Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Μ. Βαμβουνάκη: «Η πλέον ερωτική ζωή είναι η ασκητική»

–Ποια είναι η σχέση η δικιά σας και του έργου σας με την Εκκλησία;



Δεν ξέρω τί εννοείτε ακριβώς Εκκλησία. Μια εφαρμοσμένη τάξη ζωής, μια πνευματική κοινωνία; Δεν είμαι ίσως ακόμα σε θέση να μιλήσω με σαφήνεια για τη σχέση μου με κάτι τόσο μεγάλο και ντρέπομαι.
Είναι ευκαιρία όμως να πω πως με τα χρόνια, και ζώντας και γράφοντας προχωρώ όλο και βαθύτερα στην υποψία πως η πνευματικότητα είναι ο μόνος στόχος του βίου, κι όσο πιο γρήγορα ευθυγραμμιστείς προς αυτόν τον πόλο, τόσο πιο πολύ απλοποιούνται και λασκάρουν τα κομποδεμένα σου πάθη.
Η σκιά του Θεού σε περιμένει σε απροσδόκητες γωνιές, και εσύ πρέπει να έχεις την αθωότητα του παιδιού για να την καταλάβεις. Δεν την έχουμε αυτή την αθωότητα γιατί είμαστε γεμάτοι καχυποψίες και ιδιοτέλειες. Ιδιοτελείς παζαρεύουμε ακόμα και τον παράδεισο, ριζώνοντας έτσι βαθύτερα στην κόλαση του εαυτούλη μας. Μ’ ενοχλούν τα ψυχοσωτήρια κηρύγματα, οι γλυκανάλατες καλοσύνες, οι θεολογίζοντες μεσολαβητές ανάμεσα θεού και ανθρώπου, οι αυτόκλητοι διερμηνείς του Λόγου, κι όσοι προκαλούν φτώχια και σκοταδισμό για να σπεύδουν μετά οι ίδιοι σαν φιλόπτωχοι και φωστήρες.
Είμαι με το μέρος των αγίων αμαρτωλών σαν τον Ντοστογιέφσκι, που βασανίζονται στα υπόγεια της  καλοβολεμένης κοινωνιούλα μας. Που πονάνε και συντρίβονται και χτυπάνε σαν τον Τελώνη του Χριστού το στήθος τους, νύχτα –μέρα, χωρίς να λένε πολλά πολλά, ακριβώς γιατί έχουν κάποια επίγνωση...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου