστωσαν "με τα ίδια τους τα μάτια" την μεγάλη καταστροφή που επέφερε η πυρκαγιά, αλλά και τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν σ΄ολόκληρη εκείνη την περιοχή, όπου διαμένουν πολλές οικογένειες Ρομά. Οι κάτοικοι τη περιοχής υποδέχτηκαν με ευγένεια τους δύο επισκέπτες - που διένειμαν δώρα στα τσιγγανόπουλα - και τους εξέθεσαν τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ως οικογενειάρχες.... 

Η "ΔΙΑΚΟΝΙΑ" και το Κέντρο Διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας (ΚΕ.Δ.Α.Β.) της Ι.Μ. Δημητριά-δος, παραρτήματα του "Ε", άμεσα κινητοποιήθηκαν, προσφέροντας υλική και ηθική βοήθεια στους πυροπαθείς συμπολίτες μας. Τους προσέφεραν: κλινοσκεπάσματα, ενδύματα, υποδήματα, κρεβάτι, πιάτα, ποτήρια κ.α. είδη κουζίνας και μια ικανή ποσότητα ξύλινων δοκών (αξίας 300,00 Ε), για να στηθεί και πάλι το σπιτικό τους. Βεβαίως, με την προσφορά αυτή του "Ε", δεν καλύφθηκαν όλες οι ανάγκες της οικογένειας αυτής. Θα πρέπει να τρέξουν σε βοήθεια κι άλλοι φορείς, για να ολοκληρωθούν οι εργασίες για την νέα κατοικίας, δεδομένου πως ο χειμώνας συνεχίζεται. 


Ο καταυλισμός των τσιγγάνων ευρίσκεται σε αθλία κατάσταση και από άποψη υποδομών 

Σ' αυτό το σημείο υπήρχε ένα ολόκληρο νοικοκυριό που φιλοξενούσε 8 πρόσωπα!!!

Τα μικρά τσιγγανόπουλα εμπρός στα αποκαΐδια που άφησε η φωτιά!!! 

Κι αυτά τα παιδιά είναι πλάσματα του Θεού και, μάλιστα, Ελληνόπουλα και
έχουν τα ίδια δικαιώματα που έχουν ΟΛΑ τα παιδιά του κόσμου. 

Αυτά έμειναν  από την ... περιουσία των δύο οικογενειών!!!

ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ, 
ΓΙΑ ΝΑ ΕΛΘΕΙ  ΚΑΙ ΠΑΛΙ  ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΩΝ ΑΝΑΞΙΟΠΑΘΟΥΝΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ.

Ο ΤΡΙΣΑΓΙΟΣ ΥΜΝΟΣ (Ομιλία του π. Θεοδώρου στη Σχολή Γονέων Αγ. Νικολάου Βόλου (26/02 )


Στη συνέχεια των εβδομαδιαίων μαθημάτων της Ενοριακής Σχολής Γονέων του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου, ο π. Θεόδωρος Μπατάκας, Εφημέριος του Ναού και Υπεύθυνος της Σχολής, αναλύει τον τρισάγιο ύμνο ("ΑΓΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ...") και την υπέροχη ευχή που αναπέμπει ο Λειτουργός κατά την ώρα που ψάλλεται ο ύμνος αυτός. 

Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

Λαμπρή η Κυριακή της Ορθοδοξίας στον Βόλο


Δημητριάδος Ιγνάτιος: «Η πορεία της Ορθοδοξίας σήμερα είναι σταυρική»

Με την δέουσα ιεροπρέπεια εορτάστηκε σήμερα στον Βόλο η Κυριακή της Ορθοδοξίας, κατά την οποία τιμάται ο θρίαμβος της Ορθόδοξης πίστης κατά των αιρετικών και η αποκατάσταση των ιερών Εικόνων, ύστερα από την μακρά περίοδο της Εικονομαχίας.
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, λειτούργησε στονΜητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Βόλου, παρουσία εκπροσώπων των Αρχών και πλήθους ευσεβών Χριστιανών.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον αγώνα των Αγίων Πατέρων για την διαμόρφωση της Ορθόδοξης Θεολογίας γύρω από την τιμή των ιερών Εικόνων, η οποία, ουσιαστικά, αναδεικνύει τόσο την Χριστολογία, όσο και την Χριστιανική ανθρωπολογία. Ο κ. Ιγνάτιος παρατήρησε ότι «η σημερινή ημέρα μας καλεί να γίνουμε μέτοχοι τριών γεγονότων: Καταρχήν, να γνωρίσουμε τον Χριστό ως τον προσωπικό μας Σωτήρα και Λυτρωτή και να καταστήσουμε την πίστη μας ακλόνητη στην Ανάστασή Του, που σημαίνει και την δική μας ανάσταση. Επίσης, καλούμαστε να γνωρίσουμε τί είναι πραγματικά η Ορθοδοξία. Είναι αυτή που διασώζει την αλήθεια του Χριστού στον κόσμο, αυθεντική, Πατερική, Συνοδική και Παραδοσιακή. Αυτή η αλήθεια διασώζεται μέσα στην Εκκλησία, που συγκροτείται γύρω από την  Αγία Τράπεζα, όπου συνυπάρχουμε Κλήρος και λαός. Το τρίτο είναι ότι στο πρόσωπο του Χριστού, που αποτυπώνεται στις ιερές Εικόνες, διασώζεται το ανθρώπινο πρόσωπο, ως ανεκτίμητη και μοναδική αξία, άρα ζωντανή εικόνα του Θεού. Στην εποχή μας, όμως, ο άνθρωπος υποτιμάται, ως πρόσωπο, γίνεται μετρήσιμο μέγεθος σε στατιστικές. Η Εκκλησία διασώζει την αξία του προσώπου, κυρίως στην εποχή μας…».
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην σταυρική πορεία της σύγχρονης Ορθοδοξίας: «Παραμένουμε ενωμένοι στην πίστη και στο δόγμα και αγωνιζόμαστε να μαρτυρήσουμε αυτήν την πίστη σε όλο τον κόσμο, γιατί εμείς κατέχουμε την αλήθεια και δεν φοβόμαστε τον διάλογο. Η εποχή είναι κρίσιμη για την εσωτερική μας ενότητα. Για αυτήν γίνεται η προσευχή μας, αλλά αυτή είναι και η αγωνία μας. Σήμερα εμφανίζονται τάσεις άκρατου εθνικισμού και οι Ορθόδοξες Εκκλησίες τείνουν να εμπλακούν στις γεωπολιτικές εξελίξεις, με τραγικά αποτελέσματα. Κάποιοι θέλουν να κάνουν εργαλείο πολιτικής την Ορθόδοξη Εκκλησία και πίστη, για να διασφαλίσουν συμφέροντα. Αλίμονο! Έτσι η Εκκλησία γίνεται υποχείριο πολιτικών αποφάσεων και δεν μπορεί να κρατήσει την αυθεντικότητά της. Όποτε η Εκκλησία ταυτίστηκε με πολιτεύματα και πολιτικές καταστάσεις, έχασε την αλήθεια και μείωσε το κύρος της. Τούτες τις μέρες διαδραματίζονται, δυστυχώς, γεγονότα, που θέτουν σε κίνδυνο την ενότητα της Ορθοδοξίας και θα είμαστε αναπολόγητοι, εάν συμβάλλουμε σ΄ αυτό το κακό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Γι’ αυτό, χρειάζεται προσευχή και προσοχή. Πρέπει να διαφυλάξουμε την ενότητα της Εκκλησίας στο δόγμα και την Συνοδικότητά της και να εργαζόμαστε για την διαφύλαξη του ανθρωπίνου προσώπου. Αυτή είναι η ευθύνη όλων μας».
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας πραγματοποιήθηκε η λιτάνευση των ιερών Εικόνων εντός του Ναού και η ανάγνωση του Συνοδικού της Ορθοδοξίας.

Εκ του Γραφείου Τύπου

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Κυριακή της Ορθοδοξίας- 25 Φεβρουαρίου 2018: Τι γιορτάζουμε

\

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας είναι μια ξεχωριστή, διότι παρά το κατανυκτικό κλίμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, εορτάζει λαμπρά η Ορθοδοξία.

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας εορτάζουμε την ανάμνηση του κορυφαίου γεγονότος της εκκλησιαστικής μας ιστορίας, της αναστηλώσεως των ιερών εικόνων, το οποίο επισυνέβη το 843 μ.Χ. στο Βυζάντιο, χάρις στην αποφασιστική συμβολή της βασιλίσσης και μετέπειτα αγίας Θεοδώρας, συζύγου του αυτοκράτορα Θεοφίλου (840 – 843 μ.Χ.).
Αναφερόμαστε στη μεγάλη εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε κυριολεκτικά την Εκκλησία μας για περισσότερα από εκατό χρόνια.
Το 726 μ.Χ. ο αυτοκράτωρ Λέων ο Γ’ ο Ίσαυρος (717 – 741 μ.Χ.) αποφάσισε να επιφέρει στο κράτος ριζικές μεταρρυθμίσεις. Μια από αυτές ήταν η απαγόρευση προσκύνησης των ιερών εικόνων, επειδή, παίρνοντας αφορμή από ορισμένα ακραία φαινόμενα εικονολατρίας, πίστευε πως η χριστιανική πίστη παρέκλινε στην ειδωλολατρία. Στην ουσία όμως εξέφραζε δικές του ανεικονικές απόψεις, οι οποίες ήταν βαθύτατα επηρεασμένες από την ανεικονική ιουδαϊκή και ισλαμική πίστη.
Η αναταραχή ήταν αφάνταστη. Η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε δύο φοβερά αντιμαχόμενες ομάδες, τους εικονομάχους και τους εικονολάτρες. Οι διώξεις φοβερές. Μεγάλες πατερικές μορφές ανάλαβαν να υπερασπίσουν την ορθόδοξη πίστη. Στα 787 μ.Χ. συγκλήθηκε η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία διατύπωσε με ακρίβεια την οφειλόμενη τιμή στις ιερές εικόνες. Σε αυτή επίσης διευκρινίστηκαν και άλλα δυσνόητα σημεία της χριστιανικής πίστεως, έτσι ώστε να έχουμε πλήρη αποκρυστάλλωση του ορθοδόξου δόγματος και να ομιλούμε για θρίαμβο της Ορθοδοξίας μας.
Η εικόνα στην Ορθοδοξία μας δεν αποτελεί αντικείμενο λατρείας, αλλά λειτουργεί αποκλειστικά ως μέσον τιμής του εικονιζόμενου προσώπου. Ακόμα και ο Χριστός μπορεί να εικονισθεί, διότι έγινε άνθρωπος. Μάλιστα όποιος αρνείται τον εικονισμό του Χριστού αρνείται ουσιαστικά την ανθρώπινη φύση Του! Οι μεγάλοι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας, που αναδείχθηκαν μέσα από τη λαίλαπα της εικονομαχίας, διατύπωσαν το ορθόδοξο δόγμα με προσοχή και ευλάβεια.
Η προσκύνηση της ιερής εικόνας του Χριστού και των άλλων ιερών προσώπων του Χριστιανισμού δεν είναι ειδωλολατρία, όπως κατηγορούνταν από τους εικονομάχους, διότι η τιμή δεν απευθύνεται στην ύλη, αλλά στο εικονιζόμενο πρόσωπο, καθότι «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει» (Μ.Βασίλειος P . G . 32,149) και «Προσκυνούμεν δε ταις εικόσιν ου τη ύλη προσφέροντες την προσκύνησιν, αλλά δι΄αυτών τοις εν αυταίς εικονιζομένοις» (Ι. Δαμασκ. P . G .94 1356). Η ευλογία και η χάρη που λαμβάνει ο πιστός από την προσκύνηση των ιερών εικόνων δίνεται από το ζωντανό ιερό πρόσωπο και όχι από την ύλη της εικόνας.
Η εικόνα έχει τεράστια ποιμαντική χρησιμότητα. Μια εικόνα, σύμφωνα με γλωσσική έκφραση, αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις. Αυτό σημαίνει ότι μέσω της εκκλησιαστικής εικονογραφίας οι πιστοί βοηθούνται να αναχθούν στις υψηλές πνευματικές θεωρίες και στο θείον.
Βεβαίως η ηρεμία δεν αποκαταστάθηκε, διότι εξακολουθούσαν να βασιλεύουν εικονομάχοι αυτοκράτορες. Στα 843 η ευσεβής αυτοκράτειρα Θεοδώρα, επίτροπος του ανήλικου γιου της Μιχαήλ του Γ΄, έθεσε τέρμα στην εικονομαχική έριδα και συνετέλεσε στο θρίαμβο της Ορθοδοξίας.
Οι Πατέρες όρισαν να εορτάζεται ο θρίαμβος του ορθοδόξου δόγματος την πρώτη Κυριακή των Νηστειών για να δείξει στους πιστούς πως ο πνευματικός μας αγώνας θα πρέπει να συνδυάζεται με την ορθή πίστη για να είναι πραγματικά αποτελεσματικός. Νηστεία και ασκητική ζωή έχουν και άλλες αιρέσεις ή θρησκείες, και μάλιστα με πολύ αυστηρότερους κανόνες άσκησης. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να σωθούν και να ενωθούν με το Θεό. Η σωτηρία είναι συνώνυμη με την αλήθεια, αντίθετα η πλάνη και το ψεύδος οδηγούν σε αδιέξοδα και εν τέλει στην απώλεια.
https://www.vimaorthodoxias.gr/

Λέγε την Ευχή .....

Ακούστε αυτό το μοναχικό ψαλτοτράγουδο και μείνετε στα λόγια του. 
Πρόκειται για μια σπουδαία πατερική διδασκαλία για το πως μπορεί ο χριστιανός 
να την κάνει κτήμα του, αλλά και πόσο σπουδαία είναι για τη ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ.
Με αγάπη από τον π. Υάκινθο

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΒΕΛΕΣΤΙΝΟΥ "ΕΝΟΔΙΑ" ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟΝ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ"!!!

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση και χαρά, το Δ.Σ. του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ" δέχτηκε για τρίτη συνεχή χρονιά την έμπρακτη αγάπη των μελών του Συλλόγου Νεολαίας Βελεστίνου "ΕΝΟΔΙΑ". Πρόκειται για την προσφορά μιας ποσότητας τροφίμων και ειδών ατομικής καθαριότητος, που συγκεντρώθηκαν από τους συμμετέχοντας στο παιχνίδι  του "Κρυμμένου Θησαυρού", που διενεργήθηκε την Κυριακή της Αποκριάς στο Βελεστίνο Μαγνησίας. Η δωρεά αυτή προφέρει ένα μεγάλο μήνυμα αλληλεγγύης προς την κοινωνία και, ταυτόχρονα, στηρίζει τις δεκάδες άπορες οικογένειες που βοηθά σε μηνιαία βάση ο "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ". Θερμά συγχαρητήρια και ευχαριστίες από το Δ.Σ. του "Ε" προς όλα τα μέλη του Συλλόγου "ΕΝΟΔΙΑ" για την ευγενική τους χειρονομία.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ" ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΑΡΙΘΜΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

"Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ", συνεχίζοντας την έντονη δραστηριότητά του, και εκτός του Νομού Μαγνησίας, πραγματοποίησε σήμερα το πρωί (23/02) μια ακόμη ανθρωπιστική αποστολή. Δύο εθελοντές - συνεργάτες του ΚΈΝΤΡΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΙΤΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ (ΚΕ.Δ.Α.Β.) της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού - Παράρτημα του "Ε" - ταξίδευσαν μέχρι την πόλη των Τρικάλων για να παραδώσουν στην πολυάριθμη φυλακή εκείνης της περιοχής μια μεγάλη ποσότητα ανθρωπιστικού υλικού. Η Κοινωνική Υπηρεσία της φυλακής Τρικάλων, υποδέχτηκε τους εκπροσώπους του Συλλόγου, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της προς την Τοπική μας Εκκλησία και παρέλαβε όλο το υλικό (κουβέρτες, σεντόνια, μαξιλαροθήκες, ενδύματα κ.α.) με σκοπό να καλύψει τις ανάγκες των εκατοντάδων απόρων φυλακισμένων.

Εν μέσω κρίσης, ο "Ε" αξιοποιεί πλήρως τις προσφορές των συμπολιτών μας και αφού ικανοποιήσει τις ανάγκες των ανθρώπων της περιοχής μας, επεκτείνει τη δράση του σ' ολόκληρη την Ελλάδα για να στηρίξει κάθε άπορο κρατούμενο που βρίσκεται σε πλήρη ένδεια. Δυστυχώς, οι φυλακές στενάζουν από την ανέχεια και την εγκατάλειψη.  Παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειες των αρμοδίων τοπικών υπηρεσιακών παραγόντων, το γκρίζο σκηνικό των χώρων κράτησης δεν αλλάζει. Ευτυχώς, που τους θυμάται και τους συμπαρίσταται η Εκκλησία με τους εθελοντές της για να καλύψει τα μεγάλα κενά που αφήνει η αδυναμία της Ελληνικής Πολιτείας. 

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Φεβρουάριος 1878. Οι απαρχές του Μακεδονικού Αγώνος

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων.
Στις 10.1.2018 η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέδωσε βαρυσήμαντη ανακοίνωση για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, η οποία έχει ως εξής:
«Εξ αφορμής της έντονης διπλωματικής κινητικότητας που υπάρχει για το θέμα των Σκοπίων, και εν συνεχεία της από 15.12.2017 Ανακοίνωσής Της περί της σχισματικής Εκκλησίας των Σκοπίων, η Δ.Ι.Σ. συμμεριζομένη την αγωνία των Ιεραρχών που διαποιμαίνουν τις Ιερές Μητροπόλεις στην περιοχή της Μακεδονίας, αλλά και του λαού, με Απόφασή Της υπενθυμίζει ότι η Εκκλησία έχει μαρτυρήσει με το λόγο και το αίμα κλήρου και λαού την ελληνικότητα της Μακεδονίας από αρχαιοτάτων χρόνων, γι’ αυτό και δεν μπορεί να αποδεχθεί την απονομή του όρου «Μακεδονία» ή παραγώγου του ως συστατικού ονόματος άλλου Κράτους, το οποίο θα έχει επιπτώσεις και στην ονομασία της σχισματικής αυτοαποκαλούμενης εκκλησίας της «Μακεδονίας». Αναμένει δε από την υπεύθυνη Ελληνική Κυβέρνηση, η οποία διαχειρίζεται το θέμα, να κατανοήσει την ανησυχία Της, που είναι και ανησυχία του οικουμενικού ελληνισμού».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία πρωταγωνίστησε σε όλους τους εθνικούς αγώνες και πολλοί κληρικοί έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία της Μακεδονίας. Πριν από τον κυρίως Μακεδονικό Αγώνα της περιόδου 1903- 1908 οι Μακεδόνες έδειξαν την αγωνιστική τους διάθεση εναντίον των σχεδίων του Πανσλαβισμού το 1878. 140 χρόνια συμπληρώνονται από εκείνη την -όχι και τόσο γνωστή- έκφραση εθνικής αυτοδιαθέσεως του Μακεδονικού Ελληνισμού. Αξίζει να θυμηθούμε εν συντομία τα γεγονότα.
Η αφορμή: Η Μακεδονία δεν μπόρεσε να ενσωματωθεί στην ελεύθερη Ελλάδα του 1830 παρά την επαναστατική ορμή των κατοίκων της. Παρέμενε υπό τουρκικό ζυγό και παράλληλα έβλεπε την Βουλγαρία να ετοιμάζεται να διαδεχθεί τους Οθωμανούς Τούρκους. Ο Ρώσος Πρέσβυς στην Κωνσταντινούπολη κόμης Ιγνάτιεφ ήθελε να προωθήσει τα σχέδια του Πανσλαβισμού, δηλαδή της ενώσεως των σλαβικών λαών υπό την ηγεσία της Ρωσίας, και είχε προκαλέσει την απόσχιση των Βουλγαρικών επαρχιών από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οι Σχισματικοί – Εξαρχικοί Μητροπολίτες καταδικάσθηκαν το 1872 με την περίφημη απόφαση των Ορθοδόξων Πατριαρχείων κατά του Εθνοφυλετισμού. Δεν καταδικάσθηκε ο πατριωτισμός και η αγάπη προς την εθνική ταυτότητα, αλλά η ίδρυση τοπικών εκκλησιαστικών καθεστώτων με εθνικιστικά κριτήρια χωρίς την έγκριση του Οικουμενικού Θρόνου. Μετά από τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877 η Ρωσία επέτυχε την υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου (19.2.1878), με την οποία η Τουρκία παραχωρούσε την αυτονομία σε μία Μεγάλη Βουλγαρία που θα περιλάμβανε την περιοχή μεταξύ Δουνάβεως και Αίμου, την Ανατολική Ρωμυλία, τη Θράκη και όλη τη Μακεδονία πλην Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης.
Η εξέγερση του Λιτοχώρου: Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Μακεδονίας είχε συνείδηση ελληνική. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήθελαν σε καμμία περίπτωση να συμπεριληφθούν στα όρια της Μεγάλης Βουλγαρίας. Τον Φεβρουάριο του 1878 οι κάτοικοι της περιοχής Βοΐου (σημερινής Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης) έστειλαν διαμαρτυρία προς τις Μεγάλες Δυνάμεις δηλώνοντας ότι η Μακεδονία είναι τόπος ελληνικός και δεν πρέπει να περιληφθεί στη νέα ηγεμονία της Βουλγαρίας.
Στις 19 Φεβρουαρίου 1878 στο Λιτόχωρο της Πιερίας σχηματίσθηκε Επαναστατική Κυβέρνηση υπό τον Ευάγγελο Κοροβάγκο και με μέλη ιερείς και λαϊκούς. Αρχηγός των ενόπλων σωμάτων ανέλαβε ο οπλαρχηγός του Ολύμπου Ευάγγελος Χοστέβας. Ο Επίσκοπος Κίτρους Νικὀλαος Λούσης κήρυξε επισήμως την επανάσταση στον Κολινδρό στις 22 Φεβρουαρίου και έγινε ο πνευματικός καθοδηγητής του Αγώνος. Στα ηγετικά στελέχη της εξεγέρσεως περιλαμβανόταν και ο ιερομόναχος της Ι. Μονής Πέτρας Νικηφόρος. Η επαναστατική κυβέρνηση απέστειλε Διακήρυξη προς τις Μεγάλες Δυνάμεις τονίζοντας ότι η Μακεδονία θα αγωνισθεί με κάθε τρόπο για την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα και προτιμά την ένοπλη εξέγερση και τη θυσία παρά την υποδούλωση.
Στις 4 Μαρτίου 1878 ο Κίτρους Νικόλαος και ο Κοροβάγκος εξέδωσαν ανακοίνωση από την Ιερά Μονή Πέτρας προς τους Έλληνες Μακεδόνες και τους καλούσαν να θυμηθούν τον Μέγα Αλέξανδρο, τους αγωνιστές του 1821 και τους θυσιασθέντες από τουρκικό μαχαίρι στην Κασσάνδρα και στη Νάουσα. Η επανάσταση τελικά κατεστάλη από τον Τουρκικό στρατό. Ένα άλλο μοναστήρι, η Μονή των Αγίων Πάντων, έγινε το κάστρο των πολιορκημένων. Έξω από τη Μονή πολλές γυναίκες χόρεψαν έναν νέο χορό του Ζαλόγγου για να μην αιχμαλωτισθούν.
Η επανάσταση στην περιοχή Κοζάνης: Ο σημερινός Νομός Κοζάνης αντιστοιχεί στην αρχαία περιοχή της Ελιμείας, από την οποία διάλεγε εκλεκτούς στρατιώτες ο Αλέξανδρος ο Μακεδών (Ελιμειώτις Φάλαγξ). Στις 18 Φεβρουαρίου 1878 η «Επαναστατική Κυβέρνησις της εν Μακεδονία επαρχίας της Ελιμείας» άναψε μία νέα εθνική και αγωνιστική φλόγα. Στο όρος Βούρινος (ή Μπούρινο), κοντά στην Κοζάνη, ο Ιωάννης Κοβεντάρος, ο Ανστάσιος Πηχεών και ο Ιωσήφ Λιάτης μαζί με τους συνεργάτες τους εξέδωσαν Διακήρυξη εν ονόματι του Έθνους. Στο κείμενο αυτό οι ηγέτες της εξεγέρσεως καταγγέλλουν τον Πανσλαβισμό και ενώπιον Θεού και ανθρώπων κηρύττουν την Ένωση των Μακεδόνων με τη Μητέρα Ελλάδα. Τούρκοι και Τουρκαλβανοί στρατιώτες άρχισαν βίαια αντίποινα στην Κοζάνη, στη Σιάτιστα και στα χωριά. Οι μάχες διήρκεσαν μέχρι το καλοκαίρι του 1878 με αποκορύφωμα τις νίκες των επαναστατών στο Πισοδέρι, στην Καστοριά και στη Φλώρινα. Μία γυναίκα από τη Σιάτιστα αναδείχθηκε σε ηρωίδα του αγώνος: Η νεαρά Περιστέρα Κριάκα.
Οι εξεγερμένοι δεν νικήθηκαν από τους Τούρκους, αλλά από τον χειμώνα του 1878-79. Πάντως στη Μεγάλη Βουλγαρία δεν εντάχθηκαν και έκαναν το μήνυμά τους να ακουστεί παντού: Οι Μακεδόνες είναι Έλληνες Ορθόδοξοι και αγωνίζονται εναντίον Τούρκων και Βουλγάρων. Το μήνυμα αυτό επαναλήφθηκε πιο δυναμικά κατά την επόμενη και πιο γνωστή φάση του Μακεδονικού Αγώνος μετά το 1903. Η προσωρινή σωτηρία των Μακεδόνων ήλθε με τη συνάντηση των Μεγάλων Δυνάμεων στο Συνέδριο του Βερολίνου της 1.6.1878, το οποίο περιόρισε κατά πολύ τα όρια της Βουλγαρικής ηγεμονίας. Η Μακεδονία παρέμεινε υπό Οθωμανικό ζυγό μέχρι την τελική απελευθέρωση, την οποία έφεραν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι του 1912-13.
Για μία ακόμη φορά οι Έλληνες Μακεδόνες έχυσαν το αίμα τους για να τιμήσουν το όνομά τους και την ιστορία τους. Ένα όνομα και μία ιστορία, την οποία δεν δέχονται ούτε σήμερα να παραχωρήσουν εν όλῳ ή εν μέρει σε τεχνητές εθνότητες που κατασκευάσθηκαν από ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο Επίσκοπος Νικόλαος Λούσης και οι ηρωικοί Μακεδόνες του 1878 ας γίνουν παράδειγμα εθνικής αξιοπρεπείας και μαχητικότητος. Η καλύτερη τιμή προς τη μνήμη τους είναι η συνεχής υπόμνηση της προσφοράς τους. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε τους αγωνιστές της πρώιμης φάσης του Μακεδονικού Αγώνος. Άλλωστε ο Μακεδονικός Αγών συνεχίζεται και σήμερα με ειρηνικά μέσα για την προστασία της Ελληνικής και Ορθόδοξης κληρονομιάς της Μακεδονικής γης.
Άρθρο στην ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Φεβρουαρίου 2018

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

"ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ": ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΣΕΝΤΟΝΙΏΝ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΕΣ

Το Δ.Σ. του Σ.Σ.Κ. Βόλου "Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ", έχει την πρόθεση να οργανώσει και στελεχώσει (με εθελόντριες γυναίκες) ένα μικρό εργαστήριο κατασκευής σεντονιών και μαξιλαροθηκών προς ενίσχυση των κρατουμένων όλων των χώρων κράτησης του Νομού Μαγνησίας. Όπως είναι ήδη γνωστόν,  ο "Ε" και οι συνεργάτες του λαμβάνουν καθημερινά έγγραφες και προφορικές παρακλήσεις των υπηρεσιακών παραγόντων των φυλακών για την αποστολή κλινοσκεπασμάτων, δεδομένου πως οι κρατούμενοι στερούνται και των πιο απλών αναγκαίων ειδών για την ανθρώπινη διαβίωσή τους μέσα στους απαράκλητους χώρους εγκλεισμού και ... αποθήκευσης ανθρώπων. 
Ο "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ", δια του ΚΕΝΤΡΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού, αποστέλλει  κατά καιρούς στους χώρους κράτησης μεγάλες ποσότητες ειδών ένδυσης, υπόδησης κ.α., αλλά τα σεντόνια, οι μαξιλαροθήκες και οι κουβέρτες που συγκεντρώνει από διάφορες προσφορές συμπολιτών μας δεν μπορούν να καλύψουν τις μεγάλες ανάγκες των φυλακισμένων. 
Για τον λόγο αυτό, αποφασίστηκε να γίνει μια προσπάθεια ίδρυσης, οργάνωσης και λειτουργίας - στον χώρο του ΣΤΑΘΜΟΥ ΠΡΩΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ "ΔΙΑΚΟΝΙΑ" - ενός μικρού εργαστηρίου για να δοθεί η δυνατότητα στο Σύλλογο να βοηθήσει ακόμη περισσότερο τους εμπερίστατους αδελφούς μας. 

Ζ Η Τ Ο Υ Ν Τ Α Ι: 
1. Μοδίστρες, για να διδάξουν ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ τις εθελόντριες του Συλλόγου.
2. Εθελόντριες, για να στελεχώσουν το εργαστήριο
3. Ραπτομηχανές και άλλα αναγκαία υλικά, για την οργάνωση του εργαστηρίου.

Δ Η Λ Ω Σ Ε Ι Σ   Σ Υ Μ Μ Ε Τ Ο Χ Η Σ
1. Στο ΚΕΝΤΡΟ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ (Κ.Καρτάλη 152, Βόλος, Τηλ. 2421030054)
2. Στο ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ (Θουκυδίδου 10, Βόλος, τηλ. 2421310021)

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

"Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ", στηρίζει και τα ΚΕΝΤΡΑ ΥΓΕΙΑΣ των Β. Σποράδων

Σήμερα το πρωί (20/10), το ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑ-ΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος - Παράρτημα του Σ.Σ.Κ. Βόλου "Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ", απέστειλε στα τρία νησιά των Βορείων Σποράδων - Σκιάθο, Σκόπελο και Αλόννησο - μια ικανή ποσότητα (5 χαρτοκιβωτίων) παραϊατρικού και ιατροφαρμα-κευτικού υλικού προς στήριξη και ενίσχυση των υπηρεσιών των τριών (3) τοπικών Κέντρων Υγείας. Την ανθρωπιστική αποστολή μετέφερε το πλοίο "ΠΡΩΤΕΥΣ" με τη ευγενική φιλοξενία και εξυπηρέτηση του καπετάν Γιώργη και των καλών συνεργατών του, τους οποίους ευχαριστούμε εκ καρδίας.  
Η Τοπική μας Εκκλησία - και δια του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ" - αξιοποιεί πλήρως όλες τις προσφορές των πιστών της και στηρίζει - εκτός των απόρων οικογενειών και μοναχικών προσώπων - και διάφορες δημόσιες υπηρεσίες του Νομού Μαγνησίας, που καλούνται να συντρέξουν τους αναξιοπαθείς συνανθρώπους μας εν μέσω κρίσεως. 

“Τὸ Μέγα Ἀπόδειπνο” Ἰωάννη Μ. Φουντούλη

Εἶναι μέσα στὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου ριζωμένο ἕνα ἀλλόκοτο πρωτόγονο συναίσθημα μπροστὰ στὸ φαινόμενο τοῦ ὕπνου. Ὁ ζωντανός, ὁ ἐργαζόμενος, ὁ σκεπτόμενος, ὁ γεμάτος δραστηριότητα ἄνθρωπος, καμπτόμενος ἀπὸ τὴν φυσιολογικὴ κόπωση, καταλαμβάνεται ἀπὸ μία ἀκατανίκητη ἀνάγκη νὰ παραδοθεῖ στὴν ἀγκάλη τοῦ ὕπνου. Οἱ αἰσθήσεις, οἱ διανοητικὲς λειτουργίες, οἱ δυνάμεις τοῦ σώματος ἀτονοῦν καὶ ὁ ζωντανὸς γίνεται σὰν νεκρός. Εἰκόνα τοῦ θανάτου ὁ ὕπνος.
Μυστήριο γιὰ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους τῶν περασμένων ἐποχῶν. Ὥρα ποὺ ἐνεδρεύουν οἱ πονηρὲς δυνάμεις τοῦ κόσμου τούτου, ὁρατὲς καὶ ἀόρατες, γιὰ νὰ κακοποιήσουν ἢ καὶ ἁπλῶς νὰ πειράξουν τὸν ἀνυπεράσπιστο ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο δὲν θὰ ὑπάρχει ἀνθρώπινο ὂν ποὺ νὰ μὴν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη, ἀφήνοντας προσωρινὰ τὸν κόσμο τῶν ζώντων γιὰ νὰ περάσει στὸ μυστήριο τῆς εἰκόνας τοῦ θανάτου, νὰ στρέψει τὸ νοῦ του στὸ Θεό του καὶ νὰ ζητήσει ἀπὸ αὐτὸν προστασία καὶ σκέπη.
Ἡ μετατροπὴ ἔγινε κατ’ ἀρχὰς στὶς μοναχικὲς ἀδελφότητες, ποὺ τὰ πάντα, καὶ ἰδίως ἡ προσευχή, ἦσαν κοινά. Ἡ κοινὴ αὐτὴ προσευχὴ γινόταν στὴν ὥρα τῆς ἰδιωτικῆς, δηλαδὴ ἀμέσως μετὰ τὸ δεῖπνο καὶ πρὶν τὸν ὕπνο. Γι’ αὐτὸ καὶ τῆς δόθηκε τὸ ὄνομα «ἀπόδειπνο» ἢ «ἀπόδειπνα» καὶ «προθύπνια».
Εἶναι δὲ ἡ ἀκολουθία τοῦ ἀποδείπνου μία πολὺ μεγάλη ἀκολουθία. Τὸ μῆκος της δὲν πρέπει νὰ μᾶς παραξενεύει. Εἶναι καθαρὰ μοναστηριακὴ καὶ γνωρίζουμε πόσο οἱ μοναχοὶ ἤθελαν νὰ παρατείνουν τὴν προσευχή τους, τόσο πού, ἂν ἦταν φυσικῶς δυνατόν, δὲν θὰ διέκοπταν ποτὲ τὴν δοξολογία τοῦ Θεοῦ.
Ἡ εἴσοδός της ὅμως στοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς καὶ ἡ χρήση της ἀπὸ τοὺς κοσμικοὺς ἱερεῖς καὶ τὸ λαὸ ὁδήγησε γρήγορα σὲ ἀδιέξοδο. Ἔτσι κατὰ τὸν ΙΔ΄ μὲ ΙΕ΄ αἰώνα ἀναγκάσθηκαν νὰ κάνουν καὶ μία ἐπιτομή της, ποὺ ὀνομάσθηκε, γιὰ νὰ διακρίνεται ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ ἐκτενῆ μορφή,«μικρὸ ἀπόδειπνο». Τὸ ἄλλο, τὸ πλῆρες καὶ παλαιό, ὀνομάσθηκε τώρα «μέγα ἀπόδειπνο».
Εἶναι κοινὸς νόμος, ὅτι τὰ νεώτερα πράγματα καὶ τὰ συντομότερα κερδίζουν γρήγορα ἔδαφος. Αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸ μικρὸ ἀπόδειπνο. Τὸ «μικρὸ» καὶ νεώτερο ἐπισκίασε τὸ παλαιὸ καὶ μεγάλο, καὶ περιόρισε τὴν τέλεσή του μόνο κατὰ τὶς νήστιμες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ποὺ λόγω τῆς ἱερότητας τῆς περιόδου αὐτῆς καὶ τῆς συντηρητικότητας τῶν ἀκολουθιῶν της, μποροῦσε νὰ βαστάσει τὸ βάρος τῆς ἐκτενοῦς ἀρχαϊκῆς ἀκολουθίας.
Ἔτσι σήμερα ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ παρακολουθήσουμε τὴν τέλεση τοῦ μεγάλου ἀποδείπνου καὶ στοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς ἀπὸ τὴν Δευτέρα ὡς τὴν Πέμπτη τῶν ἑβδομάδων τῆς μεγάλης Νηστείας, τὶς δὲ Παρασκευὲς μαζὶ μὲ τοὺς χαιρετισμοὺς τὴν ἀκολουθία τοῦ μικροῦ ἀποδείπνου. Στὶς ὑπόλοιπες ἐκτός τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡμέρες τελεῖται, κατ’ ἰδίαν στὰ σπίτια ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ εὐλαβεῖς λαϊκοὺς ἢ ἀπὸ κοινοῦ στὰ μοναστήρια, τὸ μικρὸ ἀπόδειπνο.
Τὸ θέμα τοῦ ἀποδείπνου εἶναι διπλό, ἀνάλογο πρὸς τὴν ὥρα τῆς τελέσεώς του· εὐχαριστίαδηλαδὴ κατὰ πρῶτον καὶ δοξολογία γιὰ τὴν διέλευση τῆς ἡμέρας καὶ δέηση γιὰ τὴν «ἀπρόσκοπτο» καὶ «ἐλευθέρα φαντασιῶν», κατὰ τὸν Μέγα Βασίλειο, ἀνάπαυση κατὰ τὴν ἐπερχόμενη νύκτα. Μὲ τὸ πρῶτο θέμα συμπλέκονται καὶ ἄλλα συναφῆ. Μία ἀνασκόπηση τῶν ἔργων τῆς ἡμέρας γεννᾶ ἀσφαλῶς τὴν ἀνάγκη γιὰ αἴτηση συγγνώμης γιὰ τὶς ποικίλες παραβάσεις μας, ἕνα ἔντονο συναίσθημα μετανοίας. Ἡ συναναστροφὴ μὲ τοὺς ἀδελφούς μας γέννησε ἀσφαλῶς δυσαρέσκειες καὶ ἐνδεχομένως προκάλεσε ἀντιδικίες καὶ μίση. Εἶναι καιρὸς ὅλα αὐτὰ νὰ ἐπανορθωθοῦν μὲ τὴν ἀμοιβαία συγχώρηση καὶ συνδιαλλαγή. Μὲ τὸ δεύτερο πάλι θέμα συνδέεται ἡ ὁμολογία τῆς ὀρθῆς πίστεως, γιὰ νὰ μᾶς βρεῖ ὁ θάνατος στερεὰ στερεωμένους στὴν ἀληθινὴ μαρτυρία καὶ ὁμολογία, κατὰ τοὺς Πατέρες. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ θέματα κατακλείει καὶ ἡ δέηση γιὰ τὴν ταχεία ἀπὸ τὸν ὕπνο ἐξανάσταση γιὰ νὰ μὴ σιγήσει ἐπὶ πολὺ τὸ στόμα ποὺ δοξολογεῖ τὰ «κρίματα» τοῦ Θεοῦ.
Ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας ἔτσι καὶ τὸ ἀπόδειπνο ἀποτελεῖται ἀπὸ ψαλμούς, ὕμνους καὶ εὐχές. Ὅλα ἔχουν ἐκλεγεῖ μὲ βάση τὰ πιὸ πάνω θέματα. Στὰ τρία μέρη τοῦ μεγάλου ἀποδείπνου καὶ στὴν ἐπιτομὴ τῶν «καιριωτάτων» τοῦ μεγάλου, ποὺ περιέχονται στὸ ἕνα μέρος τοῦ μικροῦ, βρίσκει κανεὶς ἐκλεκτοὺς νυκτερινοὺς ψαλμούς, ὅπως ὁ 4ος μὲ τὸ «ἐν εἰρήνη ἐπὶ τὸ αὐτῷ κοιμηθήσομαι καὶ ὑπνώσω», ὁ 6ος μὲ τὸ «λούσω καθ’ ἑκάστην νύκτα τὴν κλίνην μου, ἐν δάκρυσί μου τὴν στρωμνήν μου βρέξω», ὁ 12ος μὲ τὸ «φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου, μήποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον», ὁ 30ός μὲ τὸ «εἰς χεῖρας σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμα μου», ὁ 90ός μὲ τὸ «οὐ φοβηθήση ἀπὸ φόβου νυκτερινοῦ… ἀπὸ πράγματος ἐν σκότει διαπορευομένου». Φράσεις γεμάτες βαθειὰ πίστη καὶ ἐγκατάλειψη στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Θὰ βρεῖ τὸν περίφημο ψαλμὸ τῆς μετανοίας, τὸν 50ό. τὸ «Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου…», καὶ κείμενα γεμάτα μετάνοια καὶ συντριβή, ὅπως τὴν προσευχὴ τοῦ Μανασσῆ βασιλέως τῆς Ἰουδαίας.
Ἀπὸ τὶς εὐχὲς ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τόσο γνωστὴ εὐχὴ πρὸς τὴν Θεοτόκο τοῦ μοναχοῦ τῆς Μονῆς τῆς Εὐεργέτιδος Παύλου «Ἄσπιλε, ἀμόλυντε…» καὶ τὴν σύντομη καὶ περιεκτικὴ «ἐπικοίτιο» εὐχὴ στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὸ τοῦ μοναχοῦ Ἀντιόχου τοῦ Πανδέκτου «Καὶ δὸς ἡμῖν, δέσποτα, πρὸς ὕπνον ἀπιοῦσιν ἀνάπαυσιν σώματος καὶ ψυχῆς … », θὰ ἔπρεπε νὰ μνημονεύσουμε τὴν θαυμάσια εὐχὴ ποὺ ἀποδίδεται στὸν Μέγα Βασίλειο «Κύριε. Κύριε, ὁ ρυσάμενος ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς βέλους πετομένου ἡμέρας…». Αὐτὴ συγκεφαλαιώνει κατὰ ἕνα ἀπαράμιλλο τρόπο τὰ αἰτήματα τῆς πρὸ τοῦ ὕπνου προσευχῆς τοῦ πιστοῦ. Βρίσκεται στὰ «Ὡρολόγια» καὶ σὲ ὅλα τὰ προσευχητάρια, ποὺ κυκλοφοροῦν μεταξὺ τῶν πιστῶν. Καὶ μόνη ἡ προσεκτικὴ ἀνάγνωσή της, καὶ μάλιστα στὴν πρὸ τοῦ ὕπνου προσευχή, εἶναι ἱκανὴ νὰ γεμίσει τὴ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὰ πιὸ ἱερὰ αἰσθήματα.
Τὸ ἀπόδειπνο περιλαμβάνει καὶ τὴν ψαλμωδία τροπαρίων καὶ μάλιστα τριῶν ἀρχαίων ὕμνων, ποὺ ἔχουν ὅμως παραλειφθεῖ κατὰ τὴν σύνταξη τῆς ἀκολουθίας τοῦ μικροῦ ἀποδείπνου. Σήμερα δὲν ψάλλονται πιὰ παρὰ μόνο κατὰ τὴν περίοδο τῆς Τεσσαρακοστῆς, στὸ μέγα ἀπόδειπνο.
Ὁ πρῶτος, τὸ γνωστὸ «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός», εἶναι μία ἐκλογὴ ἀπὸ τὴν ὠδὴ τοῦ Ἠσαΐα, ποὺ βρίσκεται στὸ 8ο καὶ 9ο κεφάλαιο τοῦ ὁμώνυμου προφητικοῦ βιβλίου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Εἶναι ἕνας ὕμνος θριάμβου καὶ ἐγκαρτερήσεως. Ψάλλεται κατὰ στίχο κατὰ τὸν ἀρχαῖο τρόπο, μὲ ἐφύμνιο τὸ «ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός». Κατὰ τὸν ἅγιο Πατέρα Μάρκο τὸν Εὐγενικὸ ὁ ὕμνος αὐτὸς ψάλλεται στὸ ἀπόδειπνο «κατὰ τῆς ἐνεργείας τῶν δαιμόνων… ποὺ ἐκδηλώνουν τὴν πονηρὴ δύναμή τους κατὰ τὴ νύκτα».
Ὁ δεύτερος ὕμνος εἶναι ἕνα ἀρχαϊκὸ πρωτοχριστιανικὸ ποιητικὸ κείμενο σὲ στίχους ἑνδεκασύλλαβους, ποὺ τὸ βρίσκομε καὶ σὲ πάπυρο τοῦ 6ου αἰώνα. Δοξολογία ἀγγελικὴ καὶ ἀνθρώπινη πρὸς τὸ δημιουργὸ καὶ δέηση ἑνώνονται ἁρμονικὰ στὸ ὡραῖο αὐτὸ ὑμνογράφημα τὸ «Ἡ ἀσώματος φύσις τὰ χερουβείμ…»
Τέλος ἕνας τρίτος ὕμνος λαϊκῆς ἐμπνεύσεως. Εἶναι γεμάτος κατάνυξη καὶ σύντονη δέηση. Ὅλοι οἱ ἅγιοι προβάλλονται στὸ Θεὸ γιὰ πρεσβεία ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἀρχίζει μὲ τὸ«Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν».
Ἀπό τό βιβλίο: «Λογικὴ Λατρεία», Θεσ/νίκη 1971
ηλεκτρονική πηγή: http://www.imaik.gr/?p=8348

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

ΝΕΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ" (Ραδιοφωνική εκπομπή)

Η ραδιοφωνική εκπομπή του "Ε" 
αναμεταδίδεται κάθε Σάββατο στις 12 το μεσημέρι στους 104 FM από την "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ". Συνομιλούν με τον π. Θεόδωρο Μπατάκα, τον Πρόεδρο του Δ.Σ. του "Ε", οι κυρίες: Μαρία Χατζηγεωργίου και Χριστίνα Μπομπότη

"ΕΝΑΣ ΠΑΠΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗ ΓΗ" (Ομιλία του π. Θεοδώρου Μπατάκα στην αίθουσα του θρησκευτικοφιλολογικού Συλλόγου "ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ - 14/02/2018)

Πρόκειται για μια ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ομιλία (58' ) 
του π. Θεοδώρου Μπατάκα, Εφημερίου του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου και Υπευθύνου της Ενοριακής Σχολής Γονέων του ως άνω Ναού, που παρουσιάζει τον βίο και το έργο ενός αγίου Ιερομονάχου, του μακαριστού π. Αθανασίου Χαμακιώτη (1891-1967), Εφημερίου του Ι. Ν. Παναγίας της Νερατζιώτισσας Αμαρουσίου.

Ο μακαριστός π. Αθανάσιος

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ "ΑΓΙΟΥ"

 Εκοιμήθη ο επονομαζόμενος «Άγιος του Μπαίλοβο»,ο Ντόμπρι Ντιμίτροβ Ντομπρέβ, πιο γνωστός ως παππούς Ντόμπρι,σε ηλικία 103 ετών.Ζητιάνευε καθημερινά μπροστά από τον καθεδρικό ναό του Αγ.Alexander Nevsky, στη Σόφια, και τα χρήματα που συγκέντρωνε τα δώριζε για την αποκατάσταση διαφόρων Ορθοδόξων εκκλησίων και ορφανοτροφείων.

Ο Ντόμπρι γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1914, στο χωριό Μπαιλόβο. Ο πατέρας του πέθανε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και η μητέρα του μεγάλωσε τα παιδιά της μόνη της. Σε μία από τις βομβιστικές επιθέσεις της Σόφιας, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μία βόμβα έσκασε κοντά του και έχασε σχεδόν τελείως την ακοή του.

Με το πέρασμα των ετών, ο γέροντας απαρνήθηκε την υλιστική ζωή, για τον πνευματικό κόσμο. Γύρω στο έτος 2000, δώρισε όλα τα υπάρχοντά του στην εκκλησία και μέχρι τώρα ζούσε μία ασκητική ζωή, στο πατρικό του χωριό Μπαιλόβο.Δείτε και τα πααρκάτω πολύ ενδιαφέροντα βίντεο

Την ίδια περίπου χρονιά ξεκίνησε την αποστολή του, για να συγκεντρώσει κεφάλαια για την αποκατάσταση των εκκλησιών και των ορφανοτροφείων της Βουλγαρίας. 

Η κηδεία του θα γίνει στις 15 Φεβρουαρίου στον Ι.Ν.Αγ.Κυρίλλου και Μεθοδίου που βρίσκεται δίπλα από το σπίτι του στο Μπαίλοβο.

https://proskynitis.blogspot.gr/2018/02/blog-post_97.html

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ" ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ.

Με πρωτοβουλία του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων Βόλου «Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ», πραγματοποιήθηκε μια ακόμη ανθρωπιστική αποστολή με σκοπό την ενίσχυση ενός ευαίσθητου τμήματος του Αχιλλοπούλειου Νοσοκομείου Βόλου. Συγκεκριμένα, την Τετάρτη (14/02) το μεσημέρι ο π. Θεόδωρος Μπατάκας, ο Πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου, συνοδευόμενος από τον κ. Λάμπρο Γιωτόπουλο, Αντιπρόεδρο και την εθελόντρια δ. Μαρία Γιωτοπούλου, επισκέφθηκαν το Νοσοκομείο Βόλου και παρέδωσαν στον ιατρό κ. Κουτρούμπα,  εκπρόσωπο του Διευθυντή του τμήματος του ΤΕΧΝΗΤΟΥ ΝΕΦΡΟΥ, τέσσερα (4) ηλεκτρονικά πιεσόμετρα και είκοσι (20) ειδικά μαξιλάρια για τον θάλαμο όπου πραγματοποιείται καθημερινά η αιμοκάθαρση πολλών νεφροπαθών ασθενών συμπολιτών μας. 

Ο «Ε», θα συνεχίσει να στηρίζει τις διάφορες υπηρεσίες του Νοσοκομείου Βόλου (Κοινωνική Υπηρεσία, κλινικές, Ξενώνα «ΦΙΛΥΡΑ» κ.α.) και των Κέντρων Υγείας του Νομού Μαγνησίας, αξιοποιώντας τις προσφορές που δέχεται από τους δωρητές και τους φίλους του.




Τα δώρα του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ", κάτω από την "Π λ α τ υ τ έ ρ α   τ ω ν    Ο υ ρ α ν ώ ν"




Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Το θαύμα της ιάσεως του Αγίου Νεκταρίου.

Το θαύμα του Αγίου Νεκταρίου 
στον μακαριστό γέροντας Νεκτάριο Βιτάλη
Το εξιστορεί ο ίδιος!!!

"ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ". Ψάλλει ο π. Νικόδημος Καβαρνός

       KABARNOS THEOTOKE PARTHENE Црној Го.flv

Ο "ΦΑΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ", ένα θαυμαστό εκκλησιαστικό επίτευγμα.

Το θαυμαστό έργο στους ΡΟΜΑ του Δενδροποτάμου παρουσιάστηκε στην Ιερατική Σύναξη της Ι. Μ. Δημητριάδος
Πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας η 5η Γενική Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, για το νέο ιεραποστολικό έτος. Ομιλητής της Συνάξεως ήταν ο Αρχιμ. Αθηναγόρας Λουκατάρης, Υπεύθυνος Κέντρου Προστασίας Ανηλίκων «ΡΟΜ» Θεσσαλονίκης «Φάρος του κόσμου», ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ».
Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην ιστορία του «Φάρου του κόσμου», ο οποίος λειτουργεί από το 2004, υπό την σκέπη της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως, στην ενορία του Αγίου Νεκταρίου Δενδροποτάμου Μενεμένης και αφορά στην κοινωνικοποίηση των ανηλίκων ΡΟΜΑ της περιοχής. Επισήμανε ότι «δημιουργήθηκε για να προσφέρει λύσεις που απαντούν στον πυρήνα των προβλημάτων των ανηλίκων του Δενδροποτάμου. Ειδικότερα, ο «Φάρος του Κόσμου» δημιουργήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες των ανηλίκων, οι οποίοι στερούνται οικογενειακής μέριμνας, με την παροχή σε αυτούς περίθαλψης μέσα σε ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον, με έντονα οικογενειακά χαρακτηριστικά, όπου η προσπάθεια επικεντρώνεται στην προσωπική τους ανάπτυξη, την εσωτερική τους καλλιέργεια και την κατάλληλη εκπαίδευση για την επαγγελματική τους κατάρτιση».
Αρχικά, στην δομή, που λειτούργησε στο υπόγειο του Ναού, ομάδα εθελοντών της περιοχής δραστηριοποιήθηκε για την «στέγαση και σίτιση απροστάτευτων ανηλίκων της περιοχής, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τακτικοί ομαδικοί έλεγχοι υγείας, μαζικοί εμβολιασμοί σε ανασφάλιστα παιδιά, συλλογή προσφερόμενων αγαθών από ομάδες εθελοντών, διάθεση προσφερόμενων αγαθών σε οικογένειες παιδιών του συνοικισμού,  παρασκευή και διανομή φαγητού από το ενοριακό συσσίτιο, μέσω του οποίου δημιουργούνται προσβάσεις στον τοπικό πληθυσμό και στις οικογένειες των παιδιών της περιοχής…».
Ο π. Αθηναγόρας τόνισε ότι «ο «Φάρος του Κόσμου» έχει λειτουργήσει έως σήμερα ως Οικοτροφείο και ως Κέντρο Ημέρας: Στο οικοτροφείο διαμένουν παιδιά μετά από εισαγγελική εντολή που μας αναθέτει το σύνολο της γονικής μέριμνας ή την επιμέλειά τους (στις περιπτώσεις που οι γονείς των παιδιών δεν ζουν ή βρίσκονται στη φυλακή ή έχουν κριθεί ακατάλληλοι) ή μετά από γονική συναίνεση, όταν συνήθως η μητέρα, που μεγαλώνει τα παιδιά της μόνη της στον Δενδροπόταμο, που βρίθει κινδύνων, χωρίς την παρουσία του πατέρα στο σπίτι, δηλώνει αδυναμία να ελέγξει τον ατίθασο έφηβο γιο της και ζητάει τη βοήθεια μας… Στους ανηλίκους αυτούς, που προέρχονται από ανύπαρκτο ή ακατάλληλο ή αδύναμο οικογενειακό περιβάλλον, ο «Φάρος» παρέχει τροφή και στέγη, ένδυση και υπόδηση, ενισχυτική διδασκαλία, σχολικά είδη και  παιχνίδια, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ακόμα, δυνατότητα για επιλεγμένη και εξατομικευμένη δημιουργική απασχόληση και ευκαιρίες για οργανωμένες ψυχαγωγικές αποδράσεις από το ghetto του Δενδροποτάμου, όπως παρακολούθηση συναυλιών, αθλητικών αγώνων, εκθέσεων φωτογραφίας ή ζωγραφικής και βιβλιοπαρουσιάσεων, ακόμα επισκέψεις σε διάφορα μουσεία με διαφορετικές θεματικές ενότητες, όπως φυσικής ιστορίας, λαογραφικό, αρχαιολογικό, ιστορικό, τεχνολογικό, και γενικά προϋποθέσεις για συμμετοχή και αλληλεπίδραση με άλλους συμμετέχοντες σε άτυπα μαθησιακά περιβάλλοντα, όπου τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να προσλαμβάνουν τη γνώση αβίαστα, εύκολα, παραστατικά και κυρίως εμπειρικά».    
Ο ομιλητής αναφέρθηκε στις επιτυχίες των παιδιών του «Φάρου» στη σχολική τους ζωή, αλλά και στην φοιτητική, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπου στηρίζονται σημαντικά με υποτροφίες που εξασφαλίζει η ομογένεια. Ιδιαίτερη μνεία έκανε «στην ομάδα Εκπαιδευτικής Ρομποτικής, που δημιουργήθηκε από αγόρια ΡΟΜΑ του Κέντρου Προστασίας Ανηλίκων «ΦΑΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», που κατάφερε τον Απρίλιο του 2014, χάρη στην παγκόσμια τιμητική διάκριση που απέσπασε μαζί με το βραβείο στην κατηγορία CORE VALUES στο πλαίσιο του FIRST LEGO LEAGUE GREECE, να ταξιδέψει στο St. Louis του Missouri, όπου φιλοξενήθηκε από την ελληνική ομογένεια».
Ο π. Αθηναγόρας κυριολεκτικά καθήλωσε τους ιερείς μας με το πρωτότυπο και ευλογημένο έργο του, που ξεπερνά τα συνηθισμένα και συνιστά εφαρμοσμένη ποιμαντική, σε μια εποχή που έχει μεγάλη ανάγκη από έργα αγάπης και προσφοράς στο όνομα του Ιησού Χριστού, χωρίς διακρίσεις πολιτιστικές, φυλετικές ή εθνικές.
Ακολούθησε συζήτηση και η σύνοψη των συμπερασμάτων από τον Σεβ. Ποιμενάρχη μας κ. Ιγνάτιο, ο οποίος συνεχάρη τον ομιλητή για το Θεοφιλές έργο του.



Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

"Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ" ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ


«Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ», θα πραγματοποιήσει (από 17 – 23 Μαΐου 2018) προσκυνηματική εκδρομή στην Κριμαία με επίκεντρο το Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας  για συνεργάτες, εθελοντές και φίλους του.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

17 – 23 Μαΐου 2018           6 ΗΜΕΡΕΣ / 5 ΝΥΧΤΕΣ 

Ελάχιστη συμμετοχή 35 ατόμων                  τιμή από 940 ευρώ

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Παράδεισος και Κόλαση στην Ορθόδοξη Παράδοση


Πρωτ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπστημίου Αθηνών

Την Κυριακή της Απόκρεω «μνείαν ποιούμεθα της δευτέρας και αδεκάστου παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Η φράση «μνείαν ποιούμεθα» του Συναξαρίου βεβαιώνει, ότι η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, βιώνει στη λατρεία της τη Β’ Παρουσία του Χριστού μας ως «γεγονός» και όχι ως κάτι το ιστορικά αναμενόμενο. Και αυτό, διότι με τη Θεία Ευχαριστία μεθιστάμεθα στην ουράνια βασιλεία, στη μεταϊστορία. Σ’ αυτή την προοπτική προσεγγίζεται ορθόδοξα και το θέμα: παράδεισος-κόλαση.

 Στα Ευαγγέλια (Ματθ.κεφ.25) γίνεται λόγος για «βασιλεία» και «πυρ αιώνιον». Στην περικοπή αυτή, που διαβάζεται στη Λειτουργία της Κυριακής της Απόκρεω, «βασιλεία» είναι ο κατά Θεόν προορισμός του ανθρώπου. Το «πυρ» είναι «ητοιμασμένον» για τον διάβολο και τους αγγέλους του (δαίμονες), όχι διότι το θέλησε ο Θεός, αλλά διότι αυτοί δεν μετανοούν. Η «βασιλεία» είναι «ητοιμασμένη»  για τους πιστούς στο θέλημα του Θεού. «Βασιλεία» (=άκτιστη δόξα) είναι ο παράδεισος, «πυρ» (αιώνιο) είναι η κόλαση («κόλασις αιώνιος»,στ.46). Στην αρχή της ιστορίας ο Θεός καλεί στον παράδεισο, στην κοινωνία με την άκτιστη Χάρη Του. Στο τέλος της ιστορίας ο άνθρωπος αντιμετωπίζει παράδεισο και κόλαση. Τι σημαίνει αυτό θα το δούμε στη συνέχεια. Σπεύδουμε όμως να πούμε, ότι είναι κεντρικότατο θέμα της πίστεως μας, λυδία λίθος του Χριστιανισμού ως Ορθοδοξίας.

1. Ο λόγος για παράδεισο και κόλαση στην Καινή Διαθήκη είναι συχνός. Στο Λουκ.23,43 ο Χριστός λέει στον ληστή: «σήμερον μετ’ εμού έση εν τω  παραδείσω». Στο παράδεισο όμως αναφέρεται και ο ληστής λέγοντας(23.42): «μνήσθητι μου Κύριε […] εν τη βασιλεία σου». Κατά τον Βουλγαρίας Θεοφύλακτο (P.G.123,1106) «ο γαρ ληστής έστι μεν εν παραδείσω, ήτοι τη βασιλεία». Ο Απ. Παύλος (Β’Κορ. 12, 3-4) ομολογεί ότι ήδη σ’ αυτόν τον κόσμο, «ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι». Στην Αποκάλυψη διαβάζουμε : «Τω νικώντι δώσω αυτώ φαγείν εκ του ξύλου της ζωής, ο έστιν εν τω παραδείσω του Θεού μου» (2,7) Και ο Αρέθας Καισαρείας ερμηνεύει: «παράδεισον την μακαρίας και αιωνίζουσαν εκληπτέον ζωήν». (P.G. 106,529). Παράδεισος-αιώνιος ζωή-βασιλεία Θεού ταυτίζονται.
Για την κόλαση: Ματθ.25.46 («εις κόλασιν αιώνιον»), 25,41 (πυρ αιώνιον), 25,30 «σκότος εξώτερον», 5,22 «γέεννα πυρός». Α΄ Ιω. 4,18 («…ότι ο φόβος κόλασιν έχει»). Με όλους αυτούς τους τρόπους δηλώνεται αυτό που εννοούμε με τον όρο «κόλασις».

2. Παράδεισος και κόλαση δεν είναι δυο διαφορετικοί τόποι. Αυτή η εκδοχή είναι ειδωλολατρική. Είναι δύο διαφορετικές καταστάσεις (τρόποι), που προκύπτουν από την ίδια άκτιστη πηγή και βιώνονται ως δυο διαφορετικές εμπειρίες. Ή μάλλον είναι η ίδια εμπειρία, βιούμενη διαφορετικά από τον άνθρωπο, ανάλογα με τις εσωτερικές προϋποθέσεις του. Η εμπειρία αυτή είναι η θέα του Χριστού μέσα στο άκτιστο φως της θεότητάς Του, μέσα στη «δόξα» Του. Από τη Β’ Παρουσία και σ’ όλη την ατελεύτητη αιωνιότητα, όλοι οι άνθρωποι θα βλέπουν τον Χριστό στο άκτιστο φως Του. Και τότε «εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάσταστιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιω.5.29). Ενώπιον του Χριστού χωρίζονται οι άνθρωποι («πρόβατα» και «ερίφια», δεξιά και αριστερά Του). Διακρίνονται δηλαδή σε δύο ομάδες. Αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως παράδεισο («υπέρκαλον αγλαΐαν») και αυτούς που Τον βλέπουν ως κόλαση («πυρ καταναλίσκον», Εβρ.12,29).

Παράδεισος και κόλαση είναι η ίδια πραγματικότητα. Αυτό δείχνει ο εικονισμός της Β΄ Παρουσίας. Από τον Χριστό απορρέει ένας ποταμός, φωτεινός ως χρυσίζον φως, στο άνω μέρος, όπου βρίσκονται οι άγιοι και ποταμός πύρινος στο κάτω μέρος, όπου βρίσκονται οι δαίμονες και οι αμετανόητοι («οι μηδέποτε μετανοήσαντες», όπως λέγει ένα τροπάριον των Αίνων της ημέρας). Γι’ αυτό στο Λουκ. 2,34 λέγεται περί του Χριστού ότι «κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών». Ο Χριστός γίνεται σε άλλους μεν, όσους Τον δέχθηκαν και ακολούθησαν την προτεινόμενη από Αυτόν θεραπεία της καρδιάς, ανάστασις στην αιώνια ζωή Του και σ’ όλους που Τον απέρριψαν, πτώση και κόλαση.
Πατερικές μαρτυρίες: Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης (Κλίμαξ) λέγει, ότι το άκτιστο φως του Χριστού είναι «πυρ καταναλίσκον και φωτίζον φως». Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (Ε.Π.Ε 11,498) παρατηρεί: «Ούτος, φησί, βαπτίσει υμάς εν Πνεύματι Αγίω και πυρί· τω φωτιστικώ δηλονότι και κολαστικώ, κατ’ αξίαν εκάστου της εαυτού διαθέσεως κομιζομένου το κατάλληλον». Και αλλού (Συγγράμματα, εκδ. Χρήστου, Β’ σ.145): Το φως του Χριστού «ει δ’ εν ον, τοις πάσιν μεθεκτόν, ου ενιαίως, αλλά διαφόρως μετέχεται…».
Συνεπώς, παράδεισος και κόλαση δεν είναι απλώς ανταμοιβή και τιμωρία (καταδίκη), αλλά ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε καθένας μας τη θέα του Χριστού, ανάλογα με την κατάσταση της καρδιάς μας. Ο Θεός ουσιαστικά, δεν τιμωρεί, μολονότι για παιδαγωγικούς λόγους και στη Γραφή γίνεται λόγος για τιμωρία. Όσο πνευματικότερος γίνεται κανείς, τόσο ορθότερα κατανοεί τη γλώσσα της Γραφής και της παραδόσεώς μας. Η κατάσταση του ανθρώπου (καθαρός-ακάθαρτος, μετανοημένος-αμετανόητος) συντελεί στο να δεχόμεθα το Φως του ως παράδεισο ή κόλαση.

3. Το ανθρωπολογικό πρόβλημα στην Ορθοδοξία είναι, πώς ο άνθρωπος θα βλέπει αιώνια τον Χριστό ως παράδεισο και όχι ως κόλαση. Πώς θα μετέχει, δηλαδή, στην ουράνια και αιώνια «βασιλεία» Του. Και εδώ φαίνεται η διαφορά του Χριστιανισμού ως Ορθοδοξίας από τα διάφορα θρησκεύματα. Τα τελευταία υπόσχονται κάποια «ευδαιμονία» και μάλιστα μετά θάνατον. Η Ορθοδοξία δεν είναι ζήτηση ευδαιμονίας, αλλά θεραπεία από την αρρώστια της θρησκείας, όπως συνεχώς κηρύσσει πατερικά ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης. Η Ορθοδοξία είναι ένα ανοικτό νοσοκομείο μέσα στην ιστορία («ιατρείον πνευματικόν» κατά τον Ι. Χρυσόστομο), που προσφέρει τη θεραπεία της καρδίας (κάθαρση) για να προχωρήσει κανείς στον «φωτισμό» της από το Άγιο Πνεύμα και τελικά να φθάσει στη «θέωση», τον μοναδικό προορισμό του ανθρώπου. Αυτή η πορεία, όπως πληρέστατα έχουν περιγράψει ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης και ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος (Βλάχος), είναι η θεραπεία του ανθρώπου, όπως την βιώνουν όλοι οι Άγιοι μας.
Η ζωή στο σώμα του Χριστού (στην Εκκλησία) αυτό το νόημα έχει. Αυτός είναι ο λόγος υπάρξεως της Εκκλησίας. Σ’ αυτό αποβλέπει όλο το λυτρωτικό έργο του Χριστού. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (Δ’ Ομιλία περί Β’ Παρουσίας) λέγει, ότι η προαιώνια βουλή του Θεού για τον άνθρωπο είναι να «χωρήσαι την μεγαλειότητα της θείας βασιλείας». Να φθάσει ο άνθρωπος στη θέωση. Αυτός είναι ο σκοπός της δημιουργίας. Και συνεχίζει : «Αλλά και η θεία και απόρρητος κένωσις, η θεανδρική πολιτεία, τα σωτήρια πάθη, τα μυστήρια πάντα (δηλαδή όλο το επί γης έργο του Χριστού) δια τούτο το τέλος (σκοπό) προμηθώς (προνοητικώς) και πανσόφως προωκονόμηται».

4.Σημασία όμως έχει, ότι δεν ανταποκρίνονται όλοι οι άνθρωποι σ’ αυτή την πρόσκληση του Χριστού και γι’ αυτό δεν μετέχουν όλοι κατά τον ίδιο τρόπο στην άκτιστη δόξα Του. Αυτό διδάσκεται από τον Χριστό στην παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου (Λουκ, κεφ. 16). Ο άνθρωπος αρνείται την προσφορά του Χριστού, γίνεται εχθρός του Θεού και απορρίπτει την προσφερόμενη από τον Χριστό σωτηρία (Αυτό είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, διότι εν Αγίω Πνεύματι δεχόμεθα την κλήση του Χριστού). Αυτοί είναι οι «μηδέποτε μετανοήσαντες» του ύμνου. Ο Θεός «ουδέποτε εχθραίνει», παρατηρεί ο Ι. Χρυσόστομος, εμείς γινόμασθε εχθροί Του (εχθραίνομεν), Τον απορρίπτουμε. Ο αμετανόητος άνθρωπος δαιμονοποιείται, επειδή αυτός το επιλέγει. Ο Θεός δεν το θέλει αυτό. Γρηγόριος Παλαμάς: «…ου γαρ εμόν εστί τούτο προηγούμενον θέλημα, ουκ εις τούτο υμάς εποίησα, ουκ εφ’ υμάς ητοίμασα την πυράν· δια τους αμετάβλητον έχοντας της κακίας την έξιν δαίμονας προανκαύθη το άσβεστον πυρ, οις υμάς συνήψεν η κατ’ εκείνους αμετανόητος γνώμη». «Αυθαίρετος (=εκούσια) εστίν η μετά των πονηρών αγγέλων συμβίωσις» (όπ.π) Είναι δηλαδή ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου.
Πλούσιος και Λάζαρος βλέπουν την ίδια πραγματικότητα, τον Θεό στο άκτιστο φως Του. Ο πλούσιος φθάνει στην Αλήθεια, στη θέα του Χριστού, αλλά δεν μπορεί να μετάσχει σ’ αυτήν, όπως ο Λάζαρος. Ο Λάζαρος «παρακαλείται» (παρηγορείται), εκείνος όμως «οδυνάται» (βασανίζεται). Ο λόγος του Χριστού «έχουσι Μωσέα και τους προφήτας», για αυτούς που είναι ακόμη στον κόσμο αυτό, σημαίνει ότι όλοι είμεθα αδικαιολόγητοι. Διότι υπάρχουν οι Άγιοι, που έχουν την εμπειρία της θεώσεως και μας καλούν να ενταχθούμε στον τρόπο της δικής τους ζωής και να φθάσουμε στη θέωση, όπως εκείνοι. Άρα, οι κολαζόμενοι, όπως ο πλούσιος, είναι αδικαιολόγητοι.
Η στάση προς τον συνάνθρωπο δείχνει την εσωτερικότητα του ανθρώπου και για αυτό είναι το κριτήριο της Κρίσεως κατά τη Β’ Παρουσία (Ματθ. Κεφ. 25). Δεν σημαίνει ότι, παραθεωρείται η πίστη, η πιστότητα του ανθρώπου στον Χριστό. Αυτή προϋποτίθεται, διότι η στάση απέναντι στον άλλο δείχνει, αν έχουμε Θεό μέσα μας ή όχι(πρβλ ανάλογες φράσεις στην ποτισμένη από την ορθοδοξία γλώσσα μας: ο αθεόφοβος· δεν έχει Θεό μέσα του…) Οι πρώτες Κυριακές του Τριωδίου στρέφονται γύρω από τη στάση μας απέναντι στον συνάνθρωπο. Την πρώτη Κυριακή ο Φαρισαίος (φαινομενικά ευσεβής) δικαιώνει (αγιοποιεί) τον εαυτό του και απορρίπτει (εξουθενώνει) τον Τελώνη. Την β’ Κυριακή ο «πρεσβύτερος» αδελφός (επανάληψη του ευσεβοφανούς Φαρισαίου) λυπείται για την επιστροφή (σωτηρία) του αδελφού του. Φαινομενικά ευσεβής και αυτός, είχε νόθο ευσέβεια, που δεν γεννούσε αγάπη. Την γ’ Κυριακή (Απόκρεω) η στάση αυτή φθάνει στο κριτήριο της αιώνιας ζωής μας.

5. Η εμπειρία του παραδείσου ή της κολάσεως είναι υπέρ λόγον και αίσθησιν. Είναι άκτιστη πραγματικότητα και όχι κτιστή. 
Οι Φράγκοι έπλασαν τον μύθο, ότι και ο παράδεισος και η κόλαση είναι κτιστές πραγματικότητες. Μύθος είναι, ότι οι κολαζόμενοι δεν θα βλέπουν τον Θεό, ως και ο λόγος περί απουσίας του Θεού. Οι Φράγκοι επίσης εξέλαβαν το πυρ της κολάσεως ως κτιστό (π.χ. ο Δάντης). Η ορθόδοξη παράδοση μένει πιστή στη Γραφή, ότι και οι κολασμένοι θα βλέπουν τον Θεό (π.χ. ο πλούσιος της παραβολής), αλλά ως «πυρ καταναλίσκον». Οι Φράγκοι σχολαστικοί δέχθηκαν την κόλαση ως τιμωρία και στέρηση της λογικής ενοράσεως της θείας ουσίας. Βιβλικά όμως και πατερικά κόλαση είναι η αποτυχία του ανθρώπου και η άρνησή του να συνεργασθεί με τη Θεία Χάρη, για να φθάσει στη «φωτιστική» θέα του Θεού (παράδεισος) και στην ανιδιοτελή αγάπη (πρβλ. Α’ Κορ. 13.8: «ου ζητεί τα εαυτής»). Δεν υπάρχει συνεπώς απουσία Θεού, παρά μόνο παρουσία Του. Γι’ αυτό είναι φρικτή η Β’ Παρουσία («Ω ποία ώρα τότε…», ψάλλουμε στους Αίνους). 
Είναι πραγματικότητα αδιάψευστη, στην οποία είναι μόνιμα προσανατολισμένη η Ορθοδοξία («προσδοκώ ανάσταστιν νεκρών…»). Οι κολαζόμενοι, όσοι έχουν πώρωση καρδίας, όπως οι Φαρισαίοι (Μαρκ. 3,5: «εν τη πωρώσει της καρδίας αυτών») βλέπουν αιώνια το πυρ ως σωτηρία! Διότι η κατάστασή τους δεν επιδέχεται άλλη μορφή σωτηρίας. «Τελειούνται» και αυτοί, φθάνουν στο «τέλος» της πορείας τους, αλλά μόνο οι δίκαιοι τελειώνονται σωζόμενοι. Εκείνοι τελειώνονται κολαζόμενοι. Σωτηρία γι' αυτούς είναι η κόλαση, αφού στη ζωή της επεδίωξαν μόνο την ευδαιμονία. Ο πλούσιος της παραβολής «απήλαυσε τα αγαθά του». Ο Λάζαρος υπέμεινε αγόγγυστα «τα κακά». Αυτό εκφράζει ο Απ. Παύλος (Α΄ Κορ. 3,13-15): «Εκάστου το έργον, οποίον εστί το πυρ αυτό δοκιμάσει. Ει τίνος του έργον μένει, ο επωκοδόμησεν, μισθόν λήψεται· ει τινός το έργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αυτός δε σωθήσεται, ούτως δε ως δια πυρός». Δίκαιοι και αμετανόητοι περνούν από το άκτιστο «πυρ» της θείας παρουσίας. Ο ένας όμως περνά αλώβητος, ο δε άλλος καίγεται. «Σώζεται», αλλά όπως περνά κανείς μέσα από τη φωτιά. Ο Ευθύμιος Ζιγαβινός (ιβ’ αι.) παρατηρεί σχετικά: «Πυρ τον Θεόν ως φωτίζοντα μεν και λαμπρύνοντα τους καθαρούς, φλογίζοντα δε και σκοτίζοντα τους ρυπαρούς». Και ο Θεοδώρητος Κύρου για το «σωθήσεται» γράφει: «σωθήσεται δια πυρός και αυτός δοκιμαζόμενος», όπως δηλαδή περνά κανείς μέσα από τη φωτιά. Αν έχει κάλυμμα κατάλληλο δεν καίγεται, διαφορετικά «σώζεται» μεν, αλλά τσουρουφλισμένος!
Το πυρ της κολάσεως, συνεπώς, δεν έχει σχέση με το φραγκικό «πουργατόριο» (καθαρτήριο), ούτε κτιστό είναι, ούτε τιμωρία, ούτε κάποια ενδιάμεση κατάσταση. Μια τέτοια θεώρηση είναι μετάθεση της ευθύνης στον Θεό. Η ευθύνη είναι όλη δική μας, αποδοχή ή απόρριψη της προσφερόμενης από τον Θεό σωτηρίας (θεραπείας). Ο «πνευματικός θάνατος» είναι η θέα του ακτίστου φωτός, της θείας δόξης, ως πυρός, φωτιάς. Ο άγιος Ι. Χρυσόστομος, στον Θ’ Λόγο του στην Α’ Κορινθ. Σημειώνει:«αθάνατος η κόλασις…οι αμαρτάνοντες δίκην τίσουσιν όλεθρον αιώνιον. Το δε «κατακαήσεται», τουτ’ έστιν, ουκ οίσει (δεν θα αντέξει) του πυρός την ρώμην». Και συνεχίζει: «Ο δε λέγει (δηλαδή ο Παύλος), τούτο εστιν· ουχί και αυτός ούτως απολείται, ως τα έργα, εις το μηδέν χωρών(=στην ανυπαρξία), αλλά μένει εν τω πυρί. Σωτηρία γουν το πράγμα καλεί… Και γαρ και ημίν έθος λέγειν «εν τω πυρί σώζεται», περί των μη κατακαιομένων ευθέως υλών».
Οι σχολαστικές αντιλήψεις-ερμηνείες, που μέσω του έργου του Δάντη (Κόλαση) πέρασαν και στο δικό μας χώρο, έχουν συνέπειες που φθάνουν σε ειδωλολατρικές εκδοχές. Π.χ. ο χωρισμός παραδείσου-κολάσεως, ως δυο διαφορετικών τόπων. Αυτό γίνεται λόγω της μη διακρίσεως κτιστού και ακτίστου. Επίσης η άρνηση της αιωνιότητας της κολάσεως, με την έννοια της «αποκαταστάσεως» των πάντων ή με την έννοια του «καλού Θεού» (Bon Dieu). Ο Θεός είναι όντως «αγαθός» (Ματθ. 8,17), αφού προσφέρει σωτηρία σ’ όλους. «Πάντας θέλει σωθήναι…» (Α’ Τιμ. 2,4). Είναι φοβερός όμως ο λόγος του Χριστού μας, που ακούεται στις κηδείες: «Ου δύναμαι απ’ εμαυτού ποιείν ουδέν· καθώς ακούω κρίνω και η κρίσις η εμή δικαία εστίν» (Ιω. 5.30). Πλαστή είναι εξάλλου και η έννοια της «θεοδικίας», που εφαρμόζεται σ’ αυτή την περίπτωση. Όλα ανάγονται τελικά στον Θεό (θα σώσει ή θα κολάσει), χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η «συνέργεια» ως παράγων σωτηρίας. Σωτηρία είναι δυνατή μόνο στα όρια συνεργίας-συνεργασίας του ανθρώπου με τη Θεία Χάρη. Κατά τον Ι. Χρυστόστομο, «Το πλέον, σχεδόν δε το παν, του Θεού εστίν, ημίν δε μικρόν τι αφήκεν». Αυτό το «τι» είναι η αποδοχή της προσκλήσεως του Θεού. Ο ληστής σώθηκε «βαλών κλείδα το, μνήσθητί μου»! Ειδωλολατρική είναι και η αντίληψη για Θεό οργιζόμενο κατά του αμαρτωλού, ενώ ο Θεός, όπως είδαμε. «ουδέποτε εχθραίνει». Αυτή είναι δικανική αντίληψη για τον Θεό, που οδηγεί και στην εκδοχή των «επιτιμίων» στην εξομολόγηση ως ποινών και όχι ως φαρμάκων (θεραπευτικών μέσων).

6. Το μυστήριο παραδείσου-κολάσεως βιώνεται και στη ζωή της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο. Στα μυστήρια πραγματοποιείται μέθεξη του πιστού στη Χάρη, για να ενεργοποιηθεί η Χάρη στη ζωή μας με την εν Χριστώ πορεία μας. Κυρίως δε στη Θ. Ευχαριστία το άκτιστο, η θεία κοινωνία, γίνεται μέσα μας ή παράδεισος ή κόλαση, ανάλογα με την κατάστασή μας. Κυρίως η μετοχή στη θεία κοινωνία είναι μετοχή στον παράδεισο ή την κόλαση μέσα στην ιστορία. Γι' αυτό συνδέεται η μετοχή στη θεία κοινωνία με την όλη πνευματική πορεία του πιστού. Όταν προσερχόμεθα ακάθαρτοι και αμετανόητοι, κολαζόμασθε (καιόμεθα). Γίνεται δε μέσα μας η Θεία Κοινωνία «κόλαση» και «πνευματικός θάνατος». Όχι διότι μεταβάλλεται σε κάτι τέτοιο φυσικά, αλλά διότι η ακαθαρσία μας δεν μπορεί να τη δεχθεί ως "παράδεισο" 
Δεδομένου δε ότι η θεία κοινωνία ονομάζεται «φάρμακον αθανασίας» (άγ. Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, β’ αι..), συμβαίνει ακριβώς ό,τι και με ένα φάρμακο. Αν ο οργανισμός μας δεν έχει προϋποθέσεις να το δεχθεί, τότε παρενεργεί το φάρμακο και αντί να θεραπεύει, σκοτώνει. Όχι διότι ευθύνεται αυτό, αλλά η κατάσταση του οργανισμού μας. Πρέπει δε να λεχθεί, ότι αν δεν δεχθούμε τον χριστιανισμό ως θεραπευτική διαδικασία και τα μυστήρια ως φάρμακα πνευματικά, τότε οδηγούμεθα στη θρησκειοποίηση του χριστιανισμού, δηλαδή στην ειδωλολατρικοποίησή του. Και αυτό δυστυχώς γίνεται συχνότατα, όταν νοούμε τον χριστιανισμό ως «θρησκεία».
Η παρούσα ζωή εξάλλου, αξιολογείται από το φως του διδύμου παραδείσου/ κολάσεως. «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού» συνιστά ο Χριστός μας (Ματθ .6.33). «Προς ετέρου βίου παρασκευήν άπαντα πράττομεν…» λέγει ο Μ. Βασίλειος στους Νέους (κεφ.3) Η ζωή μας πρέπει να είναι διαρκής προετοιμασία για τη μετοχή στον «παράδεισο», δηλαδή στην κοινωνία με το Άκτιστο (πρβλ. Ιωάν. 17.3) Και αυτό αρχίζει ήδη στον κόσμο αυτό. Γι’ αυτό λέγει ο απ. Παύλος: «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ 6.2). Κάθε στιγμή της ζωής μας έχει σωτηριολογική σημασία. Ή κερδίζουμε την αιωνιότητα, την αιώνια κοινωνία με τον Θεό, ή τη χάνουμε. Γι' αυτό τα ανατολικά θρησκεύματα και λατρείες που κηρύσσουν μετενσαρκώσεις, αδικούν τον άνθρωπο. Διότι μεταθέτουν το πρόβλημα σε άλλες (ανύπαρκτες φυσικά) ζωές. Μία ζωή όμως υπάρχει, στην οποία ή σωνόμαστε ή χανόμαστε. Γι’ αυτό συνεχίσει ο Μ. Βασίλειος:«α μεν ουν αν συντελή προς τούτον (=τον βίον) ημίν, αγαπάν τε και διώκειν παντί σθένει χρήναι φαμέν, τα δε ουκ εξικνούμενα προς εκείνον, ως ουδενός άξια παροράν». Αυτό είναι το κριτήριο του χριστιανικού βίου. Ο Χριστιανός επλέγει συνεχώς ό,τι συντελεί στη σωτηρία του. Σ’ αυτή τη ζωή κερδίζουμε τον παράδεισο ή τον χάνουμε και καταλήγουμε στην κόλαση. Γι’ αυτό λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης : «Ο πιστεύων εις αυτόν ου κρίνεται· ο μη πιστεύων ήδη κέκριται, ότι μη πεπίστευκεν εις το όνομα του μονογενούς υιού του Θεού» (3,18)
Έργο της Εκκλησίας, συνεπώς, δεν είναι να «στέλνει» στον παράδεισο ή στην κόλαση, αλλά να ετοιμάζει τον άνθρωπο για την τελική κρίση. Το έργο του Κλήρου είναι θεραπευτικό και όχι ηθικολογικό-ηθικοπλαστικό, με την κοσμική έννοια του όρου. Η ουσία της εν Χριστώ ζωής διατηρείται στα μοναστήρια, όταν είναι φυσικά ορθόδοξα, δηλαδή πατερικά. Σκοπός της προσφερόμενης από την Εκκλησία θεραπείας δεν είναι η δημιουργία «χρηστών» πολιτών και κατ’ ουσίαν ευχρήστων, αλλά πολιτών της ουράνιας (άκτιστης) βασιλείας. Αυτοί είναι οι Ομολογητές και οι Μάρτυρες, οι αληθινοί πιστοί, οι Άγιοι.
Έτσι όμως ελέγχεται και η ιεραποστολή μας. Πού καλούμε; Στην Εκκλησία-Νοσοκομείο/ Θεραπευτήριο ή σε μια ιδεολογία, που ονομάζεται χριστιανική; Αντί για θεραπεία ζητούμε συνήθως εξασφάλιση θέσεως στον «παράδεισο». Γι’ αυτό ασχολούμεθα με τελετές και όχι με θεραπεία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια απόρριψη της λατρείας. Αλλά χωρίς άσκηση (ασκητικό βίο, πράξη θεραπείας) ή λατρείας δεν μπορεί να μας αγιάσει. Μένει ανενέργητη μέσα μας η απορρέουσα από αυτήν χάρη. Η Ορθοδοξία δεν υπόσχεται ότι στέλνει τον άνθρωπο σε κάποιο παράδεισο ή σε κάποια κόλαση, αλλά έχει τη δύναμη, όπως φαίνεται στα άφθαρτα και θαυματουργικά λείψανα των Αγίων της (αφθαρσία= θέωση), να προετοιμάσει τον άνθρωπο, ώστε να βλέπει αιώνια την Άκτιστη Χάρη και Βασιλεία του Χριστού ως παράδεισο και όχι ως κόλαση.

http://www.oodegr.com/oode/esxata/kol_par1.htm